Month: September 2026

இந்த கிராமத்துக்கு வீடுகட்டி குடிவருகையில், வீட்டில் இருப்பவர்கள் நகரமயமாக்கலுக்கு எதிரான என் போக்கை வன்மையாகக் கண்டித்தாலும், எனக்குக் கிராமத்துச் சூழலிலும், கிராம மக்களின் மனப்பாங்கிலும் பெரிய நம்பிக்கை இருந்ததால் பிடிவாதமாக வந்தேன். ஆரம்பத்தில் ஒன்றும் தெரியவில்லை; எனக்கு இங்கே காலூன்றுவதற்கே பெரும்பாடாக இருந்தது. கல்லூரியில் அரசுப்பணியில் அப்போதுதான் இணைந்திருந்தேன். புரொபேஷனரி காலத்துக்கான எல்லா இக்கட்டுகளும் இருந்தன, எல்லாவற்றுக்கும் என்னைச்சார்ந்திருந்த இரு சிறு பிள்ளைகள் இருந்ததோடு, உடல்நிலையும் சீர்கெட்டிருந்தது , நிதிநிலைமையும் படு பாதாளத்தில்; எனவே இவற்றோடு போராடியதால் வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை.

பிற்பாடுதான் ஒவ்வொன்றாகக் கவனித்தேன். நான் நினைத்ததுபோல் ஊர்க்காரர்கள் எல்லாம் வெள்ளந்தியானவர்கள் அல்ல; மேலும், கல்லூரி வேலைக்கு நான் செல்வது குறித்த புகைச்சலும் பரவலாக இருந்தது. ஒரு உதவி கூடக் கிடைக்காமல் அல்லாடிப்போனேன்.

அடிக்கடி கரண்ட் மெயினில் ஃபியூஸ் போய்விடும்; அதை எனக்குச் சரி செய்யத் தெரியாது. ஒவ்வொரு முறையும் அடுத்த நிறுத்தத்தில் இருக்கும் இபி அலுவலகம்போய் ஒருவரை கெஞ்சிக்கூத்தாடி கூட்டி வருவேன் ஒவ்வொரு முறையும் 100 /200 கொடுக்கவேண்டும். அந்த அலுவலகக்கிழ அதிகாரி ஒருவர் நள்ளிரவுகளில் போன் செய்யத் துவங்கினார். ஒருமுறை கூட அழைப்பை எடுக்கவில்லை எனினும் அங்கு போவதை நிறுத்தி   நான்கு ஃபியூஸ் கட்டைகளையே வயர்  போட்டு வாங்கி வைத்து, தேவைப்படுகையில் மாற்றிக்கொண்டேன். இப்படி எல்லாவற்றுக்கும் நானே என்னை மெல்ல மெல்ல  தகவமைத்துக் கொண்டேன்.

சின்ன சின்ன தொந்தரவுகளைச் சமாளித்தேன், பெரியவற்றை எதிர்கொண்டேன். ஆனால் மூவருமாக மகிழ்ந்திருந்தோம். 

அடுத்த வருடமே எதிரில் ஒரு சிறு வீடு கட்டிக் குடியிருந்தார்கள்; மகனும் மகளுமாக சிறு குடும்பம். அந்தக் குடும்பத் தலைவர் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை சமர்த்தாக இருப்பார்; சனிக்கிழமை உற்சாகபானம் ஏற்றிக்கொண்டு வருவார். பின்னர் மாலை தொடங்கி இரவு வரை கணவனும் மனைவியுமாக உரக்கக்  காது கூசும் பல வசவுகளுடன் கத்திக் கூச்சலிட்டு, சண்டையிடுவார்கள்.  பல வார்த்தைகளுக்கு எனக்கு அர்த்தமே தெரியாது.

வெளியில் விளையாடும் சரண் தருணை அந்த பேச்செல்லாம் கேட்கவேண்டாம் என்பதற்காக’’ உள்ளே வாங்கடா” என்றால், தருண் “எல்லாம் கேட்டாச்சு கேட்டாச்சு இனி உள்ள வந்தா என்ன வராட்டி என்ன ” என்பான். சரண் உடனே உள்ளே வந்துவிடுவான். சமயத்தில் அவர் சனிக்கிழமை மாலைகளில் என் காரைக் கை காட்டி நிறுத்துவார், ஜன்னல் வழியே “என்ன சிவராஜ்’(பெயரை மாற்றி இருக்கிறேன்) என்று கேட்பேன். “நீங்க ரொம்ப நல்லவங்க டீச்சர்” என்று சான்றிதழ் தருவார். நான் மகிழ்ந்து வீடு திரும்புவேன் 

இவர் இப்படி என்றால்,இந்த வீட்டுக்குப் பின் வீதியில் இருக்கும் ஒரு அம்மாள் வெகு சுவாரஸ்யமானவர். அவர் இரண்டு மாபெரும் ஸ்பீக்கர்களை வைத்திருக்கிறார் — திருவிழாக்களில் வைத்திருப்பார்களே அதே மாதிரி. தினமும் அதிகாலையில் அதில் பாடல்கள் அலறும்.  பெரும்பாலும் எல் ஆர் ஈஸ்வரியம்மாதான்.  ‘’ஏசு ரட்சகர் பெயரைச் சொன்னால் எதுவும் நடக்குமே’’ தான் என் அலாரம். ஆனால் ஏசுவிடம் நான் எத்தனை மன்றாடியும் அந்த அம்மாளை அவரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை

நான் உட்பட அந்தப் பகுதியில் யார் வீட்டிலும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளவோ, மேல்தொட்டியில் நீர் நிறைந்து வழியும் ஓசை கேட்டு மோட்டாரை நிறுத்தவோ, போன் வந்தால் கவனிக்கவோ — எதற்கும் முடியாத அளவுக்குச் சத்தமிருக்கும். பலமுறை பலர் எடுத்துச் சொல்லியும் பலனில்லை; ஒருவர் தாங்கமுடியாமல் காவல்துறையில் புகார் அளித்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

அவர் எல்லா மத நம்பிக்கைகளையும் பின்பற்றுபவர் என்பதால் மாரியம்மன் பாடல்கள், அன்னை வேளாங்கண்ணி பாடல்கள், இஸ்லாமியப் பாடல்கள் எல்லாம் ஒலிக்கும்.  அந்தப் பெண்ணிடம் ஊரில் பெரும்பாலும்  யாரும் பேசுவதில்லை என்பதால், அவர் உலகத்தோடு தொடர்பு கொள்வதே அதிக சத்தத்தில் ஒலிக்கும் பாடல்கள் மூலமும், எதிர்முனையில் யாருமில்லாமல் மணிக்கணக்காக அவர் உரக்கப் பேசும் அலைபேசி உரையாடல்கள் மூலமாகவும்தான்.

அவருக்கு வீட்டில் வேலை எல்லாம் ஒன்றுமில்லை; கணவர் பாத்திரம் துலக்கி, சமைத்து, துணி துவைத்து, காயப்போட்டு — எல்லா வேலையும் செய்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்பவர். எனவே முழுநேரமும் அடுத்தவர்களைத் தொல்லைசெய்வதையே அந்த அம்மாள் செய்வார்.

ஆனால் ஒருநாள் அந்தக் கணவரை  கழுத்தோடு சட்டைக் காலரைப் பிடித்து வீட்டு வராண்டாவில் சுவரோடு சேர்த்து வைத்து, அடி நிமிர்த்தி ’’ஒழுங்காக இரு” என்று அவர் மிரட்டியபோது ’’ஆஹா இந்தம்மாவை ஒரு குறிப்பிட்ட நபருக்கு அடுத்த ஜென்மத்தில் மனைவியாக்க வேண்டும்’’ என்று எல்லாக் கடவுளிடமும் வேண்டிக்கொண்டேன்.

தீவிரமான attention seeking disorder உள்ளவர் என்று நான் புரிந்துவைத்திருக்கிறேன். அவர் வாழ்க்கையே மிகவும் நாடகீயமானது; எல்லாமே அதீதம்தான் அவருக்கு.

ஆகஸ்ட் துவங்கியதிலிருந்தே வேளாங்கண்ணி மாதா பாடல்கள் ஒலிக்கும். அதிலும் சினிமாப் பாட்டை கானா பக்திப் பாடலாக மாற்றியவை.

“அம்மாடி இதுதான் காதலா” பாடலை “மாதாவை வணங்கிட வாருங்க” என்று மாற்றிப் பாடலமைக்க எத்தனை நெஞ்சழுத்தம் வேண்டி இருந்திருக்கும்?

அடுத்த பாடல் “செம்பருத்தி செம்பருத்திப் பூவைப்போல பெண்ணொருத்தி” பாடலை “ஏத்தி வைச்ச மெழுவத்தி எரியுதம்மா  வூட்டைச் சுத்தி” என்று மாற்றியிருந்தார்கள். இவை இரண்டும் எப்போதும் ரிபீட் மோடில் ஒலிக்கும். எனக்கு மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது, எந்த இடத்தில் மீட்டர் இடிக்கும் என்று கூட.

மீட்டர் இடிப்பதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, சமீபத்தில் சிவகாசியில் நான் கலந்துகொண்ட ஒரு விழா நினைவுக்கு வருகிறது. அங்கு ஒரு கலைக்குழுவினர் பாடல்கள் இசைத்தார்கள். ஒருவர் அவரே இயற்றிய பாடலைப் பாடினார். “சிந்தனை செய் மனமே” பாடலை “தமிழை வளர்க்கணுமே” என்று எழுதிப் பாடினார்; துவக்கத்திலேயே மீட்டர் இடித்தது. தொடர்ந்து, “சிவகாமி மகனை ஷண்முகனை” வரிகளில்  இடித்ததோடு அல்லாமல், மீட்டர்  குப்புறப் புரண்டு துடித்துக் கதறியது.

அப்படித்தான் இந்த “மாதாவை வணங்கிட வாருங்க” அஹ அஹஹ அஹஹாஹா பாடலும் — முழுப் பாடலுமே வீட்டிலிருந்து கட்டுச்சோறு கட்டிப் புறப்பட்டு, ஆங்காங்கே தங்கி ஓய்வெடுத்து, ஒவ்வொரு ஊராகக் கடந்து வேளாங்கண்ணி வந்துசேரும் ரன்னிங் கமெண்டரிதான் “வந்துட்டோம், வந்துட்டோம் நாகப்பட்டினத்துக்கு” என்பது போல. இது இன்றைக்கு நேற்றைக்கல்ல — இந்த வீட்டுக்கு வந்த காலத்திலிருந்தே நடப்பதுதான்.  ஷிஃப்ட்டில் வேலை செய்யும் கணவர் வீட்டிலிருக்கையில்… உலகநாயகனே!

யாருக்கேனும் பிறந்தநாள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம் — “பூவுக்குப் பிறந்த நாள்” தொடங்கி ஏராளமான கலெக்‌ஷன் எடுத்துவிடப்படும். மேல்மருவத்தூர் மாலை போடுவார்; அப்போது அந்த அம்மனின் ப்ரத்யேகப் பாடல்கள் ஒலிக்கும்.

கமல் மய்யம் துவங்கிய புதிதில் ஒரு திடீர் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. வெறும் கமல் பாடல்கள் உச்ச ஸ்தாயியில்  இரவுபகலென ஒலித்தன  “கமலுக்கு இவர்தான் ஆலோசகர்” என்றும், “மய்யத்தின் பொறுப்பே தானென்றும்” உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். வீட்டின் முகப்பில் கமலின் ஆள்உயரப் புகைப்படம் வைக்கப்பட்டபோது நானும் நம்பியே விட்டேன். “பொள்ளாச்சி தொகுதியில் இந்த அம்மாவைத்தான் வேட்பாளராக நிறுத்தப் போகிறார்; பிக்பாஸ் வீட்டில் சுவர்களின் வண்ணத்தைக்கூட இந்த அம்மாவிடம்தான் கமல் கேட்டுக்கொண்டார்; கமலின் பிரசார விஷயங்களை இவர்தான் தீர்மானிக்கிறார்” என்றெல்லாம் அடுத்தடுத்துக் கேட்கப் பிரமிப்பாயிருந்தது.

ஒரு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் அவர் போனில் யாரிடமோ(?) சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: “நான் மஞ்சு வாரியரிட்டே சொல்லிட்டேன் — கரெக்டா காலையிலே 8 மணிக்கு மய்யம் ஆஃபிசுக்கு வரணும், இல்லாட்டி நாங்க வேற யாரையாவது  வச்சுகொடி ஏத்திருவோம் அப்புறமா நீங்க வருத்தப்படக்கூடாது ’’ என்று. அதிசயமான அதிசயமாயிருந்தது.

ஒருநாள் அவர் வீட்டுக்குக் கமல் வருகிறார் என்று ஒரே தடபுடலாக ஏற்பாடு நடந்தது. வீட்டருகில் இருந்த குப்பைகூளங்கள் சுத்தமாக்கப்பட்டு. சாலையின் துவக்கத்தில் செக்போஸ்ட் கம்பம் நடப்போவதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நானும் கமல்சாரைப் பார்த்துவிடலாம் என்று ஆவலுடன் கொஞ்சம் நேரமே கல்லூரியிலிருந்து வந்து காத்திருந்தேன்.

 அந்த அம்மாளின் பெண் சரணை அடிக்கடி ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பாள் — ஒருவேளை அது செட் ஆகி,  கல்யாணம் வரைக்கும் வந்தேவிட்டால் எப்படியும் கமல் கல்யாணத்துக்கு வருவார்,  சலங்கைஒலி கமலைநேரில் பார்த்துவிடலாம் என்று ஒரு  நானும் மனதில் ஒரு காதல்கோட்டை கட்டியிருந்தேன். ஆனால் என்ன மாயமோ தெரியவில்லை, அன்றும் என்றும் கமல் அந்த வீட்டுக்கு வரவே இல்லை. அவர் கடும் மனச்சிதைவுக்கு ஆளானவர் மட்டுமல்ல ஆளாக்குபவரும் கூட என்பதைப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

அடிக்கடி வீதியில் நடந்துகொண்டே போனில் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்: “மேரிட்டே கேட்டேன் — வயிற்றில் ஜெபம் பண்ணின தண்ணீர் தடவினா எல்லாம் சரியாய்ப் போயிடும்னு சொன்னா. மேரிட்டே கேட்டேன் — இந்த மருந்தை 3 நாள் சாப்பிடச் சொன்னா. மேரி ஒன்னும் பயப்படவேண்டாம், சரியாயிடும்னா” என்பதெல்லாம் கேட்டு, “மேரி” ஒரு நர்ஸ் என்று நினைத்திருந்தேன். பிற்பாடுதான் தெரிந்தது — சாட்சாத் கன்னிமேரிதான், ஏசுவின் அன்னைதான், இவருடன் போனில் பேசியது என்று.

கிழக்குப்பார்த்த   வீட்டுக்காரர்களின் குற்றப்பின்னணி கொண்ட கதையை நான் ஜெ தளத்திலேயே எழுதியாயிற்று. மூன்று அன்னைப் பெருமரங்களை அவர்களால் நான் பலிகொடுத்தேன். அங்கும் குடிதான் வார இறுதிகளில் மேலோங்கி இருக்கும். 

மேற்குப் பக்கத்து வீடும் சளைத்தவர்கள் அல்ல;நானில்லாதபோது வீட்டின் மதிலுக்கருகே பெருங்குழியை  ஜேசிபி வைத்துத் தோண்டி இருந்தார்கள். போய்க்கேட்டபோது அதட்டலாக ’’சரி தோண்டிட்டோம் இப்போ மூடிறோம் என்னமோ பெரிசா’’ என்றார்கள்.”சரி” என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.

ஒருமுறை ஒரு வாடகைகாரில் மகன்களுடன் நேரம் பிந்தி களைத்துபோய் வீடு திரும்பிய ஒரு இரவில், மாடியில் சிலர் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். பதறிப்போய் பார்த்தால் பின் வீதியில் இருக்கும் ஒரு குடும்பம் வந்து, மாடியில் தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ட்யூப் போட்டு நீரை அவர்கள் வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அக்கா, “வந்துட்டீங்களா? இன்னிக்கு வரமாட்டீங்கன்னு நினைச்சோம்” என்றும் சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னார்கள். 

எல்லாவற்றையும் கடந்து, இப்போதும் இங்கேயே இந்த ப்ளுமீரியா வீட்டில்தான் இருக்கிறோம் செடி கொடி மரங்களுடன் மகிழ்ந்து.. எவ்வளவு அடிச்சாலும் இயற்கையோடு நெருங்கி இருக்கும் வாழ்வுக்காக தாங்குவோம்.

(புகைப்பட உதவி -கணேஷ்)

சமீபத்தில் ஜெனீவா கணேஷ் வாட்ஸேப் ஸ்டேட்டஸில் இந்த மலர்களின் புகைப்படத்தை வைத்திருந்தார். black eyed susan என்ற பொதுப்பெயர் கொண்ட பிரகாசமான பொன்மஞ்சள் இதழ்களும் மலரின் நடுப்பகுதி நல்ல கருப்பிலும் இருக்கும் மலரான இது எனக்கு மிக மிகப் பிரியமான மலர்,

“Black-eyed Susan” என்ற இந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் 1720-ம் ஆண்டு ஜான் கே (John Gay, 1685–1732) என்ற ஆங்கிலக் கவிஞர் எழுதிய “Sweet William’s Farewell to Black-Eyed Susan” என்ற கடற்பாடல் (sea ballad) இருக்கிறது.

 கப்பலில் புறப்படும் தன் காதலன் வில்லியத்தைப் பிரிந்து அழுதுஅழுது கண்கள் கருத்துப்போன சூசன் என்ற பெண்ணைப் பற்றிய பிரிவுத் துயரக் கதைப்பாடல் இது.  பின்னாளில் இந்தமலரும், அதே நேரத்தில் பூக்கும் “Sweet William” (Dianthus barbatus) என்ற இன்னொரு மலரும்  இணைந்து மலர்வதால், அவை இரு காதலர்களின் மீள்சந்திப்பைக் குறிக்கின்றன என்ற நாட்டுப்புறக் கதையும் உருவானது.

ஜான் கேயின் பாடல் 1730-ல் ரிச்சர்ட் லெவெரிட்ஜ் என்பவரால் இசை அமைக்கப்பட்டு, அடுத்து வந்த நூறாண்டுக்கும் மேலாக ஆங்கில நாட்டுப்புறப் பாடல் மரபில் தொடர்ந்தது;20-ஆம் நூற்றாண்டு வரை நார்ஃபோக் விவசாயக் குடும்பங்களிடையே வாய்மொழியாகப் பாடப்பட்டு வந்தது.

1829- ல் டக்ளஸ் வில்லியம் ஜெரால்ட் இதே பெயரில் ஒரு நாடகத்தையும் எழுதினார் (“Black-Eyed Susan; or, All in the Downs”), அது 1913-ல் திரைப்படமாகவும் வெளியானது..

இது வட அமெரிக்க பழங்குடி மக்களுக்கு குறிப்பாக ஓஜிப்வே மற்றும் செரோகீ சமூகங்களுக்கு பழக்கமான ஒரு மருத்துவத் தாவரமும் கூட. ஓஜிப்வே நாட்டுமருதுவர்கள்  சூஸனின் இலைச்சாற்றை சளி மற்றும் காது வலி சிகிச்சைக்குப் பயன்படுத்தினர்; செரோகீ மக்கள் வேரின் விழுதை பாம்புக்கடி மற்றும் வீக்கத்திற்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தினர்.  

இதன் தாவரவியல் பெயர் Rudbeckia hirta,  இது Asteraceae (சூரியகாந்தி) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. வட அமெரிக்காவின் கிழக்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளில் இயற்கையாக வளரும் இது, சுமார் ஒரு மீட்டர் உயரம் வரை வளரக்கூடிய இருவருடத் தாவரம் அல்லது குறுகிய ஆயுள் கொண்ட பல்லாண்டுத் தாவரம். பொன்னிற இதழ்கள் நடுவில் ஒரு கருஞ்சிவப்பு- நிற சற்றே மேடிட்டிருக்கும் மையத்தைக் கொண்டிருப்பதே இதன் அடையாளம். அந்த இருண்ட மையம்தான் “கருங்கண்” (black-eyed) என்ற பெயருக்குக் காரணம்.

 Rudbeckia என்ற பேரினப் பெயரை லின்னேயஸ் தமது ஆசிரியரும் நண்பருமான ஸ்வீடிஷ் தாவரவியலாளர் ஓலோஃப் ரட்பெக் நினைவாக வழங்கினார்; அவரது மகன் ஓலோஃப் ரட்பெக் (இளையவர்) உப்சலா பல்கலைக்கழகத்தில் லின்னேயஸின் ஆசிரியராக இருந்தார். நோபல் பரிசுகளை நிறுவிய ஆல்ஃபிரட் நோபல், ரட்பெக் குடும்பத்தின் வழித்தோன்றல்தான். hirta என்பது கூரிய முட்களைப் போலிருக்கும் விரைத்த மயிர்களைக் கொண்டிருக்கும் இச்செடியின் தண்டு மற்றும் இலைகளைக்குறிக்கிறது.

 சூரியகாந்தி பூக்களைப் போலவே, இதுவும் ஒரு “மலர்த்தலை” (composite flowerhead)—வெளிப்புற கதிர் மலர்களும் (ray florets) உள்பக்கமாக குழாய் மலர்களும் (disk florets) சேர்ந்து ஒரு மலராகத் தோற்றமளிக்கும் மஞ்சரி இது. நடுவில் இருக்கும் நுண்ணிய மலர்கள் மகரந்த சேர்க்கையாளர்களுக்கு தெரியாமல் போய்விடலாம் என்பதற்காக பிரகாசமான  மஞ்சளில் ரிப்பன் போன்ற இதழ்கள் மலர்களின் விளிம்பில் அமைந்திருக்கும். இவை மகரந்தச்சேர்க்கையாளர்களை கவர்ந்திழுக்கும் வேலையிலும், உள்ளே இருக்கும் நுண்மலர்கள் மகரந்தச்சேர்க்கைக்குப் பின்னர் கருவுறுதலிலும் ஈடுபடும்.

தேனீக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள் உள்ளிட்ட மகரந்தச் சேர்க்கையாளர்களுக்கு இம்மலர்த்தலை  முக்கியமான ஊணாதாரம். கருகிய நிலம், சீர்குலைந்த மண் போன்ற இடங்களில் கூட எளிதாக வேரூன்றி வளரும் செடி இது. இதில் சுமார் இருபது இனங்கள் உள்ளன, பெரும்பாலும் வட அமெரிக்காவின் புல்வெளிகள், காடு ஓரங்கள், தீ பாதித்த நிலங்கள் போன்ற திறந்தவெளி, சீர்குலைந்த சூழல்களில் காணப்படுபவை.

அமெரிக்காவில் இம்மலர் ஆழமாக வேரூன்றிய கலாச்சார அடையாளமாகியிருக்கிறது,. 1918-ம் ஆண்டு  இம்மலர் மேரிலாந்து மாநிலத்தின் ஆட்சி மலராக அறிவிக்கப்பட்டது. மாநிலக் கொடியின் நிறங்களுடன் (கருப்பு-பொன்னிறம்) ஒத்துப்போவதும், பதின்மூன்று இதழ்கள் கொண்டிருப்பதும் (அமெரிக்காவின் தொடக்க பதின்மூன்று காலனிகளின் எண்ணிக்கையை நினைவூட்டும்) இதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

மேரிலாந்தின் மிகப் பிரபலமான பெண்குதிரைப் பந்தயமான ப்ரீக்னெஸ் ஸ்டேக்ஸ் (Preakness Stakes), “The Run for the Black-Eyed Susans” என்றே அழைக்கப்படுகிறது; இதிலிருந்தே அந்த வார இறுதி “Black-Eyed Susan weekend” என அழைக்கப்படுகிறது. பந்தயத்தில் வெற்றி பெறும் குதிரைக்கு இந்த மலர்களால் ஆன ஒரு போர்வை அணிவிக்கப்படும் மரபு உண்டு.

இதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால்  இந்தமலர் பந்தயம் நடைபெறும் மே மாதம் மலராததால், உண்மையில் அந்தப் போர்வையில் இருப்பது Viking mum என்ற இன்னொரு மலர்தான். அம்மலரின் மையப் பகுதியில் கருப்பு வர்ணம் தீட்டி கருங்கண் சூசனைப் போல தோற்றமளிக்கச் செய்யப்படுகிறது). கைப்பைகள் படுக்கை விரிப்புகள் போன்ற அன்றாட புழங்குபொருட்களிலும் சூஸன் இருக்கிறாள்.

மலர் மொழியில் (floriography) சூஸன் நீதி மற்றும் ஊக்கம்  ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

 தோட்டக்கலைத்துறையினரால் இதில் பல அலங்கார ரகங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன—’Indian Summer’ (பெரிய பூக்கள்), ‘Goldsturm’ (குறுகிய வளர்ச்சி), ‘Cherry Brandy’ (சிவப்பு-மெரூன் இதழ்கள்), ‘Prairie Sun’ (பச்சை நிற மையம்), ‘Toto’ (குட்டை ரகம்) என பலவகைகள் பிரபலமாக இருக்கின்றன.

அந்தப்பாடலின் சில வரிகள்:

“All in the Downs the fleet was moored,
The streamers waving in the wind,
When Black-eyed Susan came aboard,
Oh! where shall I my true love find?”

ஒவ்வொரு மலருக்கும் பின்னால் இப்படி மிகச்சுவாரஸ்யமான கதைகளும் கலாச்சாரத்தொடர்புகளும் இருப்பது மேலும் மேலும் தாவரங்களின் மீதான பிரியத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

( வான்கோ பதிப்பகம் வெளியிட்ட தேவதேவனின் நிலவில் உதித்த கார்முகில் கவிதை நூலுக்கு எழுதிய என்னுரை)

மலராகிவிடுநல்!

தேவதேவன் அவர்களை 2018 ஆம் ஆண்டு காவிய முகாமில் முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். அமர்வுகளின் இடைவேளையில் வெயில் காய்ந்துகொண்டு பட்டுத்தலையணைகளைப் போல மலர்ந்திருந்த ஹைட்ராஞ்சியாக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் தேவதேவன் அருகிலிருந்த ஒரு அடர் ஊதா மலரைக்காட்டி, ‘இது எத்தனை அழகாருக்கு இல்லியா’ என்றார். அதற்கு முன்னர் அவரிடம் நான் பேசியிருக்கவில்லை.

இடையில் நின்றுவிட்ட உரையாடலை விட்ட இடத்திலிருந்து துவங்குவதுபோல அந்தப் பேச்சு துவங்கியது. அங்கிருந்து ஃபெர்ன் ஹில்லை சுற்றி ஒரு நடை சென்று பல மலர்களைப் பார்த்தோம். முதன்முதலாக வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்து வானை, மண்ணை, மலர்களை, செடிகொடிகளைப் பார்க்கும் ஒரு சிறுவனுடன் நடந்து செல்வது போலத்தான் இருந்தது.

அப்போதைக்கப்போது அங்கிருக்கும் இயற்கை அழகுகளைக் குறித்து கவிதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே வந்த அவர் குறித்த பிரமிப்பு இன்று வரை தொடர்கிறது. என் பெயரைக் கேட்டுவிட்டு ‘நல்ல பெயர் இந்தப் பெயருக்கு ஒரு கவிதை எழுதித் தருகிறேன்’ என்றார்.(பிறகு எழுதித்தந்தார்)

வானை, மண்ணை, கார்முகிலை, மலரை, மலர்ச்செண்டுகளை, காளானை, ரயில் பூச்சியை, புழுவை, மூங்கிலை விவரிக்கும் அழகிய கவிதைகளின் இத்தொகுப்பை வாசிக்கையிலும் ஃபெர்ன் ஹில்லின் அந்தக் காலைநடைக்கு மீண்டும் சென்றதைப்போலத்தான் இருந்தது.

அவரது தாவரவியல் அறிவு ஆச்சரியமூட்டுகிறது. பாரிஜாதமென்றும் பவளமல்லியென்றும் அழைக்கப்படும் மலரைக்குறித்துச் சொல்கையில் ‘இரவெல்லாம் விழித்திருந்து பகலில் தூக்கச்சடவில் இருப்பவை, கண் ததும்பும் நீரில் நனைந்தவை போன்ற வெண்ணிதழ்கள்’ என்கிறார்.

பவளமல்லியின் Nyctanthes arbor-tristis என்னும் அறிவ்யல்  பெயருக்கு (Nyct- இரவில், anthe – மலர்/ arbor – மரம், tristis – துயர்)   இரவில் மலர்ந்த துயர் நிரம்பிய மரம் என்று பொருள். கண் ததும்பும் நீரில் நனைந்த வெண்ணிற இதழ்கள் இரவில் விழித்திருக்கின்றன, பகலில் தூங்குகின்றன’ என்னும்  இவரது கவிதை இந்த அறிவியல் பெயருக்கு மிகக் கவிதுவமான  பொருளை  அளித்துவிட்டது.

யார் மலர்ச்செண்டு என்றது? என்னும் கவிதையில் ’’மலர்ச் செண்டிலிருக்கும் ஒரு  மலரை அண்மித்துப் பார்க்கையில் ஒவ்வொரு மலரும் ஒரு  மலர்ச் செண்டுதான்’ என்கிறார்.

பாரிஜாதத்தைக் குறித்து மட்டும் நான்கு  கவிதைகள் எழுதி இருக்கும், வானும்  பூமியும் ஏன் இந்த வாழ்வேமே பூதான் என்னும் இவரின் மனதின் மலர்தலை எல்லாக் கவிதைகளிலும் காணமுடிகிறது.

‘வீறு கொண்டு எழுந்து நிற்பது’ என்னும் மூங்கிலைச் சொல்லும் அந்தக் கவிதையும் அப்படித்தான் எத்தனை சரி, எத்தனை சரி என்று பூரிப்படைய வைத்தது. மூங்கிலின் அந்த நிமிர்வை, உயரத்தை, கம்பீரத்தை வீறுகொண்டு என்னும் சொல் அத்தனை சரியாகச் சொல்லிவிடுகிறது.

மரங்களின் மீதும் மனிதர்கள் மீதும் பொழியும் மழையை  ,அடுக்ககக்  கட்டடங்கள் மீதும் பொழியும் கார்முகிலைப் பற்றிய கவிதையில் ‘வானை அறிந்தவர்களுக்கும் நேசத்தைச் சொல்லித்தரவேண்டுமா’ என்கிறார் தேவதேவன். அவரும் அப்படித்தான் மிக உயரத்திலிருந்து குனிந்து பெருங்கருணையுடன் உலகைப் பார்த்து ரசிக்கிறார், வியக்கிறார் எந்தப் புகாருமின்றி எல்லாவற்றையும் நேசிக்கிறார்.

எதன் மீதும் விலக்கமில்லை அவருக்கு, நல்லதும் அல்லதுமெல்லாம் ஒன்றுதான். கோப்பையொன்றில் நிறைந்திருக்கும் கொடுமையின் சிவப்பைக் காணும் அவர் மனம் அங்கிருந்து தாவி கனியின் சிவப்பில் வந்து நிற்கிறது. தற்கொலை செய்யத் துணிந்த ஒருவனின் விழிகளில் தெரியும் நேரெதிர்திசையைச் சொல்லும் கவிதையும் அப்படித்தான் அவரது மனவிரிவைக் காட்டுகிறது.

பச்சிளம் குழந்தையின் உள்ளங்கால் சிவப்பில் கிளை நிறைந்து மலர்ந்திருக்கும் வசந்தராணியெனும் மரத்தை ‘மரமே மலராக மறைந்து கிடக்கும் பேருண்மை வெளிப்பட்டுவிட்டது’ என்கையில் அக்கவிதை அம்மரத்தைக் காட்டிலும் பேரழகாகிவிடுகிறது.

சென்னை வெள்ளத்தையும் சொல்லுகிறது ஒரு கவிதை. எல்லா  நூல்களையும் தனக்குள்ளே வைத்திருக்கும் பெருவெள்ளம் அத்தனை அறிவையும் பெற்ற பின்னர் பேரமதியுடன் இருக்கிறது என்கிறார். சென்னைப் பெருவெள்ளம் வந்து நூல்களை அடித்துச் சென்றது ஒரு அழிவு, பேரவலம். அந்த அழிவிலும் ஒரு அழகைக் காணும் அவர் மனதை என்னவென்று சொல்லுவது?

‘யார் வந்து தழுவுமுன்னும் தான் வந்து முந்தித் தழுவும், யார் தழுவ வருகையிலும் தான் விலகி நிற்கும்’ காற்றின் போரன்பிக்கும் இருக்கிறது ஒரு கவிதை, இந்தத் தொகுப்பில் என் தனித்த பிரியத்துக்குள்ளானது இந்த கவிதை.

இணைப்பறவைகளான இருவிழிகளையும், கடக்க முடியாத மலைத்தொடரின் குகைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உயிரின் ஓராயிரம் ரகசியங்களையும் சொல்லுகையில் மலர்களைக் கண் மலர்த்திப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறுவன் திடீரெனக் காதல்கொண்டிருக்கும் ஓர் இளைஞனாகிவிட்டிருந்தான்.

பொடிப்பொடியான பூ மொக்குகளைக் கைப்பையில் நிரப்பும் ஒருத்தியும், பெயரிலேயே குட்டி இருப்பதால் வயதே ஆகாத குட்டி சித்ராவும், உன்னி உன்னி ஊஞ்சலாடும் ஒரு சிறுமியும் வழியில் எதிர்ப்படுகிறார்கள்.

பூப்பறிக்கும் ஒருத்தியை ஒரு கவிதையில் ‘பூக்களை பறித்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு பெரிய பூக்குவியல்’ என்கிறார். பரிசாக வந்த படுக்கைவிரிப்பின் பூக்களையும் கவனிக்கிறது அவரது பூ மனம், தெருவின் குப்பைகளைக் கடந்து தூயதோர் வெளியில் சென்று திரும்பும் ஒரு குளிரூட்டப்பட்ட காரிடம் ‘சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறாயா காரே’ எனும் அவர் கேள்வி புன்னகைக்க வைக்கிறது.

‘எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை, எதுவுமே செய்யாதிருக்கையில்தான் அன்பு நிகழும், பூஜ்ஜியத்தையும் ஒரு வட்டமிட்டுத்தானே காட்ட வேண்டி இருக்கிறது சிக்னல் இல்லாசாலையில் நம்மைக்காத்திருக்கச் சொல்வதும் கைபிடித்துக் கூட்டிச் செல்வதும் யார்’ போன்ற கவிதைகளில் தெரிவதெல்லாமும் அவர் மனதின் மிகை மலர்வே!

மணிமுடியை, பயணத்தை, பயண வண்டியை, மய்யப்புள்ளியை, மடிமீதமர்ந்திருக்கும் ஒற்றைக்கையைச் சொல்லும், மலர்களைச் சொல்லாத கவிதைகளிலும் மலர்ந்தேதான் கிடக்கிறது அவரது மனம்.

‘நான் யாரா? நாம்தான்’ என்பதற்கு மேலும் சொல்லவும் கேட்கவும் என்னதான் இருக்கிறது?

ஆம், மானுடம் கண்டுகொள்ள வேண்டியதைக் கண்டுகொண்டே தான் இருக்கிறது பெருநிறை பேரருள்.