அதழ்

குளித்தலை ஷண்முகம் அவர் வயலிலிருந்து மெய்யாகவே தூயதான, நஞ்சில்லாமல் விளைவித்த தூயமல்லி கைக்குத்தல் அரிசியைக் கொடுத்திருந்தார். பாண்டிச்சேரியிலிருந்து குளித்தலை வந்து, அவரது பிரம்மாண்டமான மாளிகை வீட்டிலிருந்து அரிசியை எடுத்துக்கொண்டுதான் வீடு வந்தேன். இன்றுதான் இந்த அரிசியைச் சமைத்தேன். கைக்குத்தல் அரிசியின் சுவையே அலாதிதான்; அதுவும் நஞ்சற்றது என்பதால் இன்னும் சிறப்பு.

இதற்கு முன்பு ஒரு நண்பர் ஒரு மூட்டை கைக்குத்தல் அரிசி கொடுத்தனுப்பி இருந்தார், கோவிட் முடிந்த சமயம் என்று நினைக்கிறேன். அச்சமயத்தில் பெல்ஜியம் நண்பர் ஒருவர் வீட்டுக்கு வருவதாகத் தகவல் சொன்னபோது நான் கல்லூரியில் இருந்தேன். மதியம் விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு வந்து, அன்று சனிக்கிழமை என்பதால் கொள்ளுப்பருப்பு கடைந்து, ரசம், பீட்ரூட் பொரியல் செய்து, கைக்குத்தல் அரிசியைக் கஞ்சி வடித்துச் சமைத்திருந்தேன். சனிக்கிழமை எப்போதும் கொங்குப் பகுதியில் கொள்ளுப்பருப்பு செய்வது வழக்கம்.

நண்பருடன் அவரது நண்பருமாக இருவரும் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் இந்தியா வரும்போதெல்லாம் பொள்ளாச்சியின் பிரபல நிறுவனமொன்றிலிருந்து அவர்களுக்குக் கார் கொடுத்தனுப்புவார்கள். அன்றும் அப்படித்தான்; ஓட்டுநர் வெள்ளைச் சீருடையில் இருந்தார். அவரும் மதியம் சாப்பிட்டிருக்கவில்லை. எனினும் எத்தனை அழைத்தும் உள்ளே விருந்தினர்களுடன் அமர்ந்து சாப்பிட மறுத்துவிட்டார். எனவே  திண்ணையில் இருக்கும், நான் காபி குடிக்கும் எனது பிரியத்துக்குரிய வட்ட கிரானைட் மேசையில், இலை போட்டு ஒரே சமயத்தில் அவருக்கும் பரிமாறி உள்ளும் புறமுமாக நடந்துகொண்டிருந்தேன்.

மறுசாப்பாடு போட வெளியே வந்தபோது அந்த ஓட்டுநர் தோளில் அரட்டை அரங்கம் விசு போலச் சின்ன டவல் போட்டிருந்ததை எடுத்துக் கண்ணையும் மூக்கையும் துடைத்துக்கொண்டே, “அம்மா,” என்று குரல் கமற, “நீங்களாம்மா கொள்ளுப்பருப்பு கடைஞ்சீங்க?” என்றார். “ஆமாங்க, இங்கே வீட்டில் எப்போதும் சமையல் நான்தான்” என்றேன். மீண்டும் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு, “அப்படியே இந்தக் கைக்குத்தல் அரிசிக்குக் கொள்ளுப்பருப்புமா எங்கம்மா கைப்பக்குவம்மாதிரியே இருக்குங்க, இப்படித்தான்; இப்படியேதான் எங்கம்மா கொள்ளு சமைச்சுப் பக்கத்திலேயே நின்னுட்டு பரிமாறுவாங்க. அவங்க போனதுக்கப்புறம் அதே மாதிரி இன்னிக்குத்தான் சாப்பிடறேன்” என்றார். 

நான் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றிருந்தேன். பின்னர் சமாளித்துக்கொண்டு, “இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பாடு வைச்சு ரசம் ஊத்தட்டுமா?” என்றேன். “சாப்பாடு போடுங்க, கொள்ளு இருக்காம்மா?” என்றார். “இருக்குங்க, நிறையவே கடைஞ்சிருக்கேன்” என்றேன். “ரசம் வேண்டாம்மா, கொள்ளுப்பருப்பே ஊத்துங்க” என்றார். மீண்டும் கண்ணையும் மூக்கையும் துடைத்துக்கொண்டே சாப்பிட்டார்; மறுமுறையும் சாப்பாடு வாங்கி, கொள்ளுப்பருப்பையே வாங்கிக்கொண்டார். சுத்தமாக சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் ஏதோ யோசித்துவிட்டு இலையை மடக்கி எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குப் போனார். 

என்னவோ எனக்கு நெஞ்சில் கனமாக அடைத்துக்கொண்டதுபோலவே இருந்தது. பின்னர் விருந்தினர்கள் மாலை 5 மணிவாக்கில் புறப்படும்வரை அரப்பு மரத்தடி மரப் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்து, கையைக் கட்டிக்கொண்டு எதிரில் இருந்த தென்னை மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 

புறப்படுகையில் என்னைப் பார்த்து,  கைகூப்பி வணங்கி “அம்மா வரட்டுங்களா! மறக்கவே மாட்டேன் உங்களையும் இந்தச் சாப்பாட்டையும்” என்றார். நானும் கைகூப்பி விடைகொடுத்தேன். 

இப்போது சில வருடங்களாக, மகன்களை விமான நிலையத்திலும் ரயிலடியிலும் பேருந்து நிலையத்திலும் அனுப்பிவைத்துவிட்டுத் திரும்புகையில், அவரது அடிபட்டதுபோல் சிவந்து கன்றிய முகத்தையும் கண்ணீர் தளும்பிய கண்களையும் நினைத்துக்கலங்குகிறேன்.

க்னேயஸ் பாம்பேயஸ் மாக்னஸ் என்கிற பாம்பே,  ரோமானியக் குடியரசு கண்ட மிகச் சிறந்த தளபதிகளில் ஒருவர். இளம் வயதிலேயே சிசிலி, ஆப்பிரிக்கா ஆகிய இடங்களில் நடந்த பெரும்போர்களில் வெற்றி பெற்றதால் “மாக்னஸ்” (பெரியவர்) என்ற பட்டம் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. பின்னர் ஸ்பெயினில் நடந்த போரிலும், மத்தியதரைக் கடலைப் பீடித்திருந்த கடற்கொள்ளையரை ஒடுக்கியதிலும் அவர் பெரும்புகழ் பெற்றார். இந்தப் புகழால் கி.மு. 66-ல், கருங்கடலின் தென்கரையிலிருந்த பாண்டஸ் அரசின் மன்னன் ஆறாம் மித்ரிடேட்ஸுக்கு எதிரான பல தொடர்ப் போர்களின் முழுப் பொறுப்பும் அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தப் போரில் அவர் மித்ரிடேட்ஸின் படையை முறியடித்து, பாண்டஸ் பகுதிகளில் தம் படைகளை நிறுத்தி நகரங்களையும் கோட்டைகளையும் கைப்பற்றிக்கொண்டிருந்தார். 

அந்தக் காலத்தில் (சுமார் கி.மு. 66–64) ஒரு சமயம், அவருடைய படைப்பிரிவுகள் டிரபிசஸ் நகரைச் சுற்றிய மலைநாட்டு வழியாகச் சென்றன. படையினர் பசியிலும் தாகத்திலும் வெகுவாகக் களைத்திருந்தனர். 

அங்கு வாழ்ந்த ஹெப்டகோமெட்டாய் (“ஏழு கிராமத்தார்”) என்ற மலைக்குடிகள் அவர்கள் வரும் பாதையோரத்தில் தேன் நிரம்பிய குடுவைகளை ஏராளமாக வைத்துவிட்டுப் பதுங்கிக்கொண்டனர். பசியில் களைத்திருந்த வீரர்கள் அதை மலைக்குடியினரின் வழக்கமான விருந்தோம்பல் என்று கருதி அந்தத் தேனை அருந்தினார்கள். ஆனால்  அருந்திய உடனேயே வீரர்களுக்குத் தலை சுற்றிப் புலன்கள் தடுமாறி, கால்கள் நிற்க முடியாமல் போனது.  கையில் ஆயுதத்தைத் தாங்க முடியாமல் போதையில் இருப்பவர்கள்  போல் அவர்கள் தள்ளாடியபோது, பதுங்கியிருந்த மலைக்குடியினர் பாய்ந்து வந்து மூன்று ரோமானியப் படைப்பிரிவுகளையும் முழுமையாக  வெட்டி வீழ்த்தினர். தங்களின் பிரதேசத்துக்குள் அந்நியர் வருவதை விரும்பாத அவர்கள் உயிரிஆயுதமாக அங்கு கிடைக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட மலர்த்தேனை பயன்படுத்தியிருந்தார்கள்.

இந்தச் சம்பவம் உலகிற்குத் தெரிய வந்தது பாண்டஸ் பகுதியின் அமாசியா நகரில் பிறந்த கிரேக்கப் புவியியலாளர் ஸ்ட்ராபோவின் “புவியியல்” (Geographica) நூலிலிருந்து. அவர்  இதை முழுமையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். எனினும் இந்தச் சிறு மோதல் போரின் முடிவை மாற்றவில்லை; இறுதியில் அந்தப் போரில் வென்றது பாம்பேதான். புகலிடம் கிடைக்காமல் மித்ரிடேட்ஸ் மரணமடைந்தான்.

ஆனால் ஒரு மலைக்குடியின் இயற்கையறிவு ஒரு பெரும் படையின் ஆயுதபலத்தை விஞ்சிய அந்தத் தருணம் போரின் வெற்றியைக்காட்டிலும் முதன்மையானதாக வரலாற்றில் நிலைத்துவிட்டது. அந்தத் தேனில் அப்படி என்னதான் இருந்தது? எந்த மலரிலிருந்து அந்தப் பித்துத்தேன் கிடைத்தது?

ஏழு கிராமத்தார் அந்தச் செடியை என்ன பெயரில் அழைத்தனர் என்பதற்கு எந்தப் பதிவும் இல்லை. அவர்களுடைய மொழி எழுத்திலும் இல்லை; ஸ்ட்ராபோவும் செடியின் பெயரைச் சொல்லாமல் “தேன்” என்று மட்டுமே பதிவு செய்கிறார். எனவே அந்த மலைக்குடிகள் பொறியாக வைத்த தேன் எந்தச் செடியின் மலரிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, அந்தச் செடியை அவர்கள் எந்தப் பெயரில் அழைத்தனர் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் குறிப்பிட்ட மலர்களிலிருந்து தேனீக்கள் சேகரிக்கும் தேன் மனிதர்களைத் தற்காலிகமாகப் பித்தாக்கித் தடுமாறச் செய்கிறது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். அது ஆளைக் கொல்வதைவிடச் சிறிது நேரம் செயலிழக்கச் செய்யும் என்பதையும், பசியோடு வரும் வீரர்கள் தேனை மறுக்க மாட்டார்கள் என்பதையும் அறிந்தே அதை ஆயுதமாக்கினர். 

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் இன்றும் அதே கருங்கடல் மலைகளில் வாழும் மக்கள் இத்தேனை “கோமார் பாலி” (komar balı) என்று அழைக்கின்றனர்; “கோமார்” என்பது கிழக்குக் கருங்கடலில் ரொடோடென்ட்ரான் செடியைக் (R. ponticum) குறிக்கும் உள்ளூர்ச் சொல்.

பாம்பேயின் வீரர்கள்  பித்துத்தேனால் வீழ்ந்த நிகழ்வுக்கு மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கும் முன்பே, அதே கருங்கடல் கரையில் இதே தேனால் ஒரு படை வீழ்ந்ததாக ஒரு வரலாற்றுப்பதிவு உண்டு.

கி.மு. 401-ல் பாரசீகப் பேரரசர் இரண்டாம் ஆர்டாக்செர்க்செஸுக்கு எதிராக அவருடைய தம்பி இளைய சைரஸ் கிளர்ச்சி செய்தான். அவனுக்காகப் போரிட ஏறத்தாழப் பத்தாயிரம் கிரேக்கக் கூலிப்படை வீரர்கள் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். இவர்களே “பத்தாயிரவர்” (The Ten Thousand) என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். பாபிலோனுக்கு அருகிலுள்ள குனாக்சா என்ற இடத்தில் நடந்த போரில் சைரஸ் கொல்லப்பட்டான். பகைவர் நாட்டின் நடுவே தலைவனின்றித் தனித்துவிடப்பட்ட கிரேக்கர்களின் படைத்தலைவர்களும் பின்னர் சதியால் கொல்லப்பட்டனர். 

அப்போது, சாக்ரடீஸோடு பழகியவரான ஏதென்ஸ் நகரத்து செனோஃபோன் தலைமையேற்று, மலைகளையும் ஆர்மீனியாவின் பனிப்பாதைகளையும் கடந்து கருங்கடலை நோக்கி பத்தாயிரத்தவர்களில் மீதமிருந்தவர்களை வழிநடத்தினார். இந்தப் பயணத்தை அவரே தன் “அனபாசிஸ்” நூலில் பதிவு செய்திருக்கிறார். கடலை நெருங்கும் வழியில், கருங்கடல் கரையிலிருந்த கிரேக்க நகரான டிரபிசஸுக்குச் சிறிது முன்பு, பசியிலிருந்த வீரர்கள் வழியிலிருந்த கிராமங்களின் தேன்கூடுகளிலிருந்து தேனை எடுத்து உண்டனர்.

செனோஃபோன் அந்த நிகழ்வை இப்படி விவரிக்கிறார்.

//தேனை உண்டவர் அனைவரும் புலன் இழந்தனர்; வாந்தியும் பேதியும் வந்தன; யாராலும் நிற்க முடியவில்லை. கொஞ்சமாக உண்டவர்கள் மிகையாகக் குடித்தவர்கள் போலவும், நிறைய உண்டவர்கள் பைத்தியம் பிடித்தவர்கள் போலவோ சாகக் கிடப்பவர்கள் போலவோ கிடந்தனர். நிலம் முழுவதும் வீரர்கள் கிடந்த காட்சி தோற்றோடிய படையைப் போல இருந்தது, பெருந்துயரம் நிலவியது. ஆனால் அன்று யாரும் இறக்கவில்லை. உண்ட அதே நேரத்தை ஒட்டி  மறுநாள் அவர்கள் தெளியத் தொடங்கி, மூன்றாம்,  நான்காம் நாளில் மருந்துகொடுத்து பிழைத்து எழுந்தவர்கள் போல் எழுந்தனர். அங்கே அவர்கள் தேடி உண்ட தேனால்தான் இது நேர்ந்தது// என்று செனோஃபோன் சொல்கிறார். ஆனால் எந்தச் செடியிலிருந்து அந்தத் தேன் வந்தது என்பதை அவரும் சொல்லவில்லை.

இந்தத் தேனுக்குக் காரணமான செடியை நோக்கி முதல் விரல் நீட்டிய பதிவுகளில் ஒன்று ரோமானிய அறிஞர் மூத்த பிளினியுடையது (கி.பி. 23/24–79). அவர் வெசூவியஸ் எரிமலை வெடித்தபோது உயிரிழந்தவர். 

பிளினி தன் “இயற்கை வரலாறு” (Naturalis Historia) என்ற பெருநூலில், பாண்டஸ் பகுதியில் ஒரு குறிப்பிட்ட செடியின் மலர்களிலிருந்து தேனீக்கள் சேகரிக்கும் தேன் மனிதரைப் பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆக்குகிறது என்று எழுதுகிறார். அந்தத் தேனுக்குப் “பைத்தியமாக்குவது” என்று பொருள்படும் “மெலி மைனோமெனோன்” என்ற பெயரையும், ஆடுகளைக் கொல்வது” என்று பொருள்படும் “ஐகோலெத்ரான்” என்ற பெயரையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். 

அந்த “ஐகோலெத்ரான்” இன்றைய ரொடோடென்ட்ரான் என்றே பெரும்பாலான தாவரவியலாளர்கள் கருதுகின்றனர். கிழக்கே, சீனாவின் பழைய மூலிகை நூல்கள் ரொடோடென்ட்ரான் இனமான Rhododendron molle செடியை, ஆடுகளைத் தடுமாறச் செய்யும் நஞ்சுள்ள செடி என்று பதிவு செய்தன; இன்றும் அது “நாவோ யாங் ஹுவா” என்ற “ஆடுகளைக் குழப்பிப் பித்தாக்கும் பூ” என்னும் சீனமொழிப் பெயரில் அறியப்படுகிறது.

இது பழங்கதை மட்டுமல்ல; இன்றும் நேபாளம் மற்றும் இமயமலையில் பாறை முகடுகளில் தொங்கும் இராட்சதத் தேனீக்களின் (Apis laboriosa) கூடுகளை அறுவடை செய்யும் குருங் இனத்தவர், வசந்தத்தில் ரொடோடென்ட்ரான் மலரும் காலத்தில் எடுக்கும் சிவந்த தேனை மருந்தாகவும் போதைப்பொருளாகவும் பயன்படுத்துகின்றனர். 

துருக்கியின் கருங்கடல் பகுதியில் இதே ரொடோடெண்ட்ரான் தேன் “டெலி பால்” (deli bal, பைத்தியத் தேன்) என்ற பெயரில் அறியப்படுகிறது. உள்ளூர் மக்கள் அதை நாட்டு மருந்தாக மிகச் சிறிய அளவில் உண்கின்றனர். அதிக அளவில் உண்டவர்கள் தலைச்சுற்றல், வியர்வை, இதயத் துடிப்புக் குறைவு, இரத்த அழுத்தம் வீழ்ச்சி ஆகியவற்றுடன் மருத்துவமனைக்கு வருவது அங்குள்ள மருத்துவப் பதிவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. 

அமெரிக்காவில் அதே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மவுண்டன் லாரல் (Kalmia latifolia) செடியின் தேனும் இதே விளைவைத் தருவதாக அறியப்படுகிறது.

இந்தத் தேனுக்கு மூலமான ரொடோடென்ட்ரான் (Rhododendron) எரிகேசி (Ericaceae) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பேரினம். இதன் பெயர் கிரேக்கச் சொற்களான rhodon (ரோஜா), dendron (மரம்) என்பதிலிருந்து வந்தது; “ரோஜா மரம்” என்பது பொருள். 

ஸ்வீடன் நாட்டுத் தாவரவியலாளர் லின்னேயஸ் 1753-ல் தன் “Species Plantarum” நூலில் இந்தப் பேரினத்தை வகைப்படுத்தினார். இன்று இதில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட இனங்கள் உள்ளன. இந்தியாவில் மட்டும் ஏறத்தாழ எண்பது இனங்கள் பதிவாகியுள்ளன; பெரும்பாலானவை இமயமலையில் 1500 முதல் 5500 மீட்டர் உயரத்தில் வளர்கின்றன. இந்தப் பேரினம் பெரிதும் வடக்கு அரைக்கோளத்தில் பரவியது. இதன் மிகப் பெரிய பரவல் இமயமலையிலும் யுனான்–சிச்சுவான் பகுதிகளிலும் காணப்படுவதால், இது ஆசியாவில் தோன்றியிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. 

இது தவிர, ஐரோப்பாவின் ஆல்ப்ஸ் மலைகளிலும், காக்கசஸ்–கருங்கடல் பகுதியிலும், வட அமெரிக்காவின் அப்பலாச்சியன் மலைகளிலும் இதன் இனங்கள் வளர்கின்றன. இந்தியாவில் Rhododendron arboreum உத்தராகண்டின் மாநில மரமாகவும், இமாச்சலப் பிரதேசம், நாகாலாந்து ஆகியவற்றின் மாநிலப் மலராகவும், நேபாளத்தின் தேசிய மலராகவும் இருக்கிறது.

இதன் R. arboreum subsp. Nilagiricum என்னும் துணையினம் தென்னிந்தியாவில் நீலகிரி மலையிலும் வளர்கிறது 

ரொடோடென்ட்ரான் சிறு புதர்களிலிருந்து உயர்ந்த மரங்கள் வரை பல வடிவங்களில் வளர்கிறது. R. arboreum போன்ற இனங்கள் இருபது மீட்டர் வரை உயரும் மரங்கள். இவற்றின் இலைகள தடித்த தோல் போன்றவை. பல இனங்களில் கிளை நுனிகளில் இலைகள் கொத்தாக அமைந்திருக்கும். சில இனங்கள் பசுமை மாறாதவை (R. ponticum), சில இலையுதிர்ப்பவை (R. luteum).  இவை புளிப்பு மண்ணை விரும்புகின்றன; வேர்கள் ஆழம் குறைந்தவை. எரிகேசிக்கே உரிய “எரிகாய்டு மைக்கோரைசா” என்ற பூஞ்சை உறவு இவற்றின் ஊட்டச்சத்துக்கு உதவுகிறது

ரொடோடென்ட்ரான் மலர்கள் தனித்தனியாக மலராமல், கிளை நுனிகளில் ஒரு கொத்தாகத் திரண்டு மலர்கின்றன. அந்தக் கொத்து உருண்டை வடிவில் அமைந்து, தொலைவிலிருந்து பார்த்தால் ஒரே பெரிய மலர் போலத் தோன்றும். ஒவ்வொரு மலரும் புனல் வடிவத்தில், அடியில் இதழ்கள் இணைந்த குழலாக இருந்து, மேலே ஐந்து மடல்களாக விரிகிறது. செம்மை, இளஞ்சிவப்பு, ஊதா, வெண்மை, மஞ்சள், ஆரஞ்சு. என பல நிறங்களில் மலர்கள் இருக்கின்றன.பல மலர்களில் நிறமுள்ள புள்ளிகள் காணப்படும். 

கிரேக்கத்தில் இது “ரோஜா மரம்” என்று பெயர் பெற்றதற்குக் காரணம், பல இனங்களின் மலர்கள் ரோஜாவின் செம்மை, இளஞ்சிவப்பு நிறங்களைக் கொண்டிருப்பதினால்தான்.  

இதன் கனி பல நுண்ணிய சிறகுள்ள விதைகளைக் கொண்ட வெடிகனி. மலர்கள் மிகுதியாகத் தேனைச் சுரக்கின்றன. இமயமலையில் தேன்பறவைகளும், பிற பகுதிகளில் தேனீக்களும் இந்தப் பூக்களை மகரந்தச் சேர்க்கை செய்கின்றன.

இந்தத் தேனீக்களே பித்துத் தேனை சேகரிப்பவை. பல ரொடோடென்ட்ரான் இனங்களின் இலை, பூ, மகரந்தம், தேன் ஆகியவற்றில் கிரயனோடாக்சின் என்ற நஞ்சு உள்ளது; இது மேயும் விலங்குகளிடமிருந்து செடியைக் காக்கும் தற்காப்புக்காக உருவாக்கப்படுகிறது. 

வசந்தத்தில் ஒரு மலைச்சரிவு முழுவதும் ரொடோடென்ட்ரான் பூத்துக் குலுங்கும்போது, அதன் அருகில் அமைந்திருக்கும் தேனீக்கள் வேறு மலர்கள் எதையும் தேடாமல் இந்தப் பூக்களின் தேனையே பெருமளவில் சேகரிக்கின்றன. 

கருங்கடல் மலைகளில் R. luteum, R. ponticum பூக்களிலிருந்து இத்தேன் உருவாகிறது; நேபாளத்தில் இராட்சதத் தேனீக்கள் இமயமலை ரொடோடென்ட்ரான்களிலிருந்து இதைச் சேகரிக்கின்றன. இவ்வாறு உருவான தேன் அடர் சிவப்பு நிறத்தோடு, தொண்டையில் எரிச்சல் தரும் கசப்புடனும் இருக்கும். பல மலர்களின் தேன் கலந்த சாதாரணத் தேனில் இந்த நஞ்சு கரைந்து நீர்த்துப்போவதால் பாதிப்பு ஏற்படுவதில்லை. ஒரே செடியின் தேன் தனியாகத் திரளும்போதுதான் அது பைத்தியத் தேனாகிறது.

ரொடோடென்ட்ரானின் நஞ்சு என்ன, அது உடலை எவ்வாறு தாக்குகிறது?

செனோஃபோன் கி.மு. 401-ல் நிகழ்ந்ததாகப் பதிவு செய்ததையும், இன்று துருக்கிய மருத்துவமனைகளில் பதிவாகும் நோயாளிகளின் அறிகுறிகளையும் அருகருகே வைத்துப் பார்த்தால், இரண்டாயிரத்து நானூறு ஆண்டுகள் இடைவெளி இருந்தும் பதிவுகள் ஒத்துப்போகின்றன. தலைச்சுற்றல், வியர்வை, வாந்தி, உமிழ்நீர் சுரப்பு, கைகால் மரத்துப்போதல், இதயத் துடிப்புக் குறைவு, இரத்த அழுத்த வீழ்ச்சி, சிலருக்கு மயக்கம். இந்தத் தொடர்ச்சியே அறிவியலுக்கு உபயோகமுள்ள முதல் குறிப்பு. 

அடுத்து வேதியியலும் அதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. இந்த மலர்களில் உள்ள நஞ்சு கிரயனோடாக்சின்கள் (grayanotoxins) எனப்படும் டைடெர்பீன் (diterpene) வகைச் சேர்மங்கள். அவற்றின் வேதி அமைப்புக்குக் “கிரயனேன்” (grayanane) என்று பெயர். இந்தப் பெயர் ஜப்பானிய எரிகேசிச் செடியான லியூகோதோ கிரேயானா (Leucothoe grayana) என்பதிலிருந்து வந்தது. இப்போது இத்தகைய இருபதுக்கும் மேற்பட்ட சேர்மங்கள்  இந்தத் தேனில் அறியப்பட்டுள்ளன; 

ரொடோடெண்ட்ரான் தேன் நஞ்சாவதில் முதன்மையானவை கிரயனோடாக்சின் I மற்றும் III. முற்காலத்தில் இந்த நஞ்சு “ஆண்ட்ரோமெடோடாக்சின்” என்ற பெயரில் அறியப்பட்டது; பின்னர் ஜப்பானிய வேதியியலாளர்கள் அதன் அமைப்பைத் தெளிவுபடுத்தினர். இந்த நஞ்சு ரொடோடென்ட்ரானுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல; அதன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த காம்மியா, பியரிஸ், லியோனியா போன்ற செடிகளிலும் இது காணப்படுகிறது. மேயும் விலங்குகளிடமிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ள இந்தக் குடும்பம் உருவாக்கிய வேதிக் கவசம் இது.

நீலகிரி ரொடோடென்ரான்

இந்த நஞ்சு உடலுக்குள் செய்வது இதுதான். நரம்பு, தசை, இதய செல்களின் சவ்வில் சோடியம் கால்வாய்கள் (voltage-gated sodium channels) உள்ளன. சாதாரணமாக ஒரு தூண்டுதல் வந்ததும் இவை திறந்து, சில நொடிகளில் தானாக மூடிக்கொள்கின்றன. கிரயனோடாக்சின் இந்தக் கால்வாயின் குறிப்பிட்ட இணைப்புத் தளத்தில் ஒட்டிக்கொண்டு, அது மூடுவதைத் தடுக்கிறது. செல் தொடர்ந்து உற்சாகநிலையிலேயே நின்றுவிடுகிறது. இதயத்தில் இதன் விளைவாக வேகஸ் நரம்பு தூண்டப்பட்டு, இதயத் துடிப்பு மெதுவாகிறது; சிலருக்கு இதயத் துடிப்பின் ஒழுங்கும் குலைகிறது, இரத்த அழுத்தமும் சரிகிறது. இதனால்தான் மருத்துவமனைக்கு வருபவர்கள் தலைச்சுற்றல், வியர்வை, வாந்தி, மயக்கத்துடன் வருகிறார்கள். 

தேனை உண்டு சுமார் இருபது நிமிடம் முதல் சில மணி நேரத்துக்குள் அறிகுறிகள் தோன்றலாம். மருத்துவ உலகில் இதற்கான சிகிச்சை எளிது: அட்ரோபின் என்ற மருந்து தேனின்  விளைவை எதிர்த்து இதயத் துடிப்பை மீட்கிறது; பெரும்பாலோர் ஒரு நாளுக்குள் முழுமையாக மீண்டுவிடுகின்றனர்; இறப்புகள் மிகவும் அரிது. பித்துத் தேன் அருந்தி இறப்பின்றி மீளும் இந்த இயல்பு செனோஃபோனின் பதிவோடும் ஒத்துப்போகிறது.

நஞ்சாக்கியது ரொடோடென்ரானில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒருமலர்த்தேன்தானா என்பதை ஆய்வகம் இரு வழிகளில் உறுதிசெய்கிறது. 

முதலாவது மகரந்தப் பகுப்பாய்வு (melissopalynology). தேனில் தேனீக்கள் கொண்டுவந்த மகரந்தத் துகள்களும் கலந்திருக்கும்; அவற்றை நுண்ணோக்கியில் பார்த்து, எந்தச் செடியின் மகரந்தம் எவ்வளவு உள்ளது என்று கணக்கிடலாம். எரிகேசிக் குடும்பத்தின் மகரந்தம் நான்கு துகள்கள் ஒன்றாக இணைந்த கொத்தாக (tetrad) இருப்பது அதைக் கண்டறிய உதவும் ஓர் அடையாளம். ஒரு தேனில் ரொடோடென்ட்ரான் மகரந்தம் பெரும்பான்மையாக இருந்தால், அது ரொடோடென்ட்ரான் தேன் என்று உறுதிசெய்யப்படுகிறது. 

இரண்டாவது முறை திரவ நிறமூர்த்தவியல்–நிறை நிறமாலையியல் (LC-MS/MS). இது தேனில் கலந்துள்ள சேர்மங்களைப் பிரித்து, அவற்றின் மூலக்கூறு எடையைக் கொண்டு கிரயனோடாக்சின் I, III ஆகியவற்றை மிகச் சிறிய அளவிலும் துல்லியமாகக் கண்டறிகிறது. அதனால் மகரந்தம் மட்டுமின்றி,  தேனில் எவ்வளவு நஞ்சு உள்ளது என்பதையும் அளவிட முடியும். 

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கணக்கில் கொள்ளவேண்டும். ரொடோடென்ட்ரான் செடிகளில் எடுக்கப்பட்ட எல்லாத் தேனும் நஞ்சுள்ளது அல்ல, எல்லா இனங்களும் ஒரே அளவு நஞ்சு கொண்டவையும் அல்ல. பல வகை மலர்களின் தேன் கலந்த கலவையில் ரொடோடென்ரான் நஞ்சு நீர்த்துப்போகிறது. ஒரே மலரின் தேன் தனியாகத் திரளும் இடங்களிலும்  குறிப்பிட்ட பருவங்களிலும் மட்டுமே அது பித்து அல்லது போதை தரும் அளவுக்கு வலுப்பெறுகிறது.

பாம்பேயின் வீரர்கள் உண்ட தேனையோ, செனோஃபோனின் வீரர்கள் உண்ட தேனையோ நாம் இன்று ஆய்வகத்தில் சோதிக்க முடியாது.

ஆனால் இன்று அதே பகுதிகளில் அதே அறிகுறிகளோடு வரும் நோயாளிகளிடமிருக்கும் தேனை நாம் சோதிக்க முடிகிறது; அதில் இதே நஞ்சு கண்டறியப்படுகிறது. இந்த இரண்டும் இணையும்போதுதான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பழைய கதையை இன்றைய அறிவியல் நம்பகமாக்குகிறது.

ஆகவே ஸ்ட்ராபோ பதிவு செய்த அந்தப் பதுங்கல் தாக்குதல் வெறும் புராணக்கதை அல்ல. அதன் பின்னால் ஒரு தாவரத்தின் வேதித் தற்காப்பும், ஒரு தேனீயின் உணவுத் தேடலும், ஒரு மலைக்குடியின் இயற்கையறிவும் இணைந்திருந்தன.  

கருங்கடல் மலைகளில் இந்த மலர் ஒரு படையை வீழ்த்தும் ஆயுதமாக வரலாற்றில் இடம்பெற்றது என்றால், சீனாவில் அது ஒரு மன்னனின் துயரக் கதையாக தொன்மங்களில் வாழ்கிறது. சீன மொழியில் ரொடோடென்ட்ரான் வகை மலருக்கும் குயிலுக்கும் ஒரே பெயர்: “டூஜுவான்” . 

பழங்காலச் சீனாவில் ஷூ நாட்டை ஆண்ட டூ யூ என்ற மன்னன் வேளாண்மையை அறிந்தவன், மக்களை நேசித்தவன். அவன் இறந்தபின் குயிலாக மாறினான் என்பது தொன்மம். 

ஆண்டுதோறும் வசந்தத்தில் அந்தக் குயில் திரும்பி வந்து கூவுகையில், அவன் கற்றுத்தந்தபடி வயலை உழும் காலம் வந்துவிட்டதை மக்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. குயிலாக வந்த அவன் சொந்த நாட்டையும் விவசாயத்தையும் நினைத்து இடைவிடாமல் கூவிக் கூவி, தொண்டையிலிருந்து இரத்தம் கக்கினான், அந்த இரத்தம் ரொடோடென்ரான் மலர்களின்மேல் விழுந்து அவற்றைச் சிவப்பாக்கியது என்னும்  ஒரு தொன்மத்தினால், சீன மக்கள் பறவைக்கும் மலருக்கும் அதே பெயரை வைத்தார்கள்

“இரத்தம் கக்கிக் கூவும் குயில்” என்ற உவமை சீனாவிலிருந்து கொரிய, ஜப்பானிய இலக்கியங்களுக்கும் பரவி, ஏக்கத்தின், அடங்காத துயரத்தின் குறியீடாக நிலைத்தது. 

 ரோடோடென்ட்ரான் மலர்களின் மயக்கும் அழகும் அதனுள் பொதிந்திருக்கும் அபாயகரமான பித்துத்தேனும், வரலாற்றின் சுவடுகளைத் தாங்கி நிற்கும் தொன்மங்களும் இணைந்து, அந்தத் தாவரத்தை வெறும் தாவரவியலின் எல்லைக்குள் முடக்காமல், மனித வரலாற்றின் மர்மப் பக்கங்களோடு பிணைக்கின்றன.

ரோடோடென்ட்ரான் மலர்த்தேன்  “Mad Honey” அல்லது “Himalayan Red Honey” என்ற பெயர்களில் விற்கப்படுகிறது. இமயமலைப் பகுதி மலைவாழ் மக்கள் மற்றும் நேபாளம், துருக்கி போன்ற நாடுகளின் மலைப்பகுதிகளிலிருந்து இது சேகரிக்கப்பட்டு ஆன்லைன் மூலமாகவும் சிறப்பு விற்பனை வலைத்தளங்கள் வழியாகவும் விற்கப்படுகிறது. இதன் சிறப்பம்சமாக, ரோடோடென்ட்ரான் மலர்த்தேனில் இருக்கும் ‘கிரையானாடாக்சின்’ காரணத்தினால் இது சிறிதளவு மயக்கத்தைத் தரக்கூடியதாகவும், மருத்துவக் குணம் கொண்டதாகவும் கருதப்படுவதால் மிகக் குறைவாக, மிகவும் எச்சரிக்கையுடனும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுடனும் மட்டுமே விற்கப்படுகிறது.

இந்தத் தேனை விற்பனை செய்யும் பெரும்பாலான தளங்கள், இது ஒரு ஆபத்தான பித்துத்தேன் (Mad Honey) என்பதையும், சிறிதளவு மட்டுமே உட்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான கடுமையான எச்சரிக்கை குறிப்புகளையும் (Warning labels) அச்சிட்டே விற்கின்றன

ஜோஹன்ஸ் எலியாஸ் (Johannes Elias Teijsmann -1808–1882) ஒரு டச்சுத் தாவரவியலாளர், தாவரச் சேகரிப்பாளர் மற்றும் தோட்டக்கலை வல்லுநர். நெதர்லாந்தின் Arnhem நகரில் பிறந்த இவர்,1830-ம் ஆண்டு ஜாவாவுக்குச் சென்றார். பிறகு  தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை ஜாவாவில் கழித்தார்.

அங்கு அவர் டச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகளின் ஆளுநரரான மற்றொரு ஜோஹன்ஸ் வான் டென் (Johannes van den Bosch )என்பவரின் தோட்டக்காரராகப் பணியில் சேர்ந்தார். அடுத்த ஆண்டே, இன்றைய இந்தோனேசியாவின் Bogor நகரில் அமைந்திருந்த Buitenzorg Botanic Gardens -ன் பொறுப்பாளராக (hortulanus) நியமிக்கப்பட்டு 1831 முதல் 1869 வரை — சுமார் 38 ஆண்டுகள், அந்தத் தாவரவியல் பூங்காவின் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றினார்.

தாவரவியல் பூங்காவைப் பராமரித்தது மட்டுமல்லாமல். தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பல பகுதிகளுக்கு அவர் தாவரச் சேகரிப்புப் பயணங்களையும் மேற்கொண்டார். சுந்தா தீவுகள், மலாய் தீவுக்கூட்டம் மற்றும் அன்றைய Siam (இன்றைய Thailand) உள்ளிட்ட பகுதிகளில் அவர் மேற்கொண்ட பயணங்களிலிருந்து பல தாவரங்களைச் சேகரித்து Bogor தாவரவியல் பூங்காவுக்குக் கொண்டு வந்தார்.

Teijsmann-ன் ஆர்வம் அழகான தாவரங்களைச் சேகரிப்பதில் மட்டுமல்லாமல் மனிதர்களுக்குப் பயன்படும்    economically important தாவரங்கள் மீது, குறிப்பாக உணவுப்பயிர்கள் மீதும் அவருக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது.

அன்றைய டச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகளில் உணவுப் பற்றாக்குறையை சமாளிக்க மரவள்ளிக்கிழங்கு பயிரிடுவதை இவரே ஊக்குவித்தார். மேலும், சின்கோனா மரங்களை ஜாவாவில் பயிரிடுவதற்கும் முக்கியப் பங்காற்றினார். இம்மரங்களின் பட்டையிலிருந்து பெறப்பட்டகுயினைன் மலேரியா சிகிச்சையில் பயன்பட்டது.

பனைத் தாவரங்களிலும் அவருக்கு தனிப்பட்ட ஆர்வம் இருந்தது. மேற்கு ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து எண்ணெய்ப்பனை (Elaeis guineensis) இந்தோனேசியாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதில் இவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். அவரது காலத்தில் Bogor தாவரவியல் பூங்காவின் தாவரச் சேகரிப்பு பெரிதும் விரிவடைந்தது.

அவர் ஓய்வு பெற்ற பிறகும் தாவரச் சேகரிப்புப் பணியை நிறுத்தவில்லை. 1869-ல் பூங்காவின் பொறுப்பிலிருந்து விலகிய பின்னரும் Honorary Inspector of Cultures என்ற பதவியில் இருந்து, டச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகளின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்று தாவரங்களைச் சேகரித்து வந்தார்.

இவரது நினைவாக Teijsmann என்ற பெயர் பல தாவரங்களின் அறிவியல் பெயர்களில் இடம்பெற்றுள்ளது. அவற்றில் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது: Johannesteijsmannia என்னும் Diamond Palm. இது Johannesteijsmannia என்ற பேரினப் பெயர், 19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த டச்சுத் தாவரவியலாளரும் தோட்டக்கலை வல்லுநருமான இந்தஜோஹன்ஸ் எலியாஸ் டெய்ஸ்மானைகௌரவிக்கும் வகையில்  வைக்கப்பட்டது.

ஃபிஜியில் பிரபல sleeping giant  பூங்காவில் ஜெ வும் சைதன்யாவும் இதனருகில் நின்று எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தைப்ப்பார்த்த பின்னர்தான் இதை எழுத நினைத்தேன்

Johannesteijsmannia altifrons தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வெப்பமண்டல மழைக்காடுகளில் காணப்படும் ஒரு அரிய பனை. இதன் மிகப்பெரிய, அகலமான, ஆழமான மடிப்புகளைக்  (Pleats) கொண்ட  வைரத்தின் வடிவைக்கொண்ட பெரிய இலைகளுக்காக இது Diamond Palm  என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சிற்றினப் பெயரான altifrons இரண்டு லத்தீன் சொற்களிலிருந்து உருவானது. altus என்றால் “உயரமான” அல்லது “மேல்நோக்கிய” என்றும், frons என்றால் “இலை” அல்லது “இலைத்தொகுதி” என்றும் பொருள். எனவே altifrons என்பதனை “உயர்ந்து நிற்கும் இலைகளைக் கொண்டது” என்று பொருள்படுத்தலாம்.

இதன் மற்றுமோர் சிறப்பு  இது ஒரு   தண்டற்ற பனை (acaulescent palm) என்பதுதான். “தண்டற்றது” என்றால் தண்டு இல்லாதது என்று பொருள் அல்ல. மிகக்குறுகிய , தரைக்குக் கீழே மண்ணுக்குள் கிடைமட்டமாக படர்ந்து வளரும் தண்டு இருக்கும் ஆனால். வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது தண்டு தெரியாது. நீளமான காம்புகளுடன் வைரம் போன்ற அழகிய மடிப்புகள் கொண்ட இலைகளின் கூட்டமாக மரம் இருக்கும். 

சைதன்யாவுக்கு இந்த புகைப்படங்களுக்காக அன்பும் நன்றியும்.

காலையில் அருணாவின் ஸ்டேடசில் சைதன்யா ஃபிஜியில் ஒரு பின்க் வாழையின் அருகில் நிற்கும் புகைப்படத்தை பகிர்ந்திருந்தார்கள். அது வாழைகளில் எனக்கு மிகப்பிரியமானது. அருணாவிடம் அனுமதி பெற்று அதை நானும் பகிர்ந்தேன்.

ஏற்காடு வைல்ட் ஆர்கிட் குடியிருப்புக்கு தம்பி அரங்கசாமி மற்றும் நண்பர்களுடன் போயிருந்தபோது அங்கு ஏராளமாக இந்த வாழை வளர்ந்திருந்தது. அந்நிறுவனத்தின் MD ராஜேஷ் இதன் ஒரு கன்றை மனமுவந்து எனக்களித்தார். ஒரு கன்று சுமார் 10,000க்கும் அதிக விலை கொண்டது. அது வீட்டில் ஒரு தொட்டியில் வளர்ந்து வான் நோக்கி நிமிர்ந்து ஒரே ஒரு அழகிய இளஞ்சிவப்பு மலரை அளித்ததோடு சரி. அதன் பிறகு குற்றுயிரும் குலையுயிருமாகத்தான் இருக்கிறது. அன்றாடம் அதனருகில் சற்று நிற்பதுண்டு. ஒருவேளை ஆல்டிட்யூட் தான் பிரச்சனையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இதன் அறிவியல் பெயர் Musa velutina. அஸ்ஸாம் மற்றும் இமாலயப் பகுதியைத் தாயகமாகக்கொண்டது. கேரளாவிலும் ஆங்காங்கே இருக்கும். இது உலகெங்கிலும் உள்ள பெரும் பூங்காக்களில் அழகு வாழையாக வளர்க்கப்படுகிறது. பிரேசிலில் மிக அதிகமாக இருக்கும் இது ஃபிஜியிலும் இருக்கிறது.

ஆங்கிலத்தில் Pink banana, Pink velvet banana, Hairy banana என்றெல்லாம் இதற்குப் பெயர்கள் உண்டு. வடகிழக்கு இந்தியா, குறிப்பாக அசாம் மற்றும் அருணாச்சலப் பிரதேசத்தின் அடிவாரக் காடுகளில் இவை சாதாரணமாகக் காணப்படும். இதை அறிவியல் ரீதியாக விளக்கியவர்கள்: H. Wendland & Drude (1875)

ஒப்பீட்டளவில் இது சிறிய வாழை. உயரம் சுமார் 1.5 முதல் 2 மீட்டர் மட்டுமே.

இதன் மஞ்சரி நிமிர்ந்து நிற்கும். அதன் பூவிதழ்கள் (bracts) சிவப்பு கலந்த இளஞ்சிவப்பு நிறம். இளஞ்சிவப்பு அல்லது பபிள்கம் நிறத்தில் காய்கள் 7 முதல் 10 செ.மீ. நீளமிருக்கும், மென்மையான மயிர்களால் மூடப்பட்டவை. இதனால்தான் இலத்தீன் பெயர் velutina (velvety, மெல்லிய ரோமம் உடைய) என்றிருக்கிறது.

பழம் பழுத்ததும் தோல் தானாகவே வளைந்து சுருண்டு திறந்துவிடும். அழகிய இளஞ்சிவப்பில் விரிந்து இருக்கும் இது ஒரு கனிமலர்போலிருக்கும். உள்ளே வெள்ளைச்சதையும் கருப்பு நிற விதைகளும் தெரியும்.

இது விதைகளைப் பரப்புவதற்கான ஒரு வழி. வெடித்து திறந்து கிடக்கும் பழங்களை பறவைகளும் விலங்குகளும் எளிதாக உண்ணும். கனியுடன் விதைகளும் அவற்றின் வயிற்றுக்குள் சென்று எச்சம்வழியே வந்து விழுந்து முளைக்கும்.அவற்றின் எச்சம் வழி இந்தச் செடிகள் பரவும்.

நம் வாழைகள் சக்கர் எனப்படும் அடித்தண்டுகள் வழி இனப்பெருக்கம் செய்வதால் பழங்கள் இப்படி வெடிப்பதில்லை. எத்தனை அறிவு?

பழத்தில் விதைகள் அதிகம், சதை குறைவு. எனவே உணவாக அதிகம் பயன்படாது. ஆனால் உண்ணக்கூடிய கனிதான். பொதுவாக அலங்காரச் செடியாக வளர்க்கப்படுகிறது. மற்ற வாழைகளை விடக் குளிரைத் தாங்கும் தன்மை அதிகம்.

இந்தப் புகைப்படத்தை இன்று பகிர்ந்துகொண்டதும் கார்த்திக் கேரளாவின் காட்டுவாழையின் புகைப்படத்தை பகிர்ந்திருந்தார், அதுவும் ஒரு அதிசயம்தான். வாழைகளின் பேரினமான மியூஸாவில் முன்பிருந்து இப்போது என்செட்டே பேரினத்தின் கீழ் வரும் இந்த வாழைக் காட்டுமூதாதையின் பெயர் Ensete superbum. இதற்கு பாறை வாழை என்றும் பெயர்.

Ensete superbum மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளிலும் தீபகற்ப இந்தியாவின் மலைப்பகுதிகளிலும் பாறைச் சரிவுகள், செங்குத்தான பாறைகள், பாறை இடுக்குகள், கற்கள் நிறைந்த குன்றுகளில் இயல்பாக வளர்கிறது. சாதாரண வாழை வளமான, ஈரமான மண்ணை விரும்பும். இது பாறையிலேயே வேரூன்றி நிற்பதால் “பாறை வாழை” (Rock Banana) என்ற பெயர் வந்தது.

Ensete superbum என்னும் அறிவியல் பெயரின் காரணம்

Ensete – இது எத்தியோப்பியாவின் அம்ஹாரிக் (Amharic) மொழிச் சொல்லான “enset” என்பதிலிருந்து வந்தது. எத்தியோப்பியாவில் வளரும் Ensete ventricosum என்ற இனத்தை அங்குள்ள மக்கள் இப்பெயரால் அழைக்கிறார்கள். அந்த இனத்தின் தண்டும் கிழங்கும் அங்கே முக்கிய உணவு. ஆக, இந்தப் பேரினத்துக்குப் பெயர் ஆப்பிரிக்கத் தாவரத்தின் உள்ளூர்ப் பெயரிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. இந்தியத் தாவரத்துக்கும் அதே பேரினம் பொருந்துவதால் அதே பெயர் தொடர்கிறது.

superbum என்னும் சிற்றினப் பெயர் இலத்தீன் சொல்லான superbus என்பதிலிருந்து வந்தது. கம்பீரமான, மிகச் சிறந்த, பெருமிதமான, எடுப்பான தோற்றமுடைய என்றெல்லாம் பொருள் கொண்டது இந்தச்ச்சொல்.

12 அடி உயரம், பருத்த அடிப்பகுதி, பெரிய இலைகள், செம்பழுப்பு நிறப் பூவிதழ்கள் என்ற இதன் கம்பீரத் தோற்றத்தையே இது குறிக்கிறது.

இதை முதலில் Roxburgh என்பவர் Musa superba என்று Musa பேரினத்தில் விவரித்தார். பிற்காலத்தில் Cheesman என்பவர் இதை Ensete பேரினத்துக்கு மாற்றினார். அதனால் இன்றைய பெயர் Ensete superbum (Roxb.) Cheesman. அடைப்புக்குள் உள்ள Roxb. என்பது முதலில் பெயரிட்டவரைக் குறிக்கிறது. ஆகவே முழுப்பொருள்: “கம்பீரமான என்செட்டே” அல்லது “எத்தியோப்பிய வாழையின் இந்தியக் கம்பீர உறவினன்”

நம் வாழைக்கும் இந்தப் பாறை வாழைக்கும் முக்கியமான வேறுபாடுகள் உள்ளன.

பாறை வாழையும் சாதாரண வாழையும்.

பாறை வாழை உண்மையில் Musa இனத்தைச் சேர்ந்தது அல்ல. இது Ensete என்ற தனிப் பேரினம். ஆனால் Musaceae குடும்பத்தில் வாழையின் நெருங்கிய உறவினர்.

இரண்டுக்கும் உள்ள மிக முக்கிய வேறுபாடு இனப்பெருக்கத்தில் உள்ளது. சாதாரண வாழையின் அடிக்கிழங்கிலிருந்து பக்கக்கன்றுகள் தோன்றுகின்றன. அவற்றின் மூலம் இவற்றின் சந்ததி தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.

பாறை வாழைக்குப் பக்கக்கன்றுகள் இல்லை. ஒரே தண்டு மட்டும் வளர்கிறது, விதைகள் மூலம் மட்டுமே இனம் பெருகுகிறது.

போலித்தண்டின் வடிவத்திலும் வேறுபாடு உண்டு. சாதாரண வாழையின் தண்டு அடியிலிருந்து நுனி வரை ஏறக்குறைய ஒரே பருமனாக இருக்கும். பாறை வாழையின் அடிப்பகுதி பருத்து, மேலே செல்லச் செல்லச் சிறுத்து, குடுவை போன்ற தோற்றம் தரும். வறண்ட பருவத்தில் பாறை வாழையின் மேற்பகுதி முழுவதும் அழிந்துவிடுகிறது. கிழங்கு மட்டும் உயிருடன் இருந்து, மழை தொடங்கியதும் புதிய இலைகளை முளைக்கச் செய்கிறது. சாதாரண வாழையில் கிழங்கு தொடர்ந்து புதிய கன்றுகளை உருவாக்குவதால் செடி இடைவிடாமல் வாழ்வைத் தொடர்கிறது.

பூவிலும் வேறுபாடு தெரியும். பாறை வாழையின் பூவிதழ்கள் (bracts) உதிராமல் நிலைத்து நிற்கின்றன. சாதாரண வாழையில் பூக்கள் விரியும்போது இதழ்கள் ஒவ்வொன்றாக உதிர்ந்துவிடுகின்றன. சாதாரண வாழையின் நுனியில் பெரிய பூ மொட்டு (வாழைப்பூ) தொங்கும். பாறை வாழையில் அப்படித் தனியாகத் தொங்கும் பெரிய மொட்டு இல்லை.

காய்களிலும் இந்த வேறுபாடு தொடர்கிறது. பாறை வாழையின் காய்கள் சிறியவை, முக்கோண வடிவம் உடையவை. உள்ளே பெரிய கடினமான விதைகள் நிறைந்து, சதை மிகக் குறைவாக இருக்கும். அதனால் பழம் உண்ணத் தகுந்ததல்ல.

சாதாரண வாழையின் காய்கள் நீளமானவை. பயிரிடும் ரகங்களில் விதையற்ற இனிப்புச் சதை உண்டு. அதன் பழம், காய், பூ, தண்டு அனைத்தும் உணவாகப் பயன்படுகின்றன.

வாழிடத்திலும் இவை வேறுபடுகின்றன. பாறை வாழை பாறைச் சரிவுகளிலும் மலைப்பகுதிகளிலும் வளர்கிறது. சாதாரண வாழை பல்வேறு நிலங்களில், பெரும்பாலும் வளமான மண்ணில் வளர்கிறது.

குரோமோசோம் எண்ணிக்கையும் வேறு. இரண்டுமே டிப்ளாய்டு தான் என்றாலும் பாறை வாழையில் 2n = 18, சாதாரண வாழையில் பொதுவாக 2n = 22.

இரண்டும் ஒருமுறை பூத்துக் காய்த்தபின் அந்தத் தண்டு இறந்துவிடும் (monocarpic). ஆனால் சாதாரண வாழை பக்கக்கன்றுகள் (suckers) மூலம் தொடர்ந்து வாழ்கிறது. பாறை வாழைக்கு அந்த வசதி இல்லை, விதைகளே அதன் இனப்பெருக்க வழி. அதனால்தான் அதன் பழத்தில் கடினமான விதைகள் அதிகமாக உள்ளன.

இன்று வாழையடி வாழை நாள் எனக்கு.

இந்த கிராமத்துக்கு வீடுகட்டி குடிவருகையில், வீட்டில் இருப்பவர்கள் நகரமயமாக்கலுக்கு எதிரான என் போக்கை வன்மையாகக் கண்டித்தாலும், எனக்குக் கிராமத்துச் சூழலிலும், கிராம மக்களின் மனப்பாங்கிலும் பெரிய நம்பிக்கை இருந்ததால் பிடிவாதமாக வந்தேன். ஆரம்பத்தில் ஒன்றும் தெரியவில்லை; எனக்கு இங்கே காலூன்றுவதற்கே பெரும்பாடாக இருந்தது. கல்லூரியில் அரசுப்பணியில் அப்போதுதான் இணைந்திருந்தேன். புரொபேஷனரி காலத்துக்கான எல்லா இக்கட்டுகளும் இருந்தன, எல்லாவற்றுக்கும் என்னைச்சார்ந்திருந்த இரு சிறு பிள்ளைகள் இருந்ததோடு, உடல்நிலையும் சீர்கெட்டிருந்தது , நிதிநிலைமையும் படு பாதாளத்தில்; எனவே இவற்றோடு போராடியதால் வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை.

பிற்பாடுதான் ஒவ்வொன்றாகக் கவனித்தேன். நான் நினைத்ததுபோல் ஊர்க்காரர்கள் எல்லாம் வெள்ளந்தியானவர்கள் அல்ல; மேலும், கல்லூரி வேலைக்கு நான் செல்வது குறித்த புகைச்சலும் பரவலாக இருந்தது. ஒரு உதவி கூடக் கிடைக்காமல் அல்லாடிப்போனேன்.

அடிக்கடி கரண்ட் மெயினில் ஃபியூஸ் போய்விடும்; அதை எனக்குச் சரி செய்யத் தெரியாது. ஒவ்வொரு முறையும் அடுத்த நிறுத்தத்தில் இருக்கும் இபி அலுவலகம்போய் ஒருவரை கெஞ்சிக்கூத்தாடி கூட்டி வருவேன் ஒவ்வொரு முறையும் 100 /200 கொடுக்கவேண்டும். அந்த அலுவலகக்கிழ அதிகாரி ஒருவர் நள்ளிரவுகளில் போன் செய்யத் துவங்கினார். ஒருமுறை கூட அழைப்பை எடுக்கவில்லை எனினும் அங்கு போவதை நிறுத்தி   நான்கு ஃபியூஸ் கட்டைகளையே வயர்  போட்டு வாங்கி வைத்து, தேவைப்படுகையில் மாற்றிக்கொண்டேன். இப்படி எல்லாவற்றுக்கும் நானே என்னை மெல்ல மெல்ல  தகவமைத்துக் கொண்டேன்.

சின்ன சின்ன தொந்தரவுகளைச் சமாளித்தேன், பெரியவற்றை எதிர்கொண்டேன். ஆனால் மூவருமாக மகிழ்ந்திருந்தோம். 

அடுத்த வருடமே எதிரில் ஒரு சிறு வீடு கட்டிக் குடியிருந்தார்கள்; மகனும் மகளுமாக சிறு குடும்பம். அந்தக் குடும்பத் தலைவர் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை சமர்த்தாக இருப்பார்; சனிக்கிழமை உற்சாகபானம் ஏற்றிக்கொண்டு வருவார். பின்னர் மாலை தொடங்கி இரவு வரை கணவனும் மனைவியுமாக உரக்கக்  காது கூசும் பல வசவுகளுடன் கத்திக் கூச்சலிட்டு, சண்டையிடுவார்கள்.  பல வார்த்தைகளுக்கு எனக்கு அர்த்தமே தெரியாது.

வெளியில் விளையாடும் சரண் தருணை அந்த பேச்செல்லாம் கேட்கவேண்டாம் என்பதற்காக’’ உள்ளே வாங்கடா” என்றால், தருண் “எல்லாம் கேட்டாச்சு கேட்டாச்சு இனி உள்ள வந்தா என்ன வராட்டி என்ன ” என்பான். சரண் உடனே உள்ளே வந்துவிடுவான். சமயத்தில் அவர் சனிக்கிழமை மாலைகளில் என் காரைக் கை காட்டி நிறுத்துவார், ஜன்னல் வழியே “என்ன சிவராஜ்’(பெயரை மாற்றி இருக்கிறேன்) என்று கேட்பேன். “நீங்க ரொம்ப நல்லவங்க டீச்சர்” என்று சான்றிதழ் தருவார். நான் மகிழ்ந்து வீடு திரும்புவேன் 

இவர் இப்படி என்றால்,இந்த வீட்டுக்குப் பின் வீதியில் இருக்கும் ஒரு அம்மாள் வெகு சுவாரஸ்யமானவர். அவர் இரண்டு மாபெரும் ஸ்பீக்கர்களை வைத்திருக்கிறார் — திருவிழாக்களில் வைத்திருப்பார்களே அதே மாதிரி. தினமும் அதிகாலையில் அதில் பாடல்கள் அலறும்.  பெரும்பாலும் எல் ஆர் ஈஸ்வரியம்மாதான்.  ‘’ஏசு ரட்சகர் பெயரைச் சொன்னால் எதுவும் நடக்குமே’’ தான் என் அலாரம். ஆனால் ஏசுவிடம் நான் எத்தனை மன்றாடியும் அந்த அம்மாளை அவரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை

நான் உட்பட அந்தப் பகுதியில் யார் வீட்டிலும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளவோ, மேல்தொட்டியில் நீர் நிறைந்து வழியும் ஓசை கேட்டு மோட்டாரை நிறுத்தவோ, போன் வந்தால் கவனிக்கவோ — எதற்கும் முடியாத அளவுக்குச் சத்தமிருக்கும். பலமுறை பலர் எடுத்துச் சொல்லியும் பலனில்லை; ஒருவர் தாங்கமுடியாமல் காவல்துறையில் புகார் அளித்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

அவர் எல்லா மத நம்பிக்கைகளையும் பின்பற்றுபவர் என்பதால் மாரியம்மன் பாடல்கள், அன்னை வேளாங்கண்ணி பாடல்கள், இஸ்லாமியப் பாடல்கள் எல்லாம் ஒலிக்கும்.  அந்தப் பெண்ணிடம் ஊரில் பெரும்பாலும்  யாரும் பேசுவதில்லை என்பதால், அவர் உலகத்தோடு தொடர்பு கொள்வதே அதிக சத்தத்தில் ஒலிக்கும் பாடல்கள் மூலமும், எதிர்முனையில் யாருமில்லாமல் மணிக்கணக்காக அவர் உரக்கப் பேசும் அலைபேசி உரையாடல்கள் மூலமாகவும்தான்.

அவருக்கு வீட்டில் வேலை எல்லாம் ஒன்றுமில்லை; கணவர் பாத்திரம் துலக்கி, சமைத்து, துணி துவைத்து, காயப்போட்டு — எல்லா வேலையும் செய்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்பவர். எனவே முழுநேரமும் அடுத்தவர்களைத் தொல்லைசெய்வதையே அந்த அம்மாள் செய்வார்.

ஆனால் ஒருநாள் அந்தக் கணவரை  கழுத்தோடு சட்டைக் காலரைப் பிடித்து வீட்டு வராண்டாவில் சுவரோடு சேர்த்து வைத்து, அடி நிமிர்த்தி ’’ஒழுங்காக இரு” என்று அவர் மிரட்டியபோது ’’ஆஹா இந்தம்மாவை ஒரு குறிப்பிட்ட நபருக்கு அடுத்த ஜென்மத்தில் மனைவியாக்க வேண்டும்’’ என்று எல்லாக் கடவுளிடமும் வேண்டிக்கொண்டேன்.

தீவிரமான attention seeking disorder உள்ளவர் என்று நான் புரிந்துவைத்திருக்கிறேன். அவர் வாழ்க்கையே மிகவும் நாடகீயமானது; எல்லாமே அதீதம்தான் அவருக்கு.

ஆகஸ்ட் துவங்கியதிலிருந்தே வேளாங்கண்ணி மாதா பாடல்கள் ஒலிக்கும். அதிலும் சினிமாப் பாட்டை கானா பக்திப் பாடலாக மாற்றியவை.

“அம்மாடி இதுதான் காதலா” பாடலை “மாதாவை வணங்கிட வாருங்க” என்று மாற்றிப் பாடலமைக்க எத்தனை நெஞ்சழுத்தம் வேண்டி இருந்திருக்கும்?

அடுத்த பாடல் “செம்பருத்தி செம்பருத்திப் பூவைப்போல பெண்ணொருத்தி” பாடலை “ஏத்தி வைச்ச மெழுவத்தி எரியுதம்மா  வூட்டைச் சுத்தி” என்று மாற்றியிருந்தார்கள். இவை இரண்டும் எப்போதும் ரிபீட் மோடில் ஒலிக்கும். எனக்கு மனப்பாடமே ஆகிவிட்டது, எந்த இடத்தில் மீட்டர் இடிக்கும் என்று கூட.

மீட்டர் இடிப்பதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, சமீபத்தில் சிவகாசியில் நான் கலந்துகொண்ட ஒரு விழா நினைவுக்கு வருகிறது. அங்கு ஒரு கலைக்குழுவினர் பாடல்கள் இசைத்தார்கள். ஒருவர் அவரே இயற்றிய பாடலைப் பாடினார். “சிந்தனை செய் மனமே” பாடலை “தமிழை வளர்க்கணுமே” என்று எழுதிப் பாடினார்; துவக்கத்திலேயே மீட்டர் இடித்தது. தொடர்ந்து, “சிவகாமி மகனை ஷண்முகனை” வரிகளில்  இடித்ததோடு அல்லாமல், மீட்டர்  குப்புறப் புரண்டு துடித்துக் கதறியது.

அப்படித்தான் இந்த “மாதாவை வணங்கிட வாருங்க” அஹ அஹஹ அஹஹாஹா பாடலும் — முழுப் பாடலுமே வீட்டிலிருந்து கட்டுச்சோறு கட்டிப் புறப்பட்டு, ஆங்காங்கே தங்கி ஓய்வெடுத்து, ஒவ்வொரு ஊராகக் கடந்து வேளாங்கண்ணி வந்துசேரும் ரன்னிங் கமெண்டரிதான் “வந்துட்டோம், வந்துட்டோம் நாகப்பட்டினத்துக்கு” என்பது போல. இது இன்றைக்கு நேற்றைக்கல்ல — இந்த வீட்டுக்கு வந்த காலத்திலிருந்தே நடப்பதுதான்.  ஷிஃப்ட்டில் வேலை செய்யும் கணவர் வீட்டிலிருக்கையில்… உலகநாயகனே!

யாருக்கேனும் பிறந்தநாள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம் — “பூவுக்குப் பிறந்த நாள்” தொடங்கி ஏராளமான கலெக்‌ஷன் எடுத்துவிடப்படும். மேல்மருவத்தூர் மாலை போடுவார்; அப்போது அந்த அம்மனின் ப்ரத்யேகப் பாடல்கள் ஒலிக்கும்.

கமல் மய்யம் துவங்கிய புதிதில் ஒரு திடீர் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. வெறும் கமல் பாடல்கள் உச்ச ஸ்தாயியில்  இரவுபகலென ஒலித்தன  “கமலுக்கு இவர்தான் ஆலோசகர்” என்றும், “மய்யத்தின் பொறுப்பே தானென்றும்” உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். வீட்டின் முகப்பில் கமலின் ஆள்உயரப் புகைப்படம் வைக்கப்பட்டபோது நானும் நம்பியே விட்டேன். “பொள்ளாச்சி தொகுதியில் இந்த அம்மாவைத்தான் வேட்பாளராக நிறுத்தப் போகிறார்; பிக்பாஸ் வீட்டில் சுவர்களின் வண்ணத்தைக்கூட இந்த அம்மாவிடம்தான் கமல் கேட்டுக்கொண்டார்; கமலின் பிரசார விஷயங்களை இவர்தான் தீர்மானிக்கிறார்” என்றெல்லாம் அடுத்தடுத்துக் கேட்கப் பிரமிப்பாயிருந்தது.

ஒரு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் அவர் போனில் யாரிடமோ(?) சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: “நான் மஞ்சு வாரியரிட்டே சொல்லிட்டேன் — கரெக்டா காலையிலே 8 மணிக்கு மய்யம் ஆஃபிசுக்கு வரணும், இல்லாட்டி நாங்க வேற யாரையாவது  வச்சுகொடி ஏத்திருவோம் அப்புறமா நீங்க வருத்தப்படக்கூடாது ’’ என்று. அதிசயமான அதிசயமாயிருந்தது.

ஒருநாள் அவர் வீட்டுக்குக் கமல் வருகிறார் என்று ஒரே தடபுடலாக ஏற்பாடு நடந்தது. வீட்டருகில் இருந்த குப்பைகூளங்கள் சுத்தமாக்கப்பட்டு. சாலையின் துவக்கத்தில் செக்போஸ்ட் கம்பம் நடப்போவதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நானும் கமல்சாரைப் பார்த்துவிடலாம் என்று ஆவலுடன் கொஞ்சம் நேரமே கல்லூரியிலிருந்து வந்து காத்திருந்தேன்.

 அந்த அம்மாளின் பெண் சரணை அடிக்கடி ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பாள் — ஒருவேளை அது செட் ஆகி,  கல்யாணம் வரைக்கும் வந்தேவிட்டால் எப்படியும் கமல் கல்யாணத்துக்கு வருவார்,  சலங்கைஒலி கமலைநேரில் பார்த்துவிடலாம் என்று ஒரு  நானும் மனதில் ஒரு காதல்கோட்டை கட்டியிருந்தேன். ஆனால் என்ன மாயமோ தெரியவில்லை, அன்றும் என்றும் கமல் அந்த வீட்டுக்கு வரவே இல்லை. அவர் கடும் மனச்சிதைவுக்கு ஆளானவர் மட்டுமல்ல ஆளாக்குபவரும் கூட என்பதைப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

அடிக்கடி வீதியில் நடந்துகொண்டே போனில் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்: “மேரிட்டே கேட்டேன் — வயிற்றில் ஜெபம் பண்ணின தண்ணீர் தடவினா எல்லாம் சரியாய்ப் போயிடும்னு சொன்னா. மேரிட்டே கேட்டேன் — இந்த மருந்தை 3 நாள் சாப்பிடச் சொன்னா. மேரி ஒன்னும் பயப்படவேண்டாம், சரியாயிடும்னா” என்பதெல்லாம் கேட்டு, “மேரி” ஒரு நர்ஸ் என்று நினைத்திருந்தேன். பிற்பாடுதான் தெரிந்தது — சாட்சாத் கன்னிமேரிதான், ஏசுவின் அன்னைதான், இவருடன் போனில் பேசியது என்று.

கிழக்குப்பார்த்த   வீட்டுக்காரர்களின் குற்றப்பின்னணி கொண்ட கதையை நான் ஜெ தளத்திலேயே எழுதியாயிற்று. மூன்று அன்னைப் பெருமரங்களை அவர்களால் நான் பலிகொடுத்தேன். அங்கும் குடிதான் வார இறுதிகளில் மேலோங்கி இருக்கும். 

மேற்குப் பக்கத்து வீடும் சளைத்தவர்கள் அல்ல;நானில்லாதபோது வீட்டின் மதிலுக்கருகே பெருங்குழியை  ஜேசிபி வைத்துத் தோண்டி இருந்தார்கள். போய்க்கேட்டபோது அதட்டலாக ’’சரி தோண்டிட்டோம் இப்போ மூடிறோம் என்னமோ பெரிசா’’ என்றார்கள்.”சரி” என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.

ஒருமுறை ஒரு வாடகைகாரில் மகன்களுடன் நேரம் பிந்தி களைத்துபோய் வீடு திரும்பிய ஒரு இரவில், மாடியில் சிலர் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். பதறிப்போய் பார்த்தால் பின் வீதியில் இருக்கும் ஒரு குடும்பம் வந்து, மாடியில் தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ட்யூப் போட்டு நீரை அவர்கள் வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அக்கா, “வந்துட்டீங்களா? இன்னிக்கு வரமாட்டீங்கன்னு நினைச்சோம்” என்றும் சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னார்கள். 

எல்லாவற்றையும் கடந்து, இப்போதும் இங்கேயே இந்த ப்ளுமீரியா வீட்டில்தான் இருக்கிறோம் செடி கொடி மரங்களுடன் மகிழ்ந்து.. எவ்வளவு அடிச்சாலும் இயற்கையோடு நெருங்கி இருக்கும் வாழ்வுக்காக தாங்குவோம்.

(புகைப்பட உதவி -கணேஷ்)

சமீபத்தில் ஜெனீவா கணேஷ் வாட்ஸேப் ஸ்டேட்டஸில் இந்த மலர்களின் புகைப்படத்தை வைத்திருந்தார். black eyed susan என்ற பொதுப்பெயர் கொண்ட பிரகாசமான பொன்மஞ்சள் இதழ்களும் மலரின் நடுப்பகுதி நல்ல கருப்பிலும் இருக்கும் மலரான இது எனக்கு மிக மிகப் பிரியமான மலர்,

“Black-eyed Susan” என்ற இந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் 1720-ம் ஆண்டு ஜான் கே (John Gay, 1685–1732) என்ற ஆங்கிலக் கவிஞர் எழுதிய “Sweet William’s Farewell to Black-Eyed Susan” என்ற கடற்பாடல் (sea ballad) இருக்கிறது.

 கப்பலில் புறப்படும் தன் காதலன் வில்லியத்தைப் பிரிந்து அழுதுஅழுது கண்கள் கருத்துப்போன சூசன் என்ற பெண்ணைப் பற்றிய பிரிவுத் துயரக் கதைப்பாடல் இது.  பின்னாளில் இந்தமலரும், அதே நேரத்தில் பூக்கும் “Sweet William” (Dianthus barbatus) என்ற இன்னொரு மலரும்  இணைந்து மலர்வதால், அவை இரு காதலர்களின் மீள்சந்திப்பைக் குறிக்கின்றன என்ற நாட்டுப்புறக் கதையும் உருவானது.

ஜான் கேயின் பாடல் 1730-ல் ரிச்சர்ட் லெவெரிட்ஜ் என்பவரால் இசை அமைக்கப்பட்டு, அடுத்து வந்த நூறாண்டுக்கும் மேலாக ஆங்கில நாட்டுப்புறப் பாடல் மரபில் தொடர்ந்தது;20-ஆம் நூற்றாண்டு வரை நார்ஃபோக் விவசாயக் குடும்பங்களிடையே வாய்மொழியாகப் பாடப்பட்டு வந்தது.

1829- ல் டக்ளஸ் வில்லியம் ஜெரால்ட் இதே பெயரில் ஒரு நாடகத்தையும் எழுதினார் (“Black-Eyed Susan; or, All in the Downs”), அது 1913-ல் திரைப்படமாகவும் வெளியானது..

இது வட அமெரிக்க பழங்குடி மக்களுக்கு குறிப்பாக ஓஜிப்வே மற்றும் செரோகீ சமூகங்களுக்கு பழக்கமான ஒரு மருத்துவத் தாவரமும் கூட. ஓஜிப்வே நாட்டுமருதுவர்கள்  சூஸனின் இலைச்சாற்றை சளி மற்றும் காது வலி சிகிச்சைக்குப் பயன்படுத்தினர்; செரோகீ மக்கள் வேரின் விழுதை பாம்புக்கடி மற்றும் வீக்கத்திற்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தினர்.  

இதன் தாவரவியல் பெயர் Rudbeckia hirta,  இது Asteraceae (சூரியகாந்தி) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. வட அமெரிக்காவின் கிழக்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளில் இயற்கையாக வளரும் இது, சுமார் ஒரு மீட்டர் உயரம் வரை வளரக்கூடிய இருவருடத் தாவரம் அல்லது குறுகிய ஆயுள் கொண்ட பல்லாண்டுத் தாவரம். பொன்னிற இதழ்கள் நடுவில் ஒரு கருஞ்சிவப்பு- நிற சற்றே மேடிட்டிருக்கும் மையத்தைக் கொண்டிருப்பதே இதன் அடையாளம். அந்த இருண்ட மையம்தான் “கருங்கண்” (black-eyed) என்ற பெயருக்குக் காரணம்.

 Rudbeckia என்ற பேரினப் பெயரை லின்னேயஸ் தமது ஆசிரியரும் நண்பருமான ஸ்வீடிஷ் தாவரவியலாளர் ஓலோஃப் ரட்பெக் நினைவாக வழங்கினார்; அவரது மகன் ஓலோஃப் ரட்பெக் (இளையவர்) உப்சலா பல்கலைக்கழகத்தில் லின்னேயஸின் ஆசிரியராக இருந்தார். நோபல் பரிசுகளை நிறுவிய ஆல்ஃபிரட் நோபல், ரட்பெக் குடும்பத்தின் வழித்தோன்றல்தான். hirta என்பது கூரிய முட்களைப் போலிருக்கும் விரைத்த மயிர்களைக் கொண்டிருக்கும் இச்செடியின் தண்டு மற்றும் இலைகளைக்குறிக்கிறது.

 சூரியகாந்தி பூக்களைப் போலவே, இதுவும் ஒரு “மலர்த்தலை” (composite flowerhead)—வெளிப்புற கதிர் மலர்களும் (ray florets) உள்பக்கமாக குழாய் மலர்களும் (disk florets) சேர்ந்து ஒரு மலராகத் தோற்றமளிக்கும் மஞ்சரி இது. நடுவில் இருக்கும் நுண்ணிய மலர்கள் மகரந்த சேர்க்கையாளர்களுக்கு தெரியாமல் போய்விடலாம் என்பதற்காக பிரகாசமான  மஞ்சளில் ரிப்பன் போன்ற இதழ்கள் மலர்களின் விளிம்பில் அமைந்திருக்கும். இவை மகரந்தச்சேர்க்கையாளர்களை கவர்ந்திழுக்கும் வேலையிலும், உள்ளே இருக்கும் நுண்மலர்கள் மகரந்தச்சேர்க்கைக்குப் பின்னர் கருவுறுதலிலும் ஈடுபடும்.

தேனீக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள் உள்ளிட்ட மகரந்தச் சேர்க்கையாளர்களுக்கு இம்மலர்த்தலை  முக்கியமான ஊணாதாரம். கருகிய நிலம், சீர்குலைந்த மண் போன்ற இடங்களில் கூட எளிதாக வேரூன்றி வளரும் செடி இது. இதில் சுமார் இருபது இனங்கள் உள்ளன, பெரும்பாலும் வட அமெரிக்காவின் புல்வெளிகள், காடு ஓரங்கள், தீ பாதித்த நிலங்கள் போன்ற திறந்தவெளி, சீர்குலைந்த சூழல்களில் காணப்படுபவை.

அமெரிக்காவில் இம்மலர் ஆழமாக வேரூன்றிய கலாச்சார அடையாளமாகியிருக்கிறது,. 1918-ம் ஆண்டு  இம்மலர் மேரிலாந்து மாநிலத்தின் ஆட்சி மலராக அறிவிக்கப்பட்டது. மாநிலக் கொடியின் நிறங்களுடன் (கருப்பு-பொன்னிறம்) ஒத்துப்போவதும், பதின்மூன்று இதழ்கள் கொண்டிருப்பதும் (அமெரிக்காவின் தொடக்க பதின்மூன்று காலனிகளின் எண்ணிக்கையை நினைவூட்டும்) இதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

மேரிலாந்தின் மிகப் பிரபலமான பெண்குதிரைப் பந்தயமான ப்ரீக்னெஸ் ஸ்டேக்ஸ் (Preakness Stakes), “The Run for the Black-Eyed Susans” என்றே அழைக்கப்படுகிறது; இதிலிருந்தே அந்த வார இறுதி “Black-Eyed Susan weekend” என அழைக்கப்படுகிறது. பந்தயத்தில் வெற்றி பெறும் குதிரைக்கு இந்த மலர்களால் ஆன ஒரு போர்வை அணிவிக்கப்படும் மரபு உண்டு.

இதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால்  இந்தமலர் பந்தயம் நடைபெறும் மே மாதம் மலராததால், உண்மையில் அந்தப் போர்வையில் இருப்பது Viking mum என்ற இன்னொரு மலர்தான். அம்மலரின் மையப் பகுதியில் கருப்பு வர்ணம் தீட்டி கருங்கண் சூசனைப் போல தோற்றமளிக்கச் செய்யப்படுகிறது). கைப்பைகள் படுக்கை விரிப்புகள் போன்ற அன்றாட புழங்குபொருட்களிலும் சூஸன் இருக்கிறாள்.

மலர் மொழியில் (floriography) சூஸன் நீதி மற்றும் ஊக்கம்  ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

 தோட்டக்கலைத்துறையினரால் இதில் பல அலங்கார ரகங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன—’Indian Summer’ (பெரிய பூக்கள்), ‘Goldsturm’ (குறுகிய வளர்ச்சி), ‘Cherry Brandy’ (சிவப்பு-மெரூன் இதழ்கள்), ‘Prairie Sun’ (பச்சை நிற மையம்), ‘Toto’ (குட்டை ரகம்) என பலவகைகள் பிரபலமாக இருக்கின்றன.

அந்தப்பாடலின் சில வரிகள்:

“All in the Downs the fleet was moored,
The streamers waving in the wind,
When Black-eyed Susan came aboard,
Oh! where shall I my true love find?”

ஒவ்வொரு மலருக்கும் பின்னால் இப்படி மிகச்சுவாரஸ்யமான கதைகளும் கலாச்சாரத்தொடர்புகளும் இருப்பது மேலும் மேலும் தாவரங்களின் மீதான பிரியத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

( வான்கோ பதிப்பகம் வெளியிட்ட தேவதேவனின் நிலவில் உதித்த கார்முகில் கவிதை நூலுக்கு எழுதிய என்னுரை)

மலராகிவிடுநல்!

தேவதேவன் அவர்களை 2018 ஆம் ஆண்டு காவிய முகாமில் முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். அமர்வுகளின் இடைவேளையில் வெயில் காய்ந்துகொண்டு பட்டுத்தலையணைகளைப் போல மலர்ந்திருந்த ஹைட்ராஞ்சியாக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் தேவதேவன் அருகிலிருந்த ஒரு அடர் ஊதா மலரைக்காட்டி, ‘இது எத்தனை அழகாருக்கு இல்லியா’ என்றார். அதற்கு முன்னர் அவரிடம் நான் பேசியிருக்கவில்லை.

இடையில் நின்றுவிட்ட உரையாடலை விட்ட இடத்திலிருந்து துவங்குவதுபோல அந்தப் பேச்சு துவங்கியது. அங்கிருந்து ஃபெர்ன் ஹில்லை சுற்றி ஒரு நடை சென்று பல மலர்களைப் பார்த்தோம். முதன்முதலாக வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்து வானை, மண்ணை, மலர்களை, செடிகொடிகளைப் பார்க்கும் ஒரு சிறுவனுடன் நடந்து செல்வது போலத்தான் இருந்தது.

அப்போதைக்கப்போது அங்கிருக்கும் இயற்கை அழகுகளைக் குறித்து கவிதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே வந்த அவர் குறித்த பிரமிப்பு இன்று வரை தொடர்கிறது. என் பெயரைக் கேட்டுவிட்டு ‘நல்ல பெயர் இந்தப் பெயருக்கு ஒரு கவிதை எழுதித் தருகிறேன்’ என்றார்.(பிறகு எழுதித்தந்தார்)

வானை, மண்ணை, கார்முகிலை, மலரை, மலர்ச்செண்டுகளை, காளானை, ரயில் பூச்சியை, புழுவை, மூங்கிலை விவரிக்கும் அழகிய கவிதைகளின் இத்தொகுப்பை வாசிக்கையிலும் ஃபெர்ன் ஹில்லின் அந்தக் காலைநடைக்கு மீண்டும் சென்றதைப்போலத்தான் இருந்தது.

அவரது தாவரவியல் அறிவு ஆச்சரியமூட்டுகிறது. பாரிஜாதமென்றும் பவளமல்லியென்றும் அழைக்கப்படும் மலரைக்குறித்துச் சொல்கையில் ‘இரவெல்லாம் விழித்திருந்து பகலில் தூக்கச்சடவில் இருப்பவை, கண் ததும்பும் நீரில் நனைந்தவை போன்ற வெண்ணிதழ்கள்’ என்கிறார்.

பவளமல்லியின் Nyctanthes arbor-tristis என்னும் அறிவ்யல்  பெயருக்கு (Nyct- இரவில், anthe – மலர்/ arbor – மரம், tristis – துயர்)   இரவில் மலர்ந்த துயர் நிரம்பிய மரம் என்று பொருள். கண் ததும்பும் நீரில் நனைந்த வெண்ணிற இதழ்கள் இரவில் விழித்திருக்கின்றன, பகலில் தூங்குகின்றன’ என்னும்  இவரது கவிதை இந்த அறிவியல் பெயருக்கு மிகக் கவிதுவமான  பொருளை  அளித்துவிட்டது.

யார் மலர்ச்செண்டு என்றது? என்னும் கவிதையில் ’’மலர்ச் செண்டிலிருக்கும் ஒரு  மலரை அண்மித்துப் பார்க்கையில் ஒவ்வொரு மலரும் ஒரு  மலர்ச் செண்டுதான்’ என்கிறார்.

பாரிஜாதத்தைக் குறித்து மட்டும் நான்கு  கவிதைகள் எழுதி இருக்கும், வானும்  பூமியும் ஏன் இந்த வாழ்வேமே பூதான் என்னும் இவரின் மனதின் மலர்தலை எல்லாக் கவிதைகளிலும் காணமுடிகிறது.

‘வீறு கொண்டு எழுந்து நிற்பது’ என்னும் மூங்கிலைச் சொல்லும் அந்தக் கவிதையும் அப்படித்தான் எத்தனை சரி, எத்தனை சரி என்று பூரிப்படைய வைத்தது. மூங்கிலின் அந்த நிமிர்வை, உயரத்தை, கம்பீரத்தை வீறுகொண்டு என்னும் சொல் அத்தனை சரியாகச் சொல்லிவிடுகிறது.

மரங்களின் மீதும் மனிதர்கள் மீதும் பொழியும் மழையை  ,அடுக்ககக்  கட்டடங்கள் மீதும் பொழியும் கார்முகிலைப் பற்றிய கவிதையில் ‘வானை அறிந்தவர்களுக்கும் நேசத்தைச் சொல்லித்தரவேண்டுமா’ என்கிறார் தேவதேவன். அவரும் அப்படித்தான் மிக உயரத்திலிருந்து குனிந்து பெருங்கருணையுடன் உலகைப் பார்த்து ரசிக்கிறார், வியக்கிறார் எந்தப் புகாருமின்றி எல்லாவற்றையும் நேசிக்கிறார்.

எதன் மீதும் விலக்கமில்லை அவருக்கு, நல்லதும் அல்லதுமெல்லாம் ஒன்றுதான். கோப்பையொன்றில் நிறைந்திருக்கும் கொடுமையின் சிவப்பைக் காணும் அவர் மனம் அங்கிருந்து தாவி கனியின் சிவப்பில் வந்து நிற்கிறது. தற்கொலை செய்யத் துணிந்த ஒருவனின் விழிகளில் தெரியும் நேரெதிர்திசையைச் சொல்லும் கவிதையும் அப்படித்தான் அவரது மனவிரிவைக் காட்டுகிறது.

பச்சிளம் குழந்தையின் உள்ளங்கால் சிவப்பில் கிளை நிறைந்து மலர்ந்திருக்கும் வசந்தராணியெனும் மரத்தை ‘மரமே மலராக மறைந்து கிடக்கும் பேருண்மை வெளிப்பட்டுவிட்டது’ என்கையில் அக்கவிதை அம்மரத்தைக் காட்டிலும் பேரழகாகிவிடுகிறது.

சென்னை வெள்ளத்தையும் சொல்லுகிறது ஒரு கவிதை. எல்லா  நூல்களையும் தனக்குள்ளே வைத்திருக்கும் பெருவெள்ளம் அத்தனை அறிவையும் பெற்ற பின்னர் பேரமதியுடன் இருக்கிறது என்கிறார். சென்னைப் பெருவெள்ளம் வந்து நூல்களை அடித்துச் சென்றது ஒரு அழிவு, பேரவலம். அந்த அழிவிலும் ஒரு அழகைக் காணும் அவர் மனதை என்னவென்று சொல்லுவது?

‘யார் வந்து தழுவுமுன்னும் தான் வந்து முந்தித் தழுவும், யார் தழுவ வருகையிலும் தான் விலகி நிற்கும்’ காற்றின் போரன்பிக்கும் இருக்கிறது ஒரு கவிதை, இந்தத் தொகுப்பில் என் தனித்த பிரியத்துக்குள்ளானது இந்த கவிதை.

இணைப்பறவைகளான இருவிழிகளையும், கடக்க முடியாத மலைத்தொடரின் குகைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உயிரின் ஓராயிரம் ரகசியங்களையும் சொல்லுகையில் மலர்களைக் கண் மலர்த்திப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிறுவன் திடீரெனக் காதல்கொண்டிருக்கும் ஓர் இளைஞனாகிவிட்டிருந்தான்.

பொடிப்பொடியான பூ மொக்குகளைக் கைப்பையில் நிரப்பும் ஒருத்தியும், பெயரிலேயே குட்டி இருப்பதால் வயதே ஆகாத குட்டி சித்ராவும், உன்னி உன்னி ஊஞ்சலாடும் ஒரு சிறுமியும் வழியில் எதிர்ப்படுகிறார்கள்.

பூப்பறிக்கும் ஒருத்தியை ஒரு கவிதையில் ‘பூக்களை பறித்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு பெரிய பூக்குவியல்’ என்கிறார். பரிசாக வந்த படுக்கைவிரிப்பின் பூக்களையும் கவனிக்கிறது அவரது பூ மனம், தெருவின் குப்பைகளைக் கடந்து தூயதோர் வெளியில் சென்று திரும்பும் ஒரு குளிரூட்டப்பட்ட காரிடம் ‘சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறாயா காரே’ எனும் அவர் கேள்வி புன்னகைக்க வைக்கிறது.

‘எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை, எதுவுமே செய்யாதிருக்கையில்தான் அன்பு நிகழும், பூஜ்ஜியத்தையும் ஒரு வட்டமிட்டுத்தானே காட்ட வேண்டி இருக்கிறது சிக்னல் இல்லாசாலையில் நம்மைக்காத்திருக்கச் சொல்வதும் கைபிடித்துக் கூட்டிச் செல்வதும் யார்’ போன்ற கவிதைகளில் தெரிவதெல்லாமும் அவர் மனதின் மிகை மலர்வே!

மணிமுடியை, பயணத்தை, பயண வண்டியை, மய்யப்புள்ளியை, மடிமீதமர்ந்திருக்கும் ஒற்றைக்கையைச் சொல்லும், மலர்களைச் சொல்லாத கவிதைகளிலும் மலர்ந்தேதான் கிடக்கிறது அவரது மனம்.

‘நான் யாரா? நாம்தான்’ என்பதற்கு மேலும் சொல்லவும் கேட்கவும் என்னதான் இருக்கிறது?

ஆம், மானுடம் கண்டுகொள்ள வேண்டியதைக் கண்டுகொண்டே தான் இருக்கிறது பெருநிறை பேரருள்.

ஜெனீவா கணேஷ் ஸாகே வாசிப்பனுபத்தை மின்னஞ்சலில் அனுப்பி இருக்கிறார். வெகுகாலத்துக்குப் பிறகு கட்டுரைகளின் சாரத்தை வாசிக்கையில் அவற்றை வெவ்வேறு இடங்களில் பல நேரங்களில் எழுதிய நாட்களின் நினைவு நிழலாடியது. தூரன் விருது விழாவில் அதன் வெளியீடும் நினவுக்கு வந்தது.

அன்புள்ள அக்கா,

இம்முறை ஐஸ்வர்யாவும் மகள்களும் இந்தியா வந்த பொழுதில் எனக்கென்று வாங்கிக்கொண்ட புத்தகம் உங்களது ஸாகே! இதிலுள்ள சில கட்டுரைகளை ஏற்கனவே உங்கள் தளத்தில் வாசித்திருக்கிறேன் என்றாலும், நூலாக இதை வாசித்தேயாக வேண்டும் என நினைத்திருந்தது இம்முறை நிறைவேறியது. இந்த நூலில் என்னை முதன்மையாக கவர்ந்தது, தாவரங்களில் விருப்பமானவை ஒவ்வாதவை என்ற பாகுபாட்டை இந்நூல் எளிதாக நீக்கிவிடுகிறது. “அட! இந்த வேதிச் சேர்மங்களால்தான் இது விஷம் என்றாகிறதா? இது துர்நாற்றம் கொண்டதாகிறதா? இந்தளவு போதை பொருளாக அறியப்படும் இதன் செடி உண்மையில் நாமறிந்த தாவரத்தின் குடும்பத்திலிருந்து கிளைத்ததுதானா?” என்ற அறிதல்கள், அந்த “தீமையான தாவரங்கள்” என நாம் (நான்) வகைப்படுத்தி வைத்திருப்பவற்றின் மீதான ஒவ்வாமையை நீக்கிவிடுகிறது. “அளவுக்கு அதிகமானால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்ற நாம் கேட்டு பழகிய பழமொழியை உங்கள் நூலை வாசித்தபின் “அளவுக்குள் இருக்கும் நஞ்சுதான் அமிர்தம் என்றாவதே!” என்று மாற்றிச் சொல்லவேண்டும் என தோன்றுகிறது. மனப்பிறழ்வையும், மரணத்தையும் அளிக்கவல்ல பூஞ்சைகள் மயக்கமூட்டியாகவும், மருந்தாகவும் செயல்படும் விந்தை பேச்செழா நிலையை அளிக்கிறது. பழங்குடியினரின் மது தயாரிப்பில் உமிழ்நீரை துப்பி நொதிக்கவைக்கும் முறைமைகள்.. அவற்றை எப்படி விளங்கிக் கொள்வது என்று நிஜமாகவே தெரியவில்லை. “அம்மதுவுக்கு அதுவும் ஒரு மூலப்பொருள், அதை சுவைக்க வேண்டுமென்றால், அம்மூலப்பொருளையும் சேர்த்துதான் நீ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஆனால் அந்த சுவை என்னவென்று அறியாமல் இருந்துவிடப் போகிறாயா என்ன?” என எனக்கு கடவுள் வைக்கும் சவால் என அதை எடுத்துக் கொள்கிறேன். அந்நிபந்தனையையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் இவ்வாழ்வில் எனக்கு வந்துவிடும் என்றே நம்புகிறேன்.

வேதியியல் நோக்கில் வலுப்படுத்தப்பட்ட கண்ணாடி 1960களிலேயே உருவாக்கப்பட்டு, ஆனால் எதற்கு பயன்படுத்துவது என்று தெரியாமல் காத்திருந்து 2007ல் ஸ்மார்ட்ஃபோன்கள் உருவாக்கப்படுகையில் பேருரு கொண்டு எழுந்தது. உங்களது சிக்கரி தொடர்பான கட்டுரை எனக்கு அதைத்தான் நினைவூட்டியது. காபி புழக்கத்துக்கு வருவதற்கு பலகாலம் முன்னரே சிக்கரி தயாராகி காத்திருந்ததை வாசிக்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. போலவே தொழில்நுட்பத்தின்படி கலப்படக் காஃபியான அதை விளம்பரப்படுத்தி வென்றதன் நேர்த்தியும் அழகு. இங்கே மதியம் இரண்டு மணிக்குமேல் காஃபி குடித்தால் இரவு தூக்கம் கெடும் என்னும் ஐரோப்பியர்களிடம் “எங்களூரில் இரவு காஃபி குடிக்காவிட்டால் தூக்கம் வராது தவிக்கும் உறவுகள் உண்டு” என சொல்லி அவர்கள் பீதியடைவதை கண்டு குதூகலித்திருக்கிறேன். ஆனால் இப்போது புரிகிறது, என் அந்த உறவினர்கள் சிக்கரி அதிகம் சேர்த்த காஃபியை பருகிதான் அந்த “சாதனையை” நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள் என்று. எனக்குமே இங்கே மாலை ஐந்து மணிக்கு மேல் குடிக்கும் காஃபி இரவு தூக்கத்தை கெடுத்துவிடுகிறது. சிக்கோரி என்ற ஃப்ரெஞ்ச் மொழி பெயரிலிருந்து சிக்கரி என வந்தது என அறிந்தபோது, அதே பெயரில் இங்கே ஜெனிவாவில் உள்ள துணிக்கடையை தாண்டுகையில் அதை மகள்களுக்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன். 

உங்களிடம் தனிச்செய்தியில் சொன்னதுபோல, ஒவ்வொரு கட்டுரையுமே அதன் பேசுபொருளை நோக்கி வாசிப்போரை முழுக்க இழுத்து சிக்கவைத்து விடுகிறது. சாக்ரடீஸ் அருந்திய ஹெம்லாக் நஞ்சையுமே நாம் சுவைத்து பார்த்தால் என்ன என தோன்றுமளவு நினைப்பு சென்றுவிடுகிறது. நியாயமாக நீங்கள் இதற்கு புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தில் ஒரு எச்சரிக்கையை அச்சிடச் சொல்லவேண்டும்! டக்கீலா கட்டுரையை வாசித்தால், அடடா இன்னும் டக்கீலா அருந்தாமல் இருக்கிறோமே என்றும், பியர் கட்டுரையில் லாகர் வகையை பார்த்திருக்கிறோம், ஏல் வகையை பார்த்த நினைவில்லையே என்றும் தோன்றிவிடுகிறது. நூறு சதவீத ஆல்கஹால் இருக்கும் அசல் டக்கீலாவை பற்றி, ஒயினிலும் எனக்கு குடித்தால் மட்டையாகும் அளவு போதை வேண்டும் என சலம்பும் நண்பனிடம் சொல்லி ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என தோன்றியது. கண்ணாடிக் கோப்பைகள் குறித்த கட்டுரை உங்கள் தளத்தில் ஏற்கனவே வாசித்து நெகிழ்ந்தது தான். இருப்பினும் இம்முறை வாசிக்கையில் இடைப்பட்ட காலத்தில் எப்படியும் ஒரு இருபது பேர்கிட்ட இந்த வைன் கோப்பையின் வடிவம் பற்றியும், அதை பயன்படுத்தப்படும் முறை குறித்தும் சொல்லியிருப்பே இல்ல என நினைத்துக் கொண்டேன்.

அக்காலத்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் மீதும், அவர்களின் உழைப்பு மீதும் பெரும் மரியாதையை உங்கள் எழுத்துமுறை கொண்டுவந்து விடுகிறது. சில இடங்களில் ஓரிரு வரிகளில் அவற்றை நீங்கள் தாண்டிச் சென்றுவிடுகிறீர்கள். ஆனால் அவ்வரிகள் பின்னால் யோசிக்கையில் வாசிப்பவருக்குள் வளர்ந்து “எவ்வளவு தொடர்ச்சியான முயற்சிகள்! தவம் போன்ற உழைப்பு! முதன்மையாக இவற்றை செய்ய அவர்களுக்கு கிடைத்த கவனச்சிதறல்களில்லா நேரம்!” என ஆழமாக சென்றுகொண்டே இருக்கின்றன. மயக்கமூட்டி சோதனையில் தோல்வியுற்ற அந்த மருத்துவர் மனமுடைந்து சில வருடங்களில் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் இடத்தில் கண்ணீர் திரண்டது. எவ்வளவு பெரிய அவமானம் அவருக்கு அந்த தருணம்! இல்லையா? அநேகமாக அனைத்து கட்டுரைகளின் இறுதிவரிகளும் அழகு. மார்ட்டனை நினைத்துக் கொள்ளச் சொல்லும் இடமும் வழக்கம்போலவே இதுக்காகவாச்சும் நமக்கு அப்பிடி ஒரு அறுவை சிகிச்சை நடக்கணும் என்ற எண்ணத்தை கொண்டுவந்தது. 

கட்டுரைகளில் உச்சம் என்றால் பாப்பி மலர் குறித்த கட்டுரைதான். அது ஏன் போர்க்கள கவிதையில் அம்மலர் பற்றிய குறிப்பு வருகிறது என்பதிலிருந்து துவங்கி செல்லும் அந்த நடை வெகு அழகு. போர்க்களத்தின் மண் வளமை கொண்டதாக மாறுவதன் பின்புலம், அவ்வாறு வளம் மிக்க மண் உருவாகும்வரை இம்மலர்களின் விதைகள் பொறுமையாக  நிலத்துக்கடியில் காத்திருப்பது பிரமிப்பு என்றால், அகழ்வாய்வில் நான்காயிரம் வருட பழமை நிறைந்த விதைகள் கிடைப்பது இது என்ன வகை டிஸைன் என்ற திகைப்பு என்றாகிவிடுகிறது. அவற்றை வளர்த்துப் பார்க்க முயன்றார்களா, அவை முளைத்தனவா என்பதையும் நீங்கள் எழுதிருக்கலாம்.  வளராது இருந்திருந்தால்தான் ஆச்சரியப்படவேண்டும் இல்லையா? 🙂 

குன்றிமணி கட்டுரை தாவரவியல் சார்ந்தது என்பதோடு, சமூகம் செயல்படும் விதத்தையும் விளக்கருகில் கொண்டுவந்து காட்டியது. இறந்த மாட்டை தொடாத “உயர்”சாதி, அவற்றை அகற்றி சுத்தம் செய்தோரை தாழ்ந்த சாதி என முத்திரையிட்டு விலக்கி அடக்க, அவர்கள் அவ்வடக்குதலையே தனக்கான ஆயுதமாக்கி மாடுகளை கொல்வதும், அதெற்கென உதவுவதற்கென்றே உருவெடுத்தது போன்ற குன்றிமணியும், கொல்லப்படும் மாடுகளின் தோலுக்கு மிகப்பெரிய சந்தை ஏற்கனவே உருவாகி காத்திருப்பதுமான அந்த மாற்றங்கள் ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் பயணத்தை ஒத்திருந்தன. இதில் உச்சம் அந்த மாடுகளை கொல்லும் குன்றிமணி விஷம், இறந்த அம்மாடுகளின் இறைச்சியை உண்பவர்களுக்கு ஏதும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை என்பதுதான். அதேநேரம் அக்குன்றிமணியை நேரடியாக உண்டால் மரணம்தான் என்னும் செய்தி “எனக்கான எல்லைக்குள் நான் என்றுமே வில்லன்தான்” என குன்றிமணிகள் குத்துவசனம் பேசுவதாக எனக்கு ஒலித்தது. அடக்குமுறையிலிருந்து இவ்வாறாகினும் அச்சமூகத்தினருக்கு ஒரு பலன் கிடைத்ததே என்றெண்ணி அசட்டு ஆசுவாசம் கொள்கையில், பசுக்கொலையை கட்டுப்படுத்தும் காவல்துறை வழியாக அதே இனத்தவர் அவ்வழியிலும் ஒடுக்குமுறையையும் சித்ரவதையையும் அனுபவித்ததை அறிய நேரும்போது துயரம் நிறைந்த அமைதிக்குள் நம்மை கொண்டுசென்று விடுகிறது.

முந்திரி மது பற்றிய கட்டுரையும் எனக்கு அணுக்கமாக இருந்தது. புதுக்கோட்டையில் முந்திரி தோட்டங்களில் பருப்புகளே அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்கு குறி என்பதால் பழங்களை எங்களை எடுத்துக் கொள்ள விடுவர். அதை உண்ணும்போது அதன் காரல் நிறைந்த ரசம் உள்ளிறங்குகையிலேயே அடுத்த நாள் தொண்டை கட்டிக்கொள்வதும் தொடர்ந்து ஜுரம் இருமல் என வருவதும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுவிடும். அதிலிருந்து மது என்பது புதிய செய்திதான். ஆனால் அந்த பழத்தின் சுவை மதுவாக ஆவதற்கு ஏற்றதுதான் என இப்போது தோன்றுகிறது. இதுதவிர பொதுவாகவே இக்கட்டுரைகளில் சொல்லப்படும் பயிர் வளர்க்கப்படும் முறைகள் ஒருவகையில் ஆயாசத்தையே கொடுக்கின்றன. மனிதன் விலங்குகளை அவற்றின் இனப்பெருக்கத்தை கட்டுப்படுத்தி/பெருக்கி, காமத்தை நீக்கியும் “நெறிப்படுத்தியும்” என பலவாறு சித்திரவதை செய்கிறான் என்றால், தாவரங்களிலுமே அவ்வாறான வன்முறை நுண்ணிய தளங்கள் வரைக்கும் சென்று ஏவப்படுகிறது என்பதை விரிவாக விளக்கியிருக்கிறீர்கள். செடிகளின் பூக்களை நீக்கி, அதன் சக்தி முழுவதையும் இலைகளை வளர்ப்பது நோக்கி குவிப்பதன் குரூரம் முதுகை சில்லிட செய்கிறது.

புகை கட்டுரையையும் ஏற்கனவே உங்கள் தளத்தில் வாசித்துள்ளேன். இருப்பினும் இம்முறை வாசிக்கும்போதும், மருத்துவர்கள் சிகரெட்டை ஆரோக்கியத்துக்கு பரிந்துரைத்தார்கள் என்ற செய்தியை கடக்கும்போது சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அதை தவறு என ஆராய்ந்து வெளியிட்டவர் எதிர்கொண்ட அழுத்தம் அந்த காலத்தில் என்னவாக இருந்திருக்கும் என எண்ணிக்கொள்கிறேன். உங்களிடம் சொன்னதுபோல இங்கு சுருட்டு பிடிக்கும் வயதானவர்களை அடிக்கடி காண்பதுண்டு. சிகரெட் போல உடனுக்குடன் புகையை இழுக்காமல், பற்றவைத்து கங்கு கனல ஆரம்பித்தபின் அதுவும் ஏதோ ஒரு உணவுப் பொருள் என்பதுபோல, கங்கு உள்ள பகுதியை அந்தரத்தில் நிறுத்தியாவாறு ஆஷ் ட்ரேவில் வைத்துவிட்டு செய்தித்தாளை படிக்கவோ உடனிருக்கும் நண்பருடன் கதைக்கவோ ஆரம்பிப்பவர்களை பார்க்க விநோதமாக இருக்கும். அவ்வப்போது நினைவு வந்தவர்கள் போல அதை எடுத்து புகையை இழுத்துக் கொள்வர். அவர்கள் அவ்வாறு வலிந்து இழுத்தே அவர்களில் பலருக்கு கன்னத்தில் டொக்கு விழுந்திருப்பதை காணமுடியும். அவ்வாறு இல்லாது செழித்த கன்னத்தை உடையவர்களை “உள்ளே பார்த்தால் கன்னத்தில் சிக்ஸ் பேக் விழுந்திருக்குமாக இருக்கும்” என நானும் ஐஸ்வர்யாவும் சொல்லி சிரித்துக் கொள்வதுண்டு. சுருட்டுகளுக்கென்றே உள்ள கடைகள் மிகவும் அழகியலோடு அமைக்கப்பட்டிருக்கும். சுருட்டுகள் வைக்க அழகான பெட்டிகள், சுருட்டு நறுக்கும் கருவிகள் என அது ஒரு தனி உலகமாக இருக்கும். சிகரெட்டோ சுருட்டோ அவற்றின் வடிவமைப்பின் அழகால் கவர்வது இயல்பு. ஆனால் உங்கள் கட்டுரை நாற்றம் தரும் பீடியையும் ரசிக்க வைத்து விடுகிறது. வழக்கம்போலவே வாழ்நாளில் ஒரு பீடியையாவது புகைத்து சுவைத்துவிட வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். 

என் உறவினர் ஒருவர் புகையிலையை மெல்லும் பழக்கம் கொண்டவர். தனது இறுதிக்காலத்தில் தவறுதலாக அதை உண்டுவிட்டவகையில் மயக்கமடைந்து கோமாவுக்கு சென்று உயிரிழந்தார். அதுகுறித்து ஒரு உறவினர் சொல்கையில் “அவ்வாறு பலருக்கு புகையிலை இறுதிவரை உடன்வரும் நண்பனாக இருந்துள்ளது” என்றார். அவர் சொன்ன பொழுதில் கேட்க கஷ்டமாக இருந்தாலும், “வாழ்வின்போது மட்டுமல்லாது, மரணத்திலும் உன்னை அணைத்திருக்கும் ஆடை போல உன் நண்பனை நீ நேசி” என்ற சூஃபி பாடல் வரிகளோடு உங்கள் கட்டுரைகளையும் இணைத்து யோசிக்கையில், ஒருவர் அவ்விதம் ஒரு பொருளை தனது இறுதிவரை என தேர்ந்தெடுத்தால் அதில் தீர்ப்பு சொல்ல நாம் யார் என எண்ணிக்கொண்டேன்.

நூலாக்கத்தைப் பற்றி சில வார்த்தைகள்:

நூலில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய ஒரு விஷயம் வெளிநாட்டு பெயர்களின் உச்சரிப்புகள். ஜெர்மன் ஃப்ரெஞ்ச் மொழிகளில் பெயர்களின் உச்சரிப்பை கொஞ்சம் நன்றாகவே அறிந்தவன் என்பதால் ஒவ்வொரு முறையுமே பெயர்களைத் தாண்டுகையில் அவை தமிழில் எழுதப்பட்டிருப்பதை கவனம் செலுத்தி வாசித்துச் சென்றேன். தமிழில் அவற்றை எழுத ரொம்பவே மெனக்கெட்டிருக்கிறீர்கள்! கூடவே அவற்றை ஆங்கிலத்திலும் அச்சிட்டிருப்பதற்கு தனி நன்றி! Thermocol என்பதை தமிழில் கற்று dhermacol என்னுமாறு உச்சரித்து “பார்த்துடா! அது ஏற்கனவே மெல்லிசு.. நீ சொல்றதிலே உடைஞ்சிடப்போகுது” என ஆங்கிலமறிந்த உறவினர்களால் கிண்டலுக்கு உள்ளான என் போன்ற கிராமத்து மாணவர்களுக்கு இது உதவியாக இருக்கும்! மேலும், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பெயர்கள் வரும்போது அவற்றை முதலில் தமிழில் மொத்தமாகவும், அடுத்ததாக அடைப்புக்குறிக்குள் ஆங்கிலத்தில் பெயர்களை வரிசையாக கொடுத்திருப்பதும் வாசிப்பின் விரைவை குறைக்காமல் இருக்கச் செய்கிறது. 

படங்களை கறுப்பு வெள்ளையாக பார்த்தபோது முதலில் ஏமாற்றம். இவை வண்ணங்களிலல்லாது இவ்வகை புத்தகங்களில் அச்சிடப்படுகையில் என்ன பயன் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் புத்தகத்தின் இறுதியில் அவற்றை வண்ணப்படங்களாக காண்கயில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. விளையாட்டாக, படங்களை மட்டும் பார்த்து அவை எந்தெந்த கட்டுரைகளுக்கானவை என யோசித்து பார்க்கையில், பெரும்பாலானவற்றை நினைவில் மீட்ட முடிந்தது ஒரு இனிய விளையாட்டாக இருந்தது. 

புத்தகத்தை அலுவலக மேஜையில் வைத்திருந்தபோது கவனித்த ஒரு வடநாட்டு நண்பன் வண்ணப் படங்களை பற்றி குறிப்பாக பாராட்டினான். தமிழ் எழுத்துருவை அறிந்திராத சக ஊழியர் ஒருவர் மிகவும் அழகான ஸ்கிரிப்ட் கொண்டுள்ளதாக இருக்கிறது உங்கள் மொழி என்றார். அவர் அரபு மொழியை அறிந்தவர் என்ற வகையில் அவர் அப்படி சொன்னது மிகவும் பெருமையாக இருந்தது. 

சக ஜெ வாசகர் ஒருவரும் நானும் சேர்ந்து சில நாட்களுக்கு முன்னர் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துகொண்டோம். தினமும் அவரவர் வாசிக்கும் பக்கங்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கெடுத்துக் கொண்டுவரவேண்டும் என. அவருடைய பளு நிறைந்த பணிச்சூழலால் என்னைவிட எண்ணிக்கையில் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்தார். பணிப்பளுவால் வாசிப்பில் தோற்பதென்றால், அதுவும் என்னிடம், அவருக்கு எந்தளவு பணிப்பளு இருக்கும் என யூகித்துக் கொள்ளலாம்! நான் அவரை “என்னங்க! சிலநூறு பக்கங்கள் பின்தங்கிட்டீங்களே” என ஒருநாள் வம்பிழுக்க, “இன்னிக்கு பாருங்க” என்றவர் சொன்னது போலவே அதீதமாக வாசித்துத் தள்ளி வெகு அருகில் வந்து சேர்ந்தார்! “என்ன புக்னு சொல்லுங்க பார்ப்போம்” என்றார். “குமரித்துறைவி?” என்றதற்கு “வெள்ளையானை” என்றார். பிறிதொரு வரலாற்று புத்தகத்தை முந்தைய நாள்வரை வாசித்துக் கொண்டிருந்ததால் வாசிப்பு ஆனாலும் மெதுவாக போனதாகவும், இடைவெளியை குறைக்க வேண்டி ஜெ எழுத்து அணுக்கமாக இருப்பதால், வெள்ளையானையை எடுத்ததாகவும் சொன்னவர் “ஆனா எனக்கே ஆச்சரியம்! அதுவோ தீவிரமான புத்தகம். நாம் உத்தேசிச்சது நடக்குமா என சந்தேகப்பட்டேன். நல்லபடியாக தீவிரம் குறையாமல் அதே சமயம் விரைவாகவும் வாசித்து முடிக்க முடிந்தது” என்றார். “இது நல்ல யோசனையாக இருக்கே!” என்று சொல்லி – உண்மையில் எண்ணிக்கையி அவர் அதீதமாக நெருங்கி வந்திருந்தார் என்பதால், நான் விரைந்து முன்னேறுவதற்காக – நானும் உங்களில் ஸாகே புத்தகத்தை எடுத்தேன். ஏற்கனவே வாசித்த சில கட்டுரைகளும் அதில் இருக்கின்றன என்பதால். பின்னர் யோசனை. “என்ன இருந்தாலும் தாவரவியல் துறை சார்ந்த புத்தகம். உங்கள் எழுத்து எனக்கு அணுக்கம்தான் என்றாலும் அயலான துறை என்பதால் எந்தளவு ஒரு அபுனைவு புத்தகத்தை வேகமாக வாசித்துவிடமுடியும்?” என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஆனால் நினைத்ததற்கு மாறாக, நல்ல வேகத்துடனேயே வாசித்து முடித்தேன். மொத்தம் மூன்று நாட்களில் நாளுக்கொரு அமர்வு என 300 பக்க தாவரவியல் சார்ந்த ஒரு அபுனைவை வாசித்தது எனக்கு தனிப்பட்ட சாதனை! அச்சாதனைக்கு வழிவகுத்த உங்களுக்குதான் முதன்மையாக நன்றி சொல்லவேண்டும்! 

அன்புடன்,

கணேஷ் பெரியசாமி.