லோகமாதேவியின் பதிவுகள்

Month: July 2018

மலைத்தொடர்ச்சி

 நேற்று மாலை கல்லூரியிலிருந்து உலர்சலவையகம் செல்லும் பொருட்டு ஐயப்பன் கோவில் சாலை வழியே செல்கையில் சாலையை கடந்து வரதராஜ் செல்வதைப்பார்த்தேன். வரதராஜ் என்னுடன் 5 ஆம் வகுப்பில் படித்த என் விரோதி. ஆம் தோழனென்று சொல்லமுடியாத அளவிற்கு நாங்களிருவரும்  விரோதத்துடன் குருதிக்களத்தில் சந்தித்திருக்கிறோம்.

அப்பா அம்மாவின் பணியிட மாறுதல்களின் போதெல்லாம்  சகோதரிகளான எங்களிருவரின் வாழிடங்களும் அவ்வப்போது மாறிக்கொண்டே வந்த இளம்பருவத்தில் மழலையர் வகுப்பிலிருந்து 2 ஆம் வகுப்பு வரை பொள்ளாச்சி புனித லூர்து ஆங்கிலப்பள்ளியிலும் 3 ஆம் வகுப்பு வேட்டைக்காரன் புதூர் துவக்கப்பள்ளியிலும் 4 தாராபுரம் அலோசியஸ் கான்வென்டிலும் 5 பொள்ளாச்சி நேதாஜி ஆரம்பப்பள்ளியிலுமாக படித்தேன்

ஒருமுறை 5 ஆம் வகுப்பில்  மைதானத்தில் விளையாடுகையில் அனைவரும்  அவரவர் குடும்ப உறுப்பினர்களை பற்றிப் பெருமையாக பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்கு சொல்லிக்கொள்ள என்ன இருக்கிறதென்று தெரியவில்லை

எப்போதுமே அச்சமூட்டும் ஆளுமையாக அப்பாவும், அவசர அவசரமாக காலையில் கிளம்பிசென்று ,அவிழ்ந்த இரட்டைச்சடையும் அழுக்கு உடைகளுமாய் களைத்து பசியுடன் தாழிட்டுப்பூட்டிய கதவின் முன்னால் மாலையில் காத்திருக்கும் 2 சிறுமிகளை விட அதிகம் சோர்வுடன்  தாமதமாக வரும் அம்மா என்னவாக இருக்கிறார்கள் என்னும் சரியான அறிதலும் இல்லாததால் அதையெல்லாம் சொல்லி பீற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை

உடன் என் சின்னசித்தப்பாவின் நினைவு வந்தது

வேட்டைக்காரன் புதூரில்  நான்இருந்த  ஒரு வருட பொற்காலத்தில்  ஒப்பந்த அடிப்படையில் கட்டுமானப்பணிகள் செய்துகொண்டிருந்த அவர் விடுமுறை நாட்களில் என்னையும் பணியிடத்திற்கு அழைத்துச்செல்வார். சலித்துக்குழைத்த செம்மண்ணில் ஆட்டுக்கல்லும் அம்மிக்கல்லும் எனக்கு செய்துதருவார், அவற்றை உலரவைத்து அங்கு விளையாடிகொண்டிருப்பேன் அவையெல்லாம் எனக்கு அப்போது பெரும்பொக்கிஷங்கள்.

அது போன்றதொரு நாளில் சித்தப்பா என்னிடம் ’’இதோ இது நான் கட்டிமுடித்தது’’ என்று  என்னிடம் சுட்டிக்காடிய இடத்தில் ஏதேனும் ஒரு கட்டிடம் அன்று இருந்திருக்கும் ஆனால் எனக்கு அப்போது கண்ணில் பட்டது  பிரம்மாண்டமாக பின்புலத்தில் நின்றிருந்த மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை. அந்த  அறியா வயதில் வேலையாட்கள் கருங்கற்களை தலையில் சுமந்துசென்று கொண்டிருந்த சூழலில்  சொல்லப்பட்டதால் நான் சத்தியத்தில் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை என் சித்தப்பாவால்தான் கட்டப்பட்டது என்று உளமார நம்பிவிட்டேன்

எனவேநானும் என் பங்கிற்கு மேற்குத் தொடர்ச்சிமலையைக்காட்டி இந்த மலை   என் சித்தப்பா கட்டியது என்று சொன்னதும் வரதராஜ் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு வந்து எதை ? என்று மறுபடியும் கேட்டான் நான் இன்னும் மகிழ்ந்து மலையைக்காட்டினேன்

அவன் அட்டகசமாக சிரித்து ’’ஏன் இப்படி பொய் சொல்லறே? இதெல்லாம் யாராச்சும் கட்டுவாங்களா,உன் சித்தப்பாவெல்லாம் இதை  கட்டியிருக்கவே முடியாது ‘’என்றான்

எனக்கு வந்த ஆத்திரத்தில்  கண்ணீருடன் இன்னும் ’’ இல்லை இது என் சித்தப்பா கட்டினதுதான்’’ என்று வீறிட்டேன்

அவனுக்கும் கோபம்வந்து ’’மலையெல்லாம் அப்படி  யாரும் கட்டமுடியாது’’ என்றான்

’’அப்போ அதை யாரு  கட்டினதுன்னு நீ சொல்லு’’ என்ற என் கேள்விக்கு , பிரபஞ்சக்கட்டுமானம் பற்றியெல்லாம் அறிதல் இல்லாததால், பதில் தெரியாத வரதராஜ் திகைத்துப்போய் ’’அது தெரியாது ஆனாலும் நீ சொல்லறது பொய்’’ என்று கத்திவிட்டு, அனைவர் முன்னாலும் அவனுக்கு பதில் தெரியாத கேள்வியைக் கேட்டதற்காக என் மீது பாய்ந்து கழுத்திலும் முகத்திலுமாய் அடிக்க துவங்கினான்.

பதிலுக்கு நானும் அவன் கன்னங்களிலும் கைகளிலும் கிள்ளி, அவனும் என்னைப்பிடுங்கி, குருதிக்களமாகியது பள்ளிமைதானம்

வாத்தியார் வந்து இருவருக்கும் உள்ளங்கை பழுத்துச்சிவக்க மர ஸ்கேலில் நிறைய அடி கொடுத்ததுடன் வெளியே மணலில் முட்டிபோடவும் செய்துவிட்டார்

கண்ணீருடன் முட்டிபோட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கு நகக்காயங்களோ அடிவாங்கியதோ கூட வலிக்கவில்லை, அப்போதும் என்முன்னே மாறா உண்மையென நின்றிருந்த மலைத்தொடர்ச்சியை சித்தப்பா கட்டவில்லை என்று எப்படி இவன் சொல்லப்போகலாமென்னும் ஆற்றாமையில் துக்கம் பொங்கிபொங்கி வந்துகொண்டிருந்தது.

எனக்கும் வரதராஜுக்கும் ஏற்கனவே முன்விரோதமும் இருந்தது    என் கிறுக்கல் கையெழுத்தை மற்றவர்களிடம் காட்டி கேலி செய்யும் பொருட்டு என் சிலேட்டை பலவந்தமாக என்னிடமிருந்து ஒருமுறை பறித்துச்சென்றதும்,  உட்கார பெஞ்சுகள் கூட இல்லாத அந்த எளிய ஓலைக்கூரையிட்ட பள்ளிக்கூட அறையின் சுவற்றில்  சாய்ந்து கால்நீட்டி அமர்ந்து வாயைக்குவித்து என்னமோ  தீவிரமாக நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கையில் என் கால்களை தாண்டி குதித்துச்சென்றதுமாய் ஏற்கனவே எங்களிருவருக்கும் இடையில் விரோதம் புகைந்துகொண்டுதானிருந்தது. பெண்பிள்ளைகளின்  காலை பையன்கள் தாண்டும் அடாத காரியத்தையும் செய்த வரதராஜின் மேலான வன்மம்  மலை விவகாரத்தினால்  புகையும் நிலையிலிருந்து முன்னேறி  தழலாடி எரிந்தது

உண்மையில் 3 ஆம் வகுப்பில் படிக்கையில் நான்  சின்னச்சித்தப்பாவுடன்  மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தேன்

இரவில் அவருக்கான தனியறையில் அவருடனே படுத்துறங்குவது எனக்கான ஒரு மிகச்சிறப்பான, பிரத்யேகமான சலுகையாக இருந்தது.  அவர் எனக்கு தினமும் அமிர்தாஞ்சனம் தடவிவிடுவதும் அவருடனே கண்ணைசுழற்றிக்கொண்டு தூக்கம் வரும் வரையில் வானொலி கேட்டுக்கொண்டிருப்பதும் வாடிக்கை. இன்றும் அமிர்தாஞ்சனம் தடவிக்கொண்டுதான் உறங்கச்செல்கிறேன். இன்று வரையிலும் வானொலி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். அவர் சொல்லவதெல்லாமே எனக்கு சத்தியத்தைத்தவிர வேறேதுமில்லை அனைத்தையும் மாற்றும் ஒரு சம்பவமாக சித்தப்பாவின் திருமணம் நடந்தது

அவரது திருமண நாளின் இரவிலும் மூக்கு மட்டும் உடைந்த என் மரப்பாச்சி பொம்மையையும், முன்னொரு காலத்தில் ஆரஞ்சு நிறத்திலிருந்து பின்னர்  ஆணா பெண்ணா என்று கூட பிரித்தரிய முடியா அரூபமாக  சகல இடங்களிலும் நசுங்கிய ஒரு பிளாஸ்டிக் பொம்மையையும் கட்டி அணைத்துக்கொண்டு வழக்கம்போல அவரது அறைக்கு  உறங்கச்சென்ற என்னை வலுக்கட்டாயமாக பலர் ஆக்ரோஷமாக தடுத்ததும், படுத்துப்புரண்டு அழுத என்னை யாரோ இழுத்துக்கொண்டு  போனதிலும் கூட வருத்தமில்லை, அப்போதும்  என்னைத்திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் பட்டுவேட்டி சட்டையுடன் நண்பர்களுடன் கைகளைகட்டியபடி சிரித்துப்பேசிக்கொண்டிருந்த சித்தப்பாவையும், தையற்கலையில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்ததால் பிறந்த வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த,   பச்சை நூலில் ஜோடிக்கிளிகளையும் கீழே சிவலிங்கம் என்று சித்தப்பாவின் பெயரையும் எம்பிராய்டரி  செய்த,  4 ஓரங்களிலும் லேஸ் வைத்திருந்த வெள்ளை தலையணை உறையுடன் அந்த அறைக்குள், நுழைந்த  என்னைவிடக்கருப்பாக, தடித்த உதடுகளுடன் இருந்த புது சித்தியையும் அந்தகணத்திலிருந்து வெறுத்தேன்.

என் சித்தப்பாவிற்கும் எனக்குமிடையில் இப்படி ஆயிரமிருக்கலாம் எனினும் வரதராஜ் போன்ற வீணர்கள் அவரைக்குறித்தெல்லலாம் பேச அனுமதிக்க முடியதல்லவா?

சென்ற நவம்பரில் சித்தப்பாவின் 31 வயதான் மறுமகன் அநியாயமாய் சாலைவிபத்தில் அடிபட்டு உயிரழந்த போது, அரசு மருத்துவமனை பிணக்கிடங்கிற்கு வெளியெ பெரும் பூவரசமரமொன்றின் அடியில் அமர்ந்திருந்த தலை முழுவதும் நரைத்துவிட்ட  சித்தப்பாவின் மடியில்  கதறியபடி  விழுந்த என் தலையைத்தடவி, நல்லா  இருக்கியா தேவி என்று கேட்ட அவருக்கு என்மேல் எந்தகக்சப்பும் இல்லைதானென்று நினைக்கிறேன்

 வரதராஜுக்கு இது எதுவும் நினைவிலிருக்காது எனினும் எனக்கு வரதராஜையும் அந்த சண்டையையும் அப்படியே துல்லியமாக  இப்போதும்  கணம் கணமாக நினைவிலிருந்து கொண்டுவர முடிகின்றது.

முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கட்டுரையில் மேற்குதொடர்ச்சி மலை எங்கிருந்து  துவங்கி எங்கு முடிவடைகின்றது என்று  எழுத வேண்டியிருந்தது, அப்போது அது முழுவதையும் கட்டியது என் சித்தப்பாதான் என்ற வரலாற்றுக்குறிப்பையும் எழுத நினைத்தேன்  உள்ளூரில் இருக்கும் வரதராஜுக்கே அதுகுறித்து தெரியாமல் இருக்கையில் தில்லியில் இருக்கும் மினிஸ்ட்ரி ஆட்களுக்கு  தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை  என்பதால்  அந்த உண்மையை அதில் சேர்க்கவில்லை

இப்போதிருக்கும் வீட்டிலிருந்து கைநீட்டினால் தொட்டுவிடும் தூரத்திலேதான் இருக்கின்றது என் சித்தப்பா கட்டிய அந்த மலைத்தொடர்ச்சி

Mountain between us

‘’Mountain between us’’ நேற்று இந்த  திரைப்படத்தைப்பார்த்தபின்னர் இதைக்குறித்து (முதன்முறையாக)  எழுதலாமென்று தோன்றியது. இதுவரையிலும் பிறர் பல திரைப்படங்களைக்குறித்து எழுதியவற்றை வாசித்திருக்கிறேன்.  ஆனால் எழுதியதில்லை.  Salman fishing in yeman  காட்டிய  மாறுபட்ட பணிச்சூழலில் உருவாகும் காதலையும்  Bridges of Madison County யில் அன்னைமைக்கும்  அதன் அடியாழத்திலிருந்து எதிர்பாராமல்  வெளிப்பட்ட அவளின் பெண்மைக்குமான போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றது யாரென்பதையும் குறித்து எழுத நினைத்தும் எப்படியோ அது முடியாமல் போய்விட்டது. எனினும் நேற்று இந்தப்படம் என்னை அதிகம் யோசிக்கவும் அவசியம் எழுதவும் வைத்துவிட்டது. தனிமையில் , பெருமழை நாளில் எனக்கு பிடித்தமான மகிழம்பூ மணக்கும் என் பிரிய  சிவப்புக்கம்பளியில் அமர்ந்து நல்ல குளிரில்  பார்த்ததில் இன்னும் இக்கதைக்கு நான் நெருக்கமாகிவிட்டேன்.

சார்லஸ் மார்டினின் நாவலைத்தழுவி எடுக்கப்பட்ட இத்திரைப்படம், விமான விபத்திற்கு பிறகு  அசாதாரண சூழலில்  உயிர்பிழைப்பது பற்றிய சர்வைவல் டிராமா வகையைச்சார்ந்த இதைப்போலவேயான, Meet-Cute on a Mountain, Alive, லியான் நீசனின்  The Grey  போன்ற  திரைப்படங்களை  துவக்கத்தில் நினைவூட்டியதென்றாலும், தொடர்ச்சியாக பார்க்கையில்  அவற்றிலிருந்து மிக மாறுபட்டிருப்பதை உணர முடிந்தது.

அறுவைச்சிகிச்சை மருத்துவரான , மூளை என்பது நினைவுகளின், செயல்களின் ஆதாரம் என நம்பும் Ben  ஆக Idris Elba  வும்,   உணர்வெழுச்சிகள் தோன்றுவது இதயத்தில்தான் என நம்பும் புகைப்படபத்திரிக்கையாளரான  Alex ஆக   Kate Winslet ம் கதையின் பிரதான பாத்திரங்கள்

டிசம்பர் மாதத்தின் இறுதி வாரத்தில்,  இடாஹோ  ( idaho )   விலிருந்து மறுநாள்  நியூயார்க்கில் நடக்கவிருக்கும்  தனது  திருமணத்திற்கு அலெக்ஸூம் , பால்டிமோரில் முக்கிய அறுவைசிகிச்சை அடுத்தநாள் செய்யவேண்டிய கட்டாயத்திலிருக்கும் பென்’னும் புயலால் அவர்கள்  செல்லவிருக்கும் விமானம் ரத்துசெய்யபட்டதால், ஒரு சிறு  தனியார் விமானத்தில் டென்வருக்கு சென்று பின்னர்  அவரவர் செல்லவேண்டிய இடங்களுக்கு செல்லும் திட்டத்துடன்  பயணிப்பதில் கதை துவங்குகின்றது.

துவக்கத்தில் சில காட்சிகளில் மட்டும் வரும் வால்டர் என்னும் விமான ஒட்டியும், இறுதிவரை பெயரிடப்படாத கோல்டன் ரெட்ரிவர்  நாயொன்றும்,  தவிர  பரந்து விரிந்திருக்கும் பனிமலை முகடுகளுக்கு நடுவில்  இவர்கள் இருவர் மட்டுமே கதைமுழுக்க வருகிறார்கள்.

 விமானம் புறப்பட்டு  கொஞ்ச நேரத்திலேயே கீழே திசை மாறிய புயலைக்காணும் இவர்களின் வாழ்வும் விமான ஓட்டிக்கு வரும் மாரடைப்பினால்  திசைமாறிவிடுகின்றது. பலநூறு கிலோமீட்டருக்கு மனித சஞ்சாரமோ பசுமையோ இல்லாத “a million miles of pure-ass nature,”  என வால்டரால் வர்ணிக்கப்படும் பனிமலைகளுக்கு இடையில் விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி இவர்கள் இருவரும்  நாயும் பிழைத்துவிட வால்டெர் இறந்துவிடுகிறார்

காயங்களும் சிராய்ப்புகளுமாக பென்’னும் காலில் எலும்புமுறிவுடன் அலெக்ஸூம் , வாழ்வதற்கு அதிகம்  சாத்தியமில்லாத , காப்பாற்றப்படும் வாய்ப்புகள் மிக அரிதாக இருக்கும்  அசாதரணமான ஒரு சூழலில்  முற்றிலும் அறிமுகமில்லாவிடினும் பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்தும் நம்பியும் இருக்கவேண்டிய சூழலில் கதை மிக மெதுவாக நிலக்காட்சிகளில் பெரிய மாற்றங்கள் இல்லாமல்  நகருகின்றது

நாட்களும் வாரங்களும் கடந்து ஜனவரியும் பிறந்துவிட்டாலும் காப்பாற யாருமின்றி விபத்துக்குள்ளான விமானத்தின் தொடர்புக்கருவியும் சேதமடைந்த பின்னர்,  கையிருப்பில் உணவுபொருள்களும் தீர்ந்துகொண்டே வருகையில் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்ள முயல்கிறார்கள், பூசலிட்டும் கொள்கிறார்கள். காத்திருந்தால் உதவிவரும் என்று மூளையை உபயோகித்து பென்’னும்  காத்திருக்காமல் நகர்ந்து சென்று கொண்டே இருந்தால் காப்பாற்றப்படலாமென்று இதயத்திலிருந்து அலெக்ஸூம் தீவிரமாக நம்பி முரண்படுகிறரகள்

இயக்குனர் Hany Abu-Assad வசனங்களும் காட்சிமாறுதல்களும் அதிகமின்றியே   திரைப்படத்தை  நகர்த்திக்கொண்டுபோயிருக்கிறார்.  பென் மருத்துவராதலால், அலெக்சிற்கு கால்சட்டை மாற்ற,  சிறுநீர்கழிக்கவெல்லாம் இயல்பாக உதவுவதும் சிகிச்சையளிப்பதும்   மிக அழகாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.  அவளது தொடைவரையிலும் இருந்த கால்கட்டைப்பிரித்து சோதிக்கும் ஒரு காட்சியில் அலெக்ஸ் பென்’னிடம்’’ நீ ஒரு மருத்துவராக இல்லாவிட்டால் என் அழகிய உள்ளாடையை இப்படி  பார்க்க நேர்ந்தது மிக வினாதமாயிருந்திருக்கும் என்கிறாள்’’ சிரித்தபடி

இந்தப்படம்  பார்வையாளர்களான நம்மை இப்படி அசாதாரண சூழலில் அன்னியர் ஒருவரை நம்பி உயிர்பிழைக்கவேண்டிய சூழலில் என்ன செய்வோம்? என்று வினவுகிறது.  பனிக்குன்றுகளில் கால் சறுக்குவது, விலங்குகளுக்கான பொறியொன்றில் கால் மாட்டுவது, கால்நழுவி   சில்லிட்டிருக்கும் நீரில்மூழ்குவது, பனிமலைப்புலியொன்று விமானத்துக்குள்ளேயே தாக்க வருவது, இப்படி நம்மைபதைக்க வைக்கும் திருப்பங்களும் உள்ளது.

 Mountain between us ,  என்று இவர்களிருவரும் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும், முடிவற்றதுபோல தோற்றமளிக்கும் பனிமலையையல்ல இக்கதையும் அதன் தலைப்பும் பேசுவது, , உயிர்வாழவேண்டும் என்னும் ஆதார இச்சையும், அவரவர் வாழ்வு குறித்தான விழைவுகளும் அச்சங்களும் கவலைகளும் திட்டங்களுமாக இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில்  உருவாகியிருந்த மாபெரும்  பனிமலையொன்றினைக்குறித்தும் அது மிக மெல்ல  அவர்களுக்குள் உருவாகும் காதலின் வெம்மையில்   கரைவதையுமே இத்திரைப்படம் பேசுகின்றது.

 எவராலோ கைவிடப்பட்ட வாழ்விடமொன்றில் பென்’னின் தோல்வியுற்ற தாம்பத்தியம் குறித்து அறிந்துகொள்ளும் அலெக்ஸ்,   பென்னை ஆறுதல் படுத்தும்பொருட்டு சம்பிரதாயமாக தழுவிக்கொள்கிறாள்,   ஆனால் அத்தொடுகை, அன்னியர்களாய் அறிமுகமாகி கடந்த நாட்களின் நிகழ்வுகளால் அவர்களுக்கிடையில் அவர்கள் உணராததுபோல் அதுவரையிலும் காட்டிக்கொண்டிருந்த காதலை உயிர்ப்பிக்கின்ற்து. அது தோல்வியுற்ற தாம்பத்யம் அல்லஎன்பதை அலெக்ஸ் பிற்பாடு உணர்கிறாள் என்றாலும், அக்கணம் நடக்கும் உறவில் அலெக்ஸ் , அதுவரையிலும் தன்னை பாதுகாத்த, சிகிச்சையளித்து உயிர்ப்பித்த, அபாயங்களிலிருந்து காப்பாற்றிய, பென்’னுக்கு தன்னை,  ஒரு சன்மானம்போல ஒரு பரிசைப்போல ஒரு சலுகையைபோல அளிக்கிறாள்

ஆபாசமின்றி அவ்வுறவு மிக கவனமாகவும்  அழகாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. அவள் மீதான காதலுடன்  வேட்கை நிறைந்த ஆணாக பென்னும், கனிவுடன்  அவனுடனான அப்பனிமலையில்  கடந்த நிகழ்வுகளை நினைத்தபடி  அலெக்ஸும் உறவுகொள்கிறார்கள்  அதன்பிறகு நிறைவுடன் உறங்கும் பென்னை தாய்மையின் கனிவுடன் அலெக்ஸ் அருகிருந்து  பார்ப்பதும்  புகைப்படமெடுப்பதும் அழகு

பனிக்காற்றில் உலையும் பைன் மரங்களும்,  முகத்திலும் உடைகளிலும் ஒட்டியிருக்கும்   பனிப்பொருக்குகளும் , உலர்ந்த உதடுகளும், வழக்கமான ஒப்பனையின்றி வீங்கிய முகமும் ரத்தக்காயங்களுமாய்,   எப்போதுமாய் கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் பனியும்  அதில் கால் புதையப்புதைய இருவரும் நாட்கணக்காக நடப்பதுமாய்   வழமையான திரைக்காட்சிகளினின்றும் மிக வேறுபட்ட ஆனால்  அழகுக்காட்சிகள்

காப்பாற்றபட்டபின்னர், மருத்துவமனையில் அலெக்ஸின் அறைக்கு ஓடோடி வரும் பென்னின் உடல்மொழியில் காதல் ததும்புகின்றது. அந்த அறைக்கதவைத் திறந்து உள்ளே வரும் அலெக்ஸ்  திருமணம் செய்துகொள்ளவிருந்த மார்க்கின் வருகை இடையூறாகவே நமக்கும் அவர்களுக்கும் ஒருசேர தோன்றுகின்றது.

இதயம் என்பது வெறும் தசைத்திரட்சியல்ல, நேசமும் காதலுமாய் நிறைந்துததும்பும் உடலின் உறுப்பென்பதை தான் உணர்ந்ததையும், அலெக்ஸின் மீதான காதலையும் பென்  ஒத்துக்கொள்வதும், பென்னை  காதலிப்பதனால் அலெக்ஸ் மார்க்கை திருமணம் செய்யமுடியாமல் போவதையும், இருவரையும் உயிருடன் மீட்டெடுத்தது அவர்களுக்கிடையெ முகிழ்த்த காதலின் ஆற்றல்தான் என்பதை இருவருமே உணர்வதும்  மன்ஹாட்டன் உணவகத்தில் நடக்கும் இறுதிக்காட்சிகளில் காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

இட்ரிஸ் எல்பாவின் கம்பீரமும் இயல்பான உடல்மொழியும் கவருகின்றதென்றால், டைட்டானிக் நாயகியின், பதட்டமும், கோபமும், கனிவும் கலந்த முதிர்ச்சியான நடிப்பு பிரமிக்க வைக்கின்றது

அந்த பெயரிடப்படாத  நாயைக்குறித்து பதிவுசெய்தே ஆகவேண்டும். அத்தனைஅழகாக அத்தனை அருமையாக காட்டப்பட்டிருக்கின்றது.   உயிர்பிழைத்தபின்னர் மருத்துவமனைப்பணி முடிந்து தன்னந்தனிமையில் ஹால் சோஃபாவில் அமர்ந்து  பென் இரவுணவு உண்கையில் , அவரின் அந்த தனிமை பார்வையாளர்களை நெகிழச்செய்யும்  கணத்தில், அந்த நாய் அவரின் காலடியில்  போய் படுத்துக்கொள்கிறது

 யுகம் யுகமாய் பிரபஞ்சத்தை உறைந்துபோகாமல் , வெம்மைப்படுத்தி உயிர்ப்புடனிருக்க வைக்கும் காதலைச்சொல்லும் பல்லாயிரம் கதைகளில் ஒன்றுதான் இதுவும் எனினும் மானிட உறவுகளின் இயல்புகளையும் , அசாதாரண சூழலில் பரிச்சயமில்லா நபர்களுடனான   தொடர்பும்,  பரஸ்பர நம்பிக்கையும்,  பரிவும் காதலாக மாறுவதையும்  பேசும் படம் இது.

 Ramin  அவர்களின் உறுத்தாத இசையும் நல்ல ஒளிப்பதிவுமாய்  2017 ல் வெளியான இப்படம் மிகப்பிரமாதமானது,  நம்பமுடியாத புனைவு, பல  தப்பிப்பிழைக்கும் கதைகளைபோலவேயானது, புதிதாக ஒன்றுமில்லை, மோசமான எடிட்டிங்  , பனியில் நாயைகொன்றுவிட்டார்கள்(அது வதந்தி), மோசமான  கதாபாத்திரத்தேர்வு, என பல்வேறுபட்ட விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டாலும் தயாரிப்புச்செலவை விட பலமடங்கு வசூலைப்பெற்று வெற்றியடைந்திருக்கிறது, மிக முக்கியமாக  எனக்கு  மிகவும் பிடித்திருக்கின்றது.

© 2023 அதழ்

Theme by Anders NorenUp ↑