அதழ்

1607-ம் ஆண்டு, இங்கிலாந்தின் வர்ஜீனியா கம்பெனி, வட அமெரிக்காவில் இங்கிலாந்தின் முதல் நிலையான குடியேற்றமான ஜேம்ஸ்டவுனை நிறுவியது. மன்னர் முதலாம் ஜேம்ஸின் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட இக்குடியேற்றம், தொடக்கத்தில் பல சிரமங்களைச் சந்தித்தாலும், புகையிலை சாகுபடி வணிக ரீதியாக வெற்றி பெற்றதும் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் பெற்றது.

1612-ம் ஆண்டளவில், இங்கிலாந்திலிருந்து வந்த ஜான் ரோல்ஃப், வர்ஜீனியாவில் வணிக நோக்கத்துக்கு ஏற்ற புகையிலை வகையைப் பயிரிடத் தொடங்கினார். 1614-ல் அதன் முதல் சரக்கு இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பப்பட்டது. ஐரோப்பியத் தேவையால் சாகுபடி விரிவடைந்து, புகையிலை முக்கியப் பணப்பயிரானது. பெரிய தோட்டங்களுக்குத் தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்டதால், இங்கிலாந்திலிருந்து பலர் குறிப்பிட்ட காலம் உழைப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டு, பயணச் செலவுக்குப் பதிலாக ஒப்பந்தக் கூலிகளாக வர்ஜீனியாவுக்கு வந்தனர். 1624-ல் வர்ஜீனியா கம்பெனியின் சாசனம் ரத்து செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, வர்ஜீனியா மன்னரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள அரச காலனியானது.

1670-களில், வர்ஜீனிய ஆளுநராக இருந்த சர் வில்லியம் பெர்க்லி மன்னரின் பிரதிநிதியாகச் செயல்பட்டார். அவர் அப்பகுதிப் பழங்குடியினருடன் இணைந்து விலங்குரோம வணிகத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தார். இதற்கிடையில், காடுகளையொட்டிய எல்லைப்புறங்களில் முன்பு ஒப்பந்தக் கூலிகளாக வந்து விடுதலை பெற்ற ஏழை ஆங்கிலேயர்கள் புகையிலை பயிரிட்டு வாழ்ந்தனர். அந்த நிலங்களின் பூர்வீக உரிமையாளர்களான அமெரிக்கப் பழங்குடியினரும் அங்கே வாழ்ந்தனர். சில குழுக்கள் ஆங்கிலேயர்களுடன் நட்புறவு கொண்டிருந்தன; வேறு சில குழுக்களுடன் மோதல்கள் நிலவின.

1674-ல் இங்கிலாந்திலிருந்து வந்த படித்த, துடிப்பான, செல்வந்த இளைஞரான நதானியேல் பேக்கன், எல்லைப்புறத்தில் ஏராளமான நிலங்களை வாங்கியிருந்தார். விரைவில் அவர் அங்கிருந்த குடியேறிகளின் தலைவராக உருவெடுத்தார்.

1675-ல் எல்லைப்புறத்தில் ஒரு சிறிய தகராறு பெரும் மோதலாக மாறியது. வணிகக் கடன் தொடர்பான பிரச்சினையில் ஒரு பழங்குடிக் குழு குடியேறி ஒருவரின் பண்ணையைத் தாக்கியது. பதிலுக்கு ஆங்கிலேயக் குடியேறிகள் பழங்குடியினரைக் கொன்றனர். இதையடுத்து பழிவாங்கும் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்தன; பல குடியேறிகள் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களில் பேக்கனின் தோட்ட மேலாளரும் ஒருவர்.

இதற்கிடையில், புகையிலை விலை வீழ்ச்சி, அதிக வரிகள், வறட்சி, புயல் ஆகியவற்றால் ஏற்கெனவே ஜேம்ஸ்டவுனில் சிறு கிளர்ச்சிகள் ஏற்பட்டிருந்தன. இந்தச் சூழலில், அனைத்துப் பழங்குடியினருக்கும் எதிராகப் போர் தொடுக்க பேக்கன் ஆளுநரிடம் அனுமதி கேட்டார். பெர்க்லி மறுத்ததால், பேக்கன் தானே படை திரட்டி ஜேம்ஸ்டவுனைத் தாக்கி எரித்தார். ஆளுநர் தப்பியோடினார்; பேக்கன் வயிற்றுப்போக்கால் இறந்ததைத் தொடர்ந்து கிளர்ச்சி ஓய்ந்தது.

எரிந்த நகரில் மீண்டும் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட, இங்கிலாந்து மன்னர் இரண்டாம் சார்லஸ் 1,000 வீரர்களைக் கொண்ட படையைக் கப்பலில் அனுப்பினார். அப்படை 1677-ல் வர்ஜீனியாவை வந்தடைந்தது.

எரிந்த ஜேம்ஸ்டவுனில் உணவுப் பற்றாக்குறை நிலவியது. வசந்தகாலத்தில் சுற்றியிருந்த காடுகள் புதுத்தளிர்களால் பசுமையாகக் காட்சியளித்தன. அங்கு முளைத்திருந்த ஒரு செடியின் இலைகளைப் பறித்த வீரர்களின் சிறு குழு, அவற்றை வேகவைத்து boiled salad ஆக உண்டது. ஆனால், அதன் விளைவு விபரீதமானது. அடுத்த பதினொரு நாட்களுக்கும் அவர்கள் அனைவரும் கடுமையான மனக்குழப்பத்துக்கும் பித்துநிலைக்கும் ஆளானார்கள்.

ஒருவன் காற்றில் ஒரு இறகைத் தொடர்ந்து ஊதிக்கொண்டிருந்தான்.

இன்னொருவன் காற்றில் வைக்கோல் குச்சிகளை ஆவேசமாக எறிந்துகொண்டிருந்தான். மூன்றாமவன் நிர்வாணமாக ஒரு மூலையில் குரங்குபோல் உட்கார்ந்து, மற்றவர்களைப் பார்த்துப் பழிப்புக் காட்டினான்.

நான்காமவன் தோழர்களைப் பாசத்துடன் முத்தமிட்டுத் தடவிக்கொடுத்து, அடுத்த கணமே அவர்களை அடிக்கத்துவங்கினான்..

அவர்கள் தமக்குத் தாமே தீங்கு செய்துகொள்ளாமல் இருக்க மற்றவர்களால் அடைத்து வைக்கப்பட்டனர். பதினொரு நாட்களுக்குப் பிறகு தெளிந்த அவர்களுக்கு நடந்தது எதுவும் நினைவில் இல்லை.

சம்பவம் நடந்து சுமார் 28 ஆண்டுகள் கழித்து இந்த நிகழ்வை வரலாற்றாய்வாளர் ராபர்ட் பெவர்லி (Robert Beverley Jr.) 1705-ல்  தான் எழுதிய The History and Present State of Virginia என்ற நூலில் “ஒரு மிக இனிய நகைச்சுவை நாடகம்” என்று எழுதினார். பெவர்லி அந்தச்செடியை “James-Town Weed” என்று குறிப்பிட்டு அந்தச் செடி “பெருவின் முள்ளாப்பிள்” (Thorny Apple of Peru) போன்றது என்றும் சொன்னார். அதிலிருந்தே “Jimson weed” என்ற சுருக்கப் பெயர் பிற்காலத்தில் வந்தது. 

முட்கள் கொண்டது என்னும் அந்த விவரிப்பினால் அது Datura stramonium என்னும் அறிவியல் பெயர் கொண்ட முள் ஊமத்தைச் செடி என்று கருதப்படுகிறது. அது நமது வெள்ளூமத்தையான Datura metel-ன் மிக நெருங்கிய உறவினர். இரண்டும் சொலனேசியைச் சேர்ந்தவை. இரண்டிலும் ஒரே மாதிரியான வேதிச்சேர்மங்கள் உள்ளன.

ஆனால் அது இனிய நாடகமல்ல, நச்சு மயக்கம்.

கத்தரி, உருளைக்கிழங்கு, தக்காளி, மிளகாய், புகையிலை ஆகியவையும் ஊமத்தையின் உறவினர்கள்தான். அதே குடும்பத்தில் பெல்லடோனா, ஹென்பேன், மாண்ட்ரேக் போன்ற “கிளர்ச்சித் தாவரங்களும்” இருக்கின்றன. .

இந்தியாவில் பரவலாகக் காணப்படுவது Datura metel. உலகின் பிற பகுதிகளில் Datura stramonium, Datura innoxia ஆகியவை முக்கியமானவை. இவற்றின் அடையாளங்கள்:

•        புனல் வடிவ வெண்மையான அல்லது ஊதா நிறமுடைய பெரிய மலர்கள். அவை மாலையில் மலர்ந்து, இரவில் மணம் வீசி, அந்துப்பூச்சிகளை ஈர்க்கின்றன.

•        முட்கள் நிறைந்த உருண்டையான காய், அதனால்தான் “thorn apple” என்ற பெயர். உள்ளே ஏராளமான கரும்பழுப்பு விதைகள்.

•        தனித்துவமான, கடும் நெடிகொண்ட இலைகள்.

“Datura” என்ற பேரினப் பெயர் சமஸ்கிருத/இந்திச் சொல்லான dhattūra என்பதிலிருந்து வந்தது. “metel” என்ற சிற்றினப் பெயர் அரபு மொழித் தொடர்புடையது. “ஊமத்தை” என்ற தமிழ்ப் பெயருக்கு உன்மத்தம் உண்டாக்கும் என்ற பொருளுண்டு.  

ஊமத்தையின் இலை, மலர், காய் மற்றும் குறிப்பாக விதை என இதன் அனைத்துப் பாகங்களிலும் மனித நரம்பு மண்டலத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கக்கூடிய ட்ரோப்பேன் அல்கலாய்டுகள் (Tropane alkaloids) நிறைந்துள்ளன. இதில் முக்கியமாக ஹையோசயமின் (Hyoscyamine), அட்ரோபின் (Atropine) மற்றும் ஸ்கோபோலமின் (Scopolamine / Hyoscine) ஆகிய வீரியமிக்க வேதிப்பொருட்கள் அடங்கியுள்ளன. இவை மனித நரம்பு மண்டலத்தில் நரம்புச் செய்திகளைக் கடத்தும் அசிட்டைல்கோலின் (Acetylcholine) என்ற வேதிப்பொருளின் இயல்பான செயல்பாட்டைத் தடுத்து முடக்குகின்றன. இதன் காரணமாகவே, ஊமத்தையின் வேதியியல் பாதிப்பு மருத்துவத் துறையில் “ஆன்டிகோலினெர்ஜிக் நச்சு” (Anticholinergic poison) என்று வரையறுக்கப்படுகிறது.

 இதன் விளைவுகளாக:

வாய் வறட்சி, கண்மணி விரிவு, பார்வை மங்கல், முகம் சிவத்தல், உடல் வெப்பம் உயர்தல், இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தல், குழப்பம், பிதற்றல், உண்மையைப் போலவே தோன்றும் மாயக்காட்சிகள்,தெளிந்த பிறகு நினைவின்மை- ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உண்டு. காளான்கள் அல்லது LSD போன்ற “சைக்கடெலிக்” பொருட்கள் தரும்  உணர்வுத் திரிபூட்டி, மாயத்தோற்றம் ஏற்படுத்தும், உணர்வுநிலை மாற்றும் அனுபவமும், ஊமத்தை தரும் அனுபவமும் ஒன்றல்ல. 

ஊமத்தை உண்டாக்கும் மாயக்காட்சிகள் இனிமையானவை அல்ல. அவை அச்சமூட்டும் மயக்கம் (delirium). ஒருவர் இல்லாத பொருட்களைப் பார்ப்பார், இல்லாதவர்களிடம் பேசுவார், ஆனால் அவை எல்லாம் உண்மை என்றே நம்புவார். இத்தாவரத்தின் நச்சுத்தன்மை செடிக்குச் செடி, பாகத்துக்குப் பாகம், பருவத்துக்குப் பருவம் மாறுபடுகிறது. அதனால் எவ்வளவு உண்டால் ஆபத்து என்று முன்கூட்டிச் சொல்லவே முடியாது. இன்றும் இந்தியாவில் இளைஞர்கள் சிலர் “போதை” தேடி ஊமத்தை விதைகளை உண்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுவதும், சில சமயம் உயிரிழப்பதும் நிகழ்கிறது. 

சமீபத்தில்   கர்நாடக உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் மருந்துகள் நிர்வாகத் துறை, ஊமத்தைக் காய்களும் விதைகளும் உணவுப் பொருட்களாக இணைய தளங்களில் விற்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து Amazon, Swiggy Instamart, BigBasket ஆகியவற்றின் உணவு உரிமங்களை இடைநிறுத்தியது. புகாரைத் தொடர்ந்து விசாரணை நடந்தது  முடிவில் ஊமத்தை தொடர்பான எல்லாப் பட்டியல்களையும் விளம்பரங்களையும் உடனடியாக நீக்கவும், மனித உணவாக அதை விற்கவோ விநியோகிக்கவோ கூடாது என்றும் துறை உத்தரவிட்டது.

பழங்கால இந்தியப் பாரம்பரிய மருத்துவ மரபுகளான ஆயுர்வேதத்திலும் சித்த மருத்துவத்திலும் பல சிகிச்சைகளில் ஊமத்தை இடம்பெற்றுள்ளது. சித்த மரபில் ஊமத்தையின்  நச்சுப் பொருட்களைப் சுத்தி செய்து குறைந்த அளவில், மருத்துவர் கண்காணிப்பில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது வெளிப் பூச்சாகவும் புகைப்பிடிப்பாகவும் ஆஸ்துமா, வலி போன்றவற்றுக்குப் பாரம்பரிய மற்றும் நாட்டு மருதுவத்திலும் ஊமத்தை இலைகள் பயன்படுத்தப்பட்டணா. 

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில்  D. stramonium இலைகளிலிருந்து ஆஸ்துமா சிகரெட்டுகள் தயாரிக்கப்பட்டு ஐரோப்பாவிலும் இந்தியாவிலும் விற்கப்பட்டன.

இன்று, இதே தாவரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஸ்கோபொலமின், பயணத்தின்போது ஏற்படும் கடல்நோய் உள்ளிட்ட இயக்க நோய்களைத் தடுப்பதற்கான தோலில் ஒட்டும் மருந்துத் திட்டுகளிலும், அறுவைசிகிச்சைக்கு முந்தைய சில மருத்துவச் சிகிச்சைகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

அட்ரோபின் கண் மருத்துவத்திலும், சில நச்சு முறிவுச் சிகிச்சைகளிலும் பயன்படுகிறது.  

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின்  பதிவுகளில், முக்கியமாக 19-ம் நூற்றாண்டில், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி ஆட்சியிலும் பின்னர் 1858-க்குப் பிறகு பிரிட்டிஷ் அரசின் நேரடி ஆட்சியிலும் எழுதப்பட்ட பதிவுகளில், சத்திரங்களிலும் யாத்திரைப் பாதைகளிலும் பயணிகளிடம் நட்பாகப் பழகி, உணவிலோ பானத்திலோ ஊமத்தையைக் கலந்து மயக்கி, உடைமைகளைப் பறித்த ஊமத்தைக் கொள்ளையர்களை “தத்தூரியா”  என்று ஆங்கில நிர்வாகிகளும் மருத்துவர்களும் குறிப்பிட்டனர்.பயணிகள் நீண்ட தூரம் நடந்தும் வண்டிகளிலும் சென்ற காலம் அது. சாலையோரச் சத்திரங்களும் யாத்திரைப் பாதைகளும் கொள்ளையர்களுக்குச் சாதகமாக இருந்தன. அதனால் அங்கே இந்தக் குற்றங்கள் பதிவாகின.

நாஹுவாட்டில் (Nahuatl) மொழி பேசிய மெக்சிகோவின் ஆஸ்டெக் மக்கள் ஊமத்தையை “தலை குனிதல்” என்ற பொருள்படும் “டோலோவாட்ஸின்” (toloatzin) என்று அழைத்தனர்.  ஊமத்தையை  உண்டவர் தலை சாய்வதைக் குறிப்பதாக இதற்கு  விளக்கங்கள் உண்டு. 

 இதிலிருந்தே ஸ்பானிய-மெக்சிகோ வழக்கில் “டோலோவாச்சே” (toloache) என்ற சொல் வந்தது. இன்றும் மெக்சிகோவின் நாட்டார் வழக்கில் டோலோவாச்சே காதல் மயக்க மருந்தென்று நம்பப்படுகிறது. தன்னை விரும்பாதவரை வசியப்படுத்த அது பயன்படுவதாகக் கதைகள் உண்டு. ஆனால் இதில் காதலைத் தூண்டும் எந்த ஆற்றலும் இல்லை, இது நச்சு மயக்கம் மட்டுமே என்பதுதான் உண்மை. அந்த நம்பிக்கையால் பலர் நஞ்சுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். 

கலிபோர்னியாவின் சுமாஷ் (Chumash) பழங்குடியினர் இளைஞர்களின் பருவ அடைவுச் சடங்குகளில்  ஊமத்தைச்செடியின் வேரிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட”டோலோவாச்சே” என்ற பானத்தைப் பயன்படுத்தினார்கள்.  ஆனால் அவர்கள் இதன் ஆபத்தை நன்கு அறிந்திருந்தனர். அது பழங்குடியினத் தலைவர்களின் கண்காணிப்பில் மட்டுமே நடந்தது, அப்படியும் உயிரிழப்புகள் உண்டாகின. அமெரிக்காவின் வேறு சில பழங்குடி மரபுகளிலும் ஊமத்தை சடங்குகள் பதிவாகியுள்ளன. 

ஊமத்தையின் தாயகம் புதிய உலகமா (அமெரிக்கா), பழைய உலகமா (ஆசியா) என்பது தாவரவியல் வரலாற்றில் இன்றும்  விவதிக்கப் படுகிறது. சமஸ்கிருத, ஆயுர்வேத நூல்களில் இதற்கான பழைய குறிப்புகள் இருப்பதாகச் சிலரும். கொலம்பஸுக்குப் பிறகு நடந்த “கொலம்பியப் பரிமாற்றத்தில்” தான் இது உலகெங்கும் பரவியது என்று மற்றவர்களும் கூறுகின்றனர். சாலையோரம், தரிசு நிலம், குப்பைமேடு போன்ற மாற்றமடைந்த நிலங்களில் தானாக வளரும் களைச்செடியான இது வெப்ப மண்டலம் முழுவதும் பரவியுள்ளது.

ஊமத்தை (Datura metel) சுமார் ஒன்று முதல் ஒன்றரை மீட்டர் உயரம் வளரும், கிளைத்த, நிமிர்ந்த மூலிகைச் செடி. பச்சை அல்லது ஊதா நிறமுடைய தண்டு உருளை வடிவமானது, ஆணிவேர்த் தொகுதி. 

தனி இலைகள், மாற்றிலை அடுக்கில் அமைந்தவை. ஆனால் இலைக்கோணத்தில் உள்ள பக்கக்கிளை தண்டுடன் ஒட்டி வளர்வதால் (concaulescence) அவை ஜோடி இலைகளைப் போலத் தோன்றும். ஜோடியின் இரு இலைகளும் வெவ்வேறு கிளைகளுக்கு உரியவை என்பதால் அளவில் சமமற்றவை. 

முட்டை வடிவமுடைய இலையின் அடிப்பகுதி சமச்சீரற்றது, ஒரே செடியிலேயே இலை விளிம்பு முழுமையாகவோ அலை அலையாகவோ சற்றுப் பற்களுடனோ இருக்கும். இலைகளை நசுக்கினால் கடுமையான, கெடு மணம் வீசும். ஆரச்சமச்சீருடைய வெண்மை, ஊதா அல்லது மஞ்சள்நிறங்களில், இருபால் பெரிய  மலர்கள்  புனல் வடிவில் தனியாக, இலைக்கோணத்திலோ கிளைப்பிரிவிலோ தோன்றுகின்றன. காய் உருவாகும்போது புல்லியின் மேற்பகுதி உதிர்ந்து, அடிப்பகுதி மட்டும் ஒரு வளையம் போல் காயின் கீழ் நிலைத்திருக்கும்.  ஐந்து மகரந்தத்தாள்கள் அல்லிக்குழலில் ஒட்டியவை, அல்லிக்குழலுக்குள்ளேயே அடங்கியிருக்கும். 

மலர்கள் மாலையில் மலர்ந்து இரவில் மணம் வீசி, அந்துப்பூச்சிகளால் மகரந்தச்சேர்க்கை அடைகின்றன. உருண்டையான, தொங்கும் வெடிகனி, மேற்பரப்பில் மழுங்கிய புடைப்புகள் உடையது, ஒழுங்கற்ற முறையில் வெடிக்கும். (D. stramonium-ல் காய் நிமிர்ந்து, கூர்மையான முட்களுடன் இருக்கும்.) உள்ளே ஏராளமான சிறுநீரக வடிவ, தட்டையான, மேற்பரப்பில் குழிவுள்ள, பழுப்பு நிற விதைகள் உள்ளன. 

இந்தியப் பண்பாட்டில் ஊமத்தை சிவபெருமானுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. சிவன் ஊமத்தம்பூவும் எருக்கம்பூவும் கொன்றையும் சூடியவராகப் பக்தி இலக்கியங்களில் வர்ணிக்கப்படுகிறார். கோவில்களில் சிவனுக்கு ஊமத்தம்பூ படைக்கும் வழக்கம் இன்றும் இந்தியாவில் பல இடங்களில் உள்ளது. வடஇந்தியாவில், குறிப்பாக வாரணாசி போன்ற சிவத்தலங்களில், ஊமத்தங்காய்களும் மலர்களும் சிவலிங்கத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.  சிவனுக்கு பித்தன் என்றும் உன்மத்த சேகரன் என்றும் பெயர்கள் உண்டு. 

தேவாரத்தில்

“வன்னியும் மத்தமும் மதியும் நல் மாலையும்

பொன்னியன்ற சடைமுடி மேல் புனைந்தான் இடமாம்!’’  

என்னும் பதிகம் மத்தம் எனக்குறிப்பிடுவது ஊமத்தையைத்தான்.

நாட்டார் வழக்கில், ஊமத்தை மாந்திரீகத்துடனும், பேய், பிசாசு, வசியம் போன்ற நம்பிக்கைகளுடனும் இணைத்துப் பேசப்படுகிறது. இவை அறிவியல் சான்றுகள் அல்ல. ஆனால் பண்பாட்டு ஆவணங்களாக மதிப்புடையவை.

பெரும்பாலான போதை தரும் தாவரங்கள் மனதை மயக்கி இன்பம் தருகின்றன; ஆனால் நினைவையும் தன்னுணர்வையுமே பறித்து, பிரமையின் இருட்டுக்குள் தள்ளுகிற ஊமத்தை அவற்றின் வரிசையிலிருந்து சற்று விலகித்தனித்து நிற்கிறது,

வழக்கம்போலவே வாசிப்பதும், எழுதுவதும் அறிந்துகொள்வதுமாக இருக்கிறேன். நித்யவனத்தின் தாவர அறிமுக வகுப்பு மிகச்சிறப்பாக நடந்தது.  சில வேலைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு  பல வருடங்களாக கையில் வைத்துக்கொண்டே இருந்த தாவர அறிவியல் சொல்லகராதியை ஒரு வழியாக நல்லபடியாக முடித்துவிட்டேன்.  நான் என்னைக்குறித்து பெருமையாக ஏதேனும் நினைத்துக் கொள்வேனென்றால் அது இந்த அகராதிப்பணிதான். இனி அதை வெளியிட வேண்டும்.

நான்  கல்லூரியில் படிக்கையில் முதன்முதலாக எனக்கு ஒரு முழுச்சாப்பாட்டை  வயிறு நிறைய அளித்த சுசீலா  என்னும் பேராசிரியருக்கு  இந்த அகராதிப் பணியை சமர்ப்பிக்கிறேன். அன்று இலையில் என்ன என்ன உணவு இருந்தது என்பது கூட எனக்கு இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. அன்னையும் ஆசிரியைமாக இருந்தவர் அவர்,

ஒரு சில மாதங்களாக ஒரே ஒட்டத்தில் இருந்தேன். குடும்பத்தில் சில முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்து அதை செயல்படுத்த வேண்டி இருந்தது. அது தொடர்பான சிக்கல்கள் அவற்றை எதிர்கொள்வது, தவிர்க்கவே முடியாத பயணங்கள், முழங்காலில் சிறு முறிவு, ஒன்றரை வருடங்களாக படாத பாடு பட்டு,  இனி ஏமாற்ற ஒன்றுமில்லை   எனத் தெரிந்துகொண்டு இஞ்சினீயர்களே கையை உதறிக்கொண்டு போகும் வரை ஏமாந்து ஒருவழியாக ஒரு  வீட்டைக்கட்டி குடிபோனது  என குறையக்  காலம் ஓடிப்போய்விட்டது. 

சித்தப்பால் கட்டுரை தொடர்பாக மிக வேடிக்கையான விஷயங்கள் நடக்கின்றன. அதில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை சிலர் வாசிக்கவே இல்லை, பலர் வாசித்தும் அவர்களுக்கு புரியவில்லை. 

மெய்யியலாவது அழகியலாவது, வெறும் வெறுப்பியலை அறிந்தவர்களுக்கு விளக்கம் சொல்வது செவிடர்கள் காதில், மூச்சைப்பிடித்து, உயிரைகொடுத்து சங்கை ஊதுவதற்குச் சமம்.இடைக்காடர் ஆட்டுக்கு எருக்கை உண்ணக்கொடுத்த தொன்மத்தை கி.ரா குறிப்பிட்டதை நீங்கள் சொல்லியதற்கு இந்தப் பாடுபடுகிறார்கள்.

இதில் வேடிக்கையாக எனக்கு 17 பேர் காணொலிகளையும் ஒருசில தளத்தின் லின்க்கையும் சில தகவல்களையும் அனுப்பி இருந்தார்கள். தொடர்பு கொண்டவர்கள் பெரும்பாலும் எனக்கு தெரியாதவர்கள்.  இரண்டு அறிமுகமற்றவர்கள் என்னை அழைத்தும் பேசினார்கள். 

ஒருவர் “மேடம் எப்பவும் நீங்க அவர் தாவரங்களைப் பத்தி எதாச்சும் சொன்னா பதில் எழுதுவீங்க இதுக்கு நீங்க எழுதாதப்பவே எனக்கு தெரியும் அவர் சொன்னது தப்புன்னு நீங்களும் நினைக்கறீங்கன்னு, அப்படியெல்லாம் இருக்கக்கூடாதுங்க, தப்புன்னா யார் சொன்னாலும் தப்புத்தான்னு சொல்லனும் உண்மையில் படிச்சவங்கன்னா…’’ என்றார்.

நான் பதிலுக்கு ‘’ சார், அவர் தப்பா சொன்ன லின்க் எனக்கு அனுப்பறீங்களா அதை வாசிச்சுட்டு மறுபடியும் தொடர்புக்கு வரேன்’’ என்றேன்.

“அதாங்க அந்த சித்தப்பால் கட்டுரை’’ என்றார்.

“இல்லைங்க  எதோ தப்பா சொல்லி இருக்காருன்னீங்களே அதை அனுப்பறீங்களா?” என்றேன்.

கடுப்பாகி  தொடர்பை துண்டித்தார்.

மற்றொருவர் தன்னை ஒரு பசுமைப்போராளி என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு நான் எழுதுவதை படித்திருப்பதாக என்னை ஏகத்துக்கும் பாராட்டிவிட்டு சித்தப்பாலுக்கு வந்து ’’ஒரு பெரிய மனுஷன், அவர் சொன்னா பலர் அதை பின்பற்றுவாங்கன்னு தெரிஞ்சிருக்கும் போது டேட்டாஸ் கொடுக்கறப்போ கவனமா இருக்கனுமில்ல, ஏன்னா அவர் சொல்லற டேட்டாஸை  அவர் சொல்லறதாலேயே  நாமளும் பண்ணலாம்னு நினைப்பாங்கனு கவனம் வேணுமில்ல?’’ என்றார்.

நான் அவரிடம் ’’சார் datas னு சொல்லக்கூடாது data அப்படிங்கறதே plural, Datum தான் சிங்குலர்’’  என்றேன். சில நொடிகள் தாமதித்து நான்  சொன்னதை புரிந்து கொண்டு (என்று நான் நினைக்கிறேன்) பிறகு தொடர்பை துண்டித்துக் கொண்டார்.

ஜெ அவர் தளத்தில்  என்ன என்ன பதிவுகளை, எப்படி எப்படி, எப்போது பிரசுரிக்க வேண்டும், அதற்கு யார் யார் எப்போது, எப்படி எதிர்வினை ஆற்றவேண்டும் என்று சம்பந்தமே  இல்லாதவர்கள் எப்படி முடிவு செய்கிறார்கள் என்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

மேலும் அவர் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பதே சுத்தமாகப் புரியாதவர்கள் அதைக் குறித்து இத்தனை சமூக ஊடக  விமர்சனங்களை  வெகு விளக்கமாக வைப்பது மேலும் ஆச்சர்யம்.

உண்மையில் அவரைத்  தொடர்பவர்களும், மதிப்பவர்களும், பின்பற்றுபவர்களும் கூட இப்படி பேச்சிலும் மூச்சிலும் அவரையே நினைத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். ஜெ வை வெறுப்பவர்கள் தான் இப்படி நொடிக்கு நொடி அவரை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் தான் எண்ணிக்கையில் அதிகம் போலிருகிறது. மேலும் சொந்தமாகச் செய்ய வேலை எதாவது இல்லை என்றால் இப்படித்தான் பாயைப் பிறாண்டுவார்கள். எங்கள் பக்கம் இதற்கு ஒரு பழமொழி உண்டு அதைக் குறிப்பிட்டு எழுதும் அளவுக்கு என்னால் இறங்க முடியவில்லை.

சித்தப்பால் கட்டுரையில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்றே தெரியாமல் அதைப்பார்த்து எருக்கம்பாலை பலர் குடிக்கும் அபாயமிருக்கிறது என்று பலர் சமூக ஊடகங்களில் பதிவிடுகிறார்கள். முன்பெல்லாம் பள்ளிக்காலத்தில் கோனார் நோட்ஸ் என்று இருக்கும், பாடத்தில் சொல்லப்பட்டது வரிக்குவரி மீண்டும்  அதில் விளக்கப்பட்டிருக்கும். அப்படி  ஜெ இணைய தளத்தின் அறிவியல் பதிவுகளுக்கு  கவுண்டர் நோட்ஸ்  என்று  போடலாமென்று ஒரு யோசனை இருக்கிறது.

  இப்படி ஜெ வை அக்கு வேறாக ஆணி வேறாக பிரித்து மேய்பவர்கள் இன்ஸ்டாகிராமில்  காலையில் வெறும் வயிற்றில் எருக்கம் இலைகளை கொதிக்க வைத்துக் குடித்தால் கேன்சர் குணமாகும் என்று சொல்லும் ஒரு கொலைகார தாத்தாவை,  மிக ஆபத்தான நித்யகல்யாணி இதழ்களை கொதிக்க வைத்துக்குடித்தால்  சர்க்கரை குணமாகும் என்று சொல்லும் ஒரு பெண்ணையெல்லாம் கண்டுகொள்வதே  இல்லை.  அவர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் ஃபாலோயர்ஸ் வேறு  இருக்கிறார்கள். 

இவர்களின் பிரச்சனை எருக்கல்ல,  ஜெ வும் , அவரது பிரபல்யமும், அவர் சொல்வது எதுவுமே அவர்களுக்கு புரியவில்லை என்பதும்தான்.

‘நச்சுத்தாவரம் குறித்த  ஒரு பொய் அறிவியல் தகவலுக்கு எதிர்வினை கொடுக்காமல் இருக்கீங்களே?   நீங்களெல்லாம் ஒரு பாட்டனிஸ்டா?’ என்று கூட ஒரு எண்ணிலிருந்து செய்தி வந்தது.  ‘கண்மூடித்தனமாக ஒருவரை இப்படி ஆசானாக நினைக்கக்கூடாது’ என்று ஒரு அறிவுரையும் கூட. பாவமாக பரிதாபமாக கூடவே கடுப்பாக  இருக்கிறது எனக்கு.

எத்தனை எத்தனை யூகங்கள், எத்தனை  எத்தனை கணக்கீடுகள்?

கல்லூரியில் முதல்வர் பதவிக்கு நான் ஜெ மூலமாக நிர்வாகத்தை தொடர்பு கொண்டு பயங்கரமாக முயற்சிக்கிறேன் என்று   கல்லூரியில் ஒரு வதந்தி ஒரு வருடமாக கோடையில் காட்டுத் தீ போல பரவியது. நல்லவேளையாக  புதிய முதல்வரை தேர்ந்தெடுத்து விட்டார்கள். இனி நான் பயங்கரமாக முயற்சித்தும்  எனக்கு  பதவி கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வார்களாக இருக்கும்.

ஒருவரை நானும் என் மகன்களும் குருவாக, எண்ணுவது, மதிப்பது என்பதெல்லாம் அவரிடமிருந்து  கிடைக்கும்  அனுகூலங்களுக்காக என்று நினைப்பது எத்தனை அறிவின்மை?

மிக எளிய மானுடம் இது என்பதை ஒரு இலையின் கச்சிதமான நரம்பமைப்பை பார்ப்பவர்கள்  புரிந்துகொள்ள முடியும். இன்னும் கொஞ்சநாளைக்கு  இதைக்கொண்டு  கும்மி அடிப்பார்கள்.

சித்தப்பால் மிக முக்கியமான பதிவு.   எருக்கு நம் கலாச்சாரத்துடன் ஒன்றிய ஒரு தாவரம் அதை ஜெ பூதனை என்றது மிக அழகானதாக இருந்தது. பல வருடங்கள் முன்பே ஜெ எருக்கு குறித்து எழுதி , நான் அதற்கு நஞ்செனும் அமுது என்று ஒரு பதில் கடிதம் கூட எழுதி அதை  பிரசுரமானது.

வாழைக்கு எருக்குரமிடுவதை ஜெ சொல்லி இருந்தார். இங்கே தென்னை நகரமான பொள்ளாச்சியில் எருக்கஞ்செடிகளை வெட்டி உரமாக தென்னைக்கிடுவது இன்றும் இருக்கும் ஒரு வழக்கம். அதில் ஏராளமாக பொட்டாஷ் மற்றும் கால்சியம்  இருக்கிறது மிக விரைவில் மண் வளத்தை அதிகரித்து  நிலத்தின் நீர் உறிஞ்சும் தன்மையை மேம்படுத்துவது  எருக்குரத்தின் இயல்பு .

 phytotherapy  எனப்படும் தாவரமருத்துவத்தில் எருக்கை பலவிதங்களில், சிகிச்சைக்கு பயன்படுத்துகிறார்கள். உள்ளங்காலில் படும்படி எருக்கிலையை வைத்துகொண்டு  அதன் மேல் சாக்ஸ் அணிந்துகொண்டு நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு  ரத்தச் சர்க்கரை அளவை கட்டுக்குள் வைப்பது அதிலொன்று. நான் சிறுமியாக இருக்கையிலேயே சுடும் செங்கல்  மீது எருக்கிலையை  வைத்து சூடுபண்ணி அதன் மீது  காலை பொறுக்கப்  பொறுக்க வைத்து கால் ஆணிகளுக்கு சிகிச்சை எடுப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். எருக்கிலையின் மெழுகுபோன்ற பூச்சை  சுரண்டிச்  சேகரித்து ஆழமாக தைத்த முள் காயங்களுக்கு தடவுவதும் இன்றும் பழக்கத்தில் இருக்கிறது.

ஆசியா ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அமெரிக்காவின் வறண்ட நிலப்பகுதி எங்கும் இயற்கையாகவே பரவி இருக்கும் எருக்கின் இந்த நஞ்சு– அமுது என்னும் பயன்பாடு ஒரு pharmacological paradox தான்.   இந்த இரண்டு இயல்புகளுக்கும் இடையில் இருப்பது மிக மிக மெல்லிய ஒரு கோடுதான். 

Calotropis gigantea மற்றும் C.procera  என்னும்  நச்சுச்செடியான எருக்கின் இந்த இருவகையின் எல்லா பாகங்களுமே இந்திய பாரம்பரிய மருத்துவத்தில் பல சிகிச்சைகளுக்கு தீர்வாக  பயன்படுத்தப்படுகின்றன.  

இந்த நச்சுச்செடியின் Calotropin, Calotoxin, Uscharin, Calotropain, Triterpenoids & Sapogenins ஆகியவை இதை நல்ல மருந்தாகவும் ஆக்கி இருக்கிறது.

உலகின் மிகப்பெரிய நாடோடி இனக்குழுவினரான மேற்கு ஆப்பிரிக்காவின் ஃபுலானிகள் (Fulani)  எருக்கிலை மற்றும் மிகக்குறைந்த அளவு எருக்கம்பாலைக் கொண்டு பசும்பாலை திரித்து அவர்களின் பாரம்பரிய சீஸ் ஆன Wara- வை உருவாக்குகிறார்கள். பொதுவாக சீஸ் செய்யப் பயன்படும் ரென்னெட் என்னும் கன்றுக் குட்டிகளின் இரைப்பைச் சுவற்றிலிருக்கும் ஒரு நொதியைப்போலவே எருக்கின் calotropain செயல்பட்டு அந்த சீஸை உருவாக்குகிறது.  நைஜீரியாவில் மிக அதிகம் உண்ணப்படும் சீஸ் இதுதான்.

எருக்கின் முதிர்ந்த தண்டுகளின் நாரை எடுத்து மீன்பிடிவலைகளும், வில்லின் நாணையும் செய்யும் இனக்குழுக்கள் உண்டு.

ஆப்பிரிக்காவில் எருக்கு மிக அதிகமாக கால்நடை மருத்துவத்தில் பயன்படுகிறது. மேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் எருக்கம்பால் தடவிய அம்புகளைக் கொண்டு வேட்டையாடுவதும், எருக்கம்பாலை மிககுறிந்த அளவில் மீன்மயக்கியாகப் பயன்படுத்துவதும் அங்கு  நடைமுறையில் இருக்கிறது. (இப்படி மேற்கு மலைத்தொடர்ச்சிப் பகுதியில் பல தொல்குடியினர் நறுவிழி மரப்பட்டையை மீன் மயக்கியாக (fish stupefying) பயன்படுத்துகிறார்கள்) 

ஆனால் இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம்  சித்தப்பால் கட்டுரையை குறித்து அவதூறுகளை பரப்புபவர்களுக்கு அவசியமே இல்லை. முன்பொருமுறை  கோவையிலிருந்து ’’எதாச்சும் புக் வேணுமா மேம்?’’ என்று போனில் கேட்ட ஒரு  ஆய்வுமாணவியிடம்  சங்கச்சித்திரங்கள் வாங்கி வருமாறு சொன்னேன்.   அவள் கொஞ்ச நேரம் கழித்து  ’’மேம் ஜெயமோகன் எழுதிய சங்குச்சக்கரங்கள் எங்குமே கிடைக்கலை” என்றாள். அந்தக்கதைதான்.

காற்றில் மரமுறியும் காட்சியைப் போல்

நல்லறிவு தூற்றிவிடில் 

அஞ்ஞானம் தூரப்

போகும் மடஅன்னமே  

என்கிறார்  அதே  இடைக்காட்டுச்சித்தர் 

என்றைக்காவது இவர்களுக்கும் நல்லறிவு உண்டாகக்கூடும்.

வெண்முரசு வாசகியாக நான் மிகுந்த துயருடன் இதை எழுதுகிறேன். கல்லூரிகளிலும் பல பொது மேடைகளிலும் மகாபாரதக் கதையை எல்லோரும் எடுப்பார் பிள்ளையைப் போலக் கையாளுகிறார்கள். எப்படி இத்தனை தப்பும் தவறுமாக மகாபாரதம் இவர்களுக்கெல்லாம் வந்து சேர்கிறது என்பதை நினைத்து வருந்துவதா, அல்லது தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதே தெரியாமல், பலரும் கூடி இருக்கும்,  அதுவும் மாணவர்கள் இருக்கும் அரங்கில் அவற்றை இவர்கள் சொல்லி (முழங்கி), அது மேலும் பலருக்கு ஒரு கிருமியைப் போலச் சென்று தொற்றிக்கொள்ளுமே என்பதை நினைத்து வருந்துவதா என்று தெரியவில்லை..

சமீபத்தில் ஒரு பெரிய அரங்கில், மிகப் பெரிய கூட்டத்திலும் இப்படித்தான் ஒருவர் பேசினார். 60 வயதைக் கடந்தவர், பெரும் பேச்சாளர்; அனைவராலும் அன்றும் அவரது சிம்மக்குரல் உ ரைகளுக்காகப் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டவர். ’’ஏகலைவன் எனும் ஏழைப் பங்காளி’’ என்று ஒரு உரையாற்றினார்.

‘’பாவம், ஏகலைவன் பரம ஏழை; ஏழைகளுக்கெல்லாம் வில்வித்தை கற்றுக்கொடுக்கமுடியாது என்று துரோணர் சொல்லி, அவன் மறைந்திருந்து கற்று, ஏழு மரங்களை ஒரே அம்பில் வீழ்த்தினான். கட்டைவிரலை வெட்டிவிட்டார் குரு , பாரதப்போரில் துரோணர் வீழ்ந்தபோது அந்த ஏழைப்பங்காளன் குருவின் மீது விழுந்துபுரண்டு ’’ அய்யோ நீங்க மட்டும் என் கட்டைவிரலை வெட்டாம இருந்திருந்தா நான் அர்ஜுனனை இந்த நிமிஷம் கொன்னிருப்பேனே’’என்று கதறியதை எல்லாம் கதை  கதையாகச் சொன்னார். அத்தோடு முடியவில்லை  அர்ஜுனனுக்கு கண்ணன் தேரோட்டியது வரைக்குமே கதை நீண்டது.

அவர் பேசுவதை என்னால் பொறுமையாகக் கேட்கவே முடியவில்லை என்பதை விடவும் பலரும் அவர் பேசுவதைப் போனில் பதிவுசெய்துகொண்டிருந்ததுதான் இன்னும் வேதனையாக இருந்தது. சரி தலைப்பையாவது நியாயம் செய்வாரா என்று காத்திருந்தேன் ஆனால் கட்டக்கடைசியில் தான்  தெரிந்தது ஏழை என்பதும் ஏழைப்பங்காளன் என்பதும் அவர் ஒன்று என்று புரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது.

இந்தியாவின் மாபெரும் இதிகாசமான இதை இனி எத்தனைகாலம்  தலைமுறைகளாகத் தவறாகவே அறிந்துகொண்டு, தவறாகவே மேடைகளில் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள் என்று வேதனையாக இருக்கிறது.  வெறும் 100 ரூபாய்க்கு சிறார்களுக்கான ஒரு சின்னப் புத்தகம் வாங்கினால் கூட அடிப்படை என்னவென்று புரிந்துவிடுமே. கேலியும் கிண்டலும் மூன்றாந்தர நகைச்சுவைகளுமாக சமூக ஊடகங்களில் மலிந்து கிடக்கும் பட்டிமன்ற நகைச்சுவைப் பேச்சாளர்களின் உரைகளில் அவர்கள் அடித்துவிடும்  தகவல்களை குறிப்பெடுத்து வைத்துக்கொண்டு படிப்பார்கள் போல.

எத்தனை அநியாயம் தானும் எதுவும்  வாசித்து அறிந்துகொள்ளாமல், எது உண்மை என்றும் அறிந்துகொள்ளாமல், தான் பேசுவது தவறு என்றும் தெரிந்துகொள்ளாமல், அசட்டுத் துணிச்சலுடன் மேடைகளில் இப்படி முழங்குவதும், அதை அடுத்த தலைமுறை கேட்டுக்கொண்டு இருப்பதும்?.

என்னை வேறு இப்போதெல்லாம் கூட்டங்களில்  முன்வரிசையில், “சீனியர்” என்று உட்கார வைத்துவிடுவதால், முகத்தில் உணர்ச்சியைக் காட்டாமல் மணிக்கணக்காக அமர்ந்திருப்பது கடும் மன அழுத்தத்தைக் கொடுக்கிறது.  நன்றி உரை சொல்லி முடிக்க முடிக்கவே நான் அந்த அரங்கில்  இருந்து தீப்பிடித்ததுபோல  ஓட்டமாக ஓடி வெளியெ தப்பித்து வந்தேன். பேச்சாளரோடு உள்ளே  பலரும் செல்ஃபி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்படி மகாபாரதம், ஆண்டாள், விவேகானந்தர், ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், பகவத்கீதை, அப்துல் கலாம் என்று சகட்டுமேனிக்கு  பலரும் மேடைகளில் அடித்துவிடுகிறார்கள். இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா என்று என்னால் கடந்துபோகவும் முடியவில்லை. சொந்த வாழ்க்கையில் பெரிய அடி அல்லது இடிவிழுந்ததுபோல் கலக்கமாக இருக்கிறது.

இதைக்கடிதமாக ஜெ வுக்கு எழுதி அவர் அளித்த பதில் :அன்புள்ள லோகமாதேவி,

உ. வே. சாமிநாதையர் அவர்கள் தன் சுவடிகளைத் தேடி அலைந்த காலகட்டங்களைப் பற்றியும், தனது வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பற்றியும் எழுதிய ‘நான் கண்டதும் கேட்டதும்’ என்னும் தொடர், ஆனந்த விகடன் இதழில் 1936 ஆம் ஆண்டில் தொடராக வெளிவந்தது. அதில் ஒரு அனுபவம். இது பள்ளிப் பாடத்திலும் இடம்பெற்றிருந்தது.

உ. வே. சாமிநாதையாரின் ஆசிரியரான மகாவித்வான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள், மூத்த மாணவவரான மாணவன் சபரிநாத பிள்ளையை ஒரு வேலை விஷயமாக மாயவரம் வேதநாயகம் பிள்ளையிடம் அனுப்பினார். அவர் இரவு நீண்ட நேரம் கழித்து திரும்பி வந்தார். அங்கே என்ன நடந்தது என்று விளக்கினார்.

*

நான் இரண்டு மணிக்கு வந்ததே பெரும் பிரயாசையாகி விட்டது. முனிசீப் வீட்டிற்கு வருகையில் இரவு 9 மணியாகிவிட்டது. அவர்களோடு பேச வேண்டிய காரியத்தைப் பேசிவிட்டுத் திரும்பும் போது இரவு மணி பதினொன்று. எங்கும் மையிருட்டாய் இருந்தது.

அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சிறிது தூரம் வந்தேன், பெரிய மைதானத்துக்கு அருகில் வந்த போது திடீரென்று காலில் ஏதோ தட்டியது. கட்டையாக இருக்கலாமென்று எண்ணி நான் சிறிது ஒதுங்கி வர ஆரம்பித்தேன். அந்த இடத்திலும் என் காலில் ஒன்று இடித்தது. இருட்டு மிகுதியாய் இருந்ததால் எனக்குப் பயம் ஏற்பட்டது. மனத்தைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு அந்த இடத்தை ஊன்றிக் கவனித்தேன்.

என்ன ஆச்சரியம்! அங்கே வழி நெடுக அநேக ஜனங்கள் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் சிறிதேனும் சத்தம் செய்யவில்லை. மெல்லக் குனிந்து ஒருவரைத் தடவித் தொட்டுப் பார்த்து வழிவிட வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டேன். அதற்குள், மற்றொருவர் எழுந்து என் காதில், ‘முட்டாளே, பேசாதே! பாரதக்கதை நடக்குது’ என்று சொல்லிவிட்டு என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கீழே உட்கார வைத்துவிட்டார். 

நாம் நினைத்தபடி அவ்வளவு அபாயம் இல்லை என்று எனக்கு ஆறுதல் உண்டாயிற்று. பெருமூச்சு விட்டேன். எங்கே பாரதம் நடக்கிறது என்று கவனித்தேன்.

ஏதோ பாட்டுப் போன்ற ஒரு தொனி காதில் விழுந்தது. அதனொடு இடையிடையே ஆமாமா! என்ற சத்தமும், உடுக்கையொலியும் பம்பையின் முழக்கமும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய்க் கேட்டன. என்ன கூறப்படுகின்றன என்று காதை நிமிர்த்திக் கொண்டு கேட்டேன்.

‘பீமசேன மவராசா, மவராசா, மவராசா!’ என்றார் முதல்வர். ‘ஆமாமா!’ என்றார் பின்பாட்டுக்காரர். ‘மரத்தேப்பூ’, ‘மரத்தேப்பூ’ என்று உற்சாகத்தோடு கைகளைக் கீழும் மேலும் அசைத்துக்கொண்டு கர்ச்சனை செய்தார் பிரசங்கியார். பின்பாட்டுக்காரர் ‘ஆமாமா’ என்று மூன்று முறை முழங்கினார். அப்பால் உடுக்கையின் ஓசையும் பம்பையின் முழக்கமும் எழுந்தன. இப்படிச் சில நிமிஷம் முழங்கியபின் உடுக்கைக்காரர்,

‘டிங்கினானே, டிங்கினானே, டிங்கினானே’ என்று சொல்லி ஆலாபனம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டார். ஜனங்கள் எல்லாரும் சந்தோஷ ஆரவாரம் செய்தனர். 

அவ்வளவு பெரிய கூட்டத்தில் நான் மட்டும் அந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கக் கொடுத்து வைக்கவில்லை. மேடையில் நடந்த கதை ‘பாரதம்’ என்பதை பீமசேன மவராசா என்ற சத்தத்தால் அறிந்தேன். அதற்கு மேல் நான் கேட்ட முழக்கங்களின் பொருள் எனக்கு விளங்கவில்லை.

வரும்பொழுது ஒருவரோடு ஒருவர் பேசி வருகையில் பிரசங்கியார் சொன்ன வாக்கியம் ஒரு யானையை அடிப்பதற்குப் பீமசேனன் மரத்தைப் பிடுங்கினான் என்பதென்று தெரிய வந்தது. 

இந்த ‘டிங்கினானே’ வரலாற்றைப் பிள்ளையவர்கள் அங்கே வருபவர்களுக்கெல்லாம் சவேரிநாத பிள்ளையைக் கொண்டு சொல்லிக் காட்டி வந்தார்கள்.

*

இன்று தமிழ் மேடையில் நிகழ்ந்து வரும் உரைகள் பெரும்பாலானவை அதே ‘டிங்கினானே மரபின்’ தொடர்ச்சியாக அமைபவைதான். எவர் மிகச் சிறந்த டிங்கினானேவை அளிக்கிறாரோ அவர்தான் மிகச் சிறந்த பேச்சாளராக அறியப்படுகிறார். எவர் சிறந்த உரையை ஆற்றுவார் என்பதன் அடிப்படையில் இன்று ஒருவர் மதிப்பிடப்படுவதில்லை. எவர் அனைவருக்கும் புரியும்படியாகவும், அதிகமான பேரை மகிழ்விக்கும்படியாகவும் பேசுகிறாரோ, அவர்தான் சிறந்த பேச்சாளர் என கருதப்படுகிறார்.

தமிழ் மக்களில் மிகப் பெரும்பாலானவர்களுக்கு எதையும் வாசிக்கும் பழக்கம் கிடையாது. எதைப் பற்றியும் தொடக்க அறிவு கிடையாது. எதையும் தொடர்ச்சியாகக் கவனிக்கும் திறனும் கிடையாது. அத்தகைய ஒரு மக்கள் மந்தையை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்றால் உண்மையில் கொஞ்சம் வாசிப்பும், அடிப்படை அறிவும் கொண்டவர்கூட டிங்கினானே போட ஆரம்பித்துவிடுகிறார்.

இதற்குக் காரணம் நம் மரபுதான். உலகப் பண்பாடுகளை எழுத்து சார்ந்தவை, செவி சார்ந்தவை என்று இரண்டாகப் பிரிக்கிறார்கள். கிரேக்கப் பண்பாடும், அதன் தொடர்ச்சியான ஐரோப்பியப் பண்பாடும் முதன்மையாகவே எழுத்து சார்ந்தவை. நம் பண்பாடு செவிவழி மரபு கொண்டது.

தமிழில் நாம் நூல்களைச் சுவடிகளில் எழுதிப் பேணினோமே ஒழிய, கற்றது முழுக்க செவி வழியாகத்தான். ஓர் ஊரில் ஒருவர் அல்லது இருவர் மட்டும்தான் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். எஞ்சியோர் அவரிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டனர். கதைகளையும், அறவுரைகளையும் சொல்லிக் கேட்பதற்கான வெவ்வேறு வகை அரங்குகள் இங்கே இருந்தன. அறிஞர்கள், அறநெறிகளை விரித்துரைப்பவர்கள், சான்றோர்கள் தொடர்ந்த மக்களிடம் நூல்களையும், மரபுகளையும், நெறிகளையும் கற்பித்திருக்கிறார்கள்.

இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலேயர்களால் இங்கு நவீனக் கல்வி கொண்டுவரப்பட்டது. அது முழுக்க முழுக்க அவர்களின் மரபைச் சேர்ந்த எழுத்துக் கல்விதான். அந்த எழுத்துக் கல்வியை செவிவழி மரபு கொண்ட நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அதை செவிக்கல்வியாக, அதாவது மனப்பாடக் கல்வியாக மட்டுமே நாம் ஏற்றுக்கொண்டோம். நம்மால் நூல்வாசிப்புக்குள் செல்ல முடியவில்லை. அந்தரங்க வாசிப்பு, அல்லது நேரடி வாசிப்பு இங்கே மிக அரிதான சிலர் தவிர பிறருக்கு பழகவில்லை. இன்றும் நூல்களை வாசிப்பது இங்கு பரவலாகவே இல்லை.

இன்று தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலும் அனைவருமே எழுத்தறிவு கொண்டவர்கள். ஆனால் எழுத்துக்கல்வி உருவாகி இருநூறாண்டுகள் கடந்தும்கூட முந்நூறு வார்த்தைகளுக்கு மேல் தொடர்ந்து வாசிக்கும் திறமை கொண்டவர்கள் நம்மில் ஒரு சதவீதம்பேர்கூட இல்லை.

பாரதக்கதைகளையும் அதையொட்டி பிறவற்றையும் எடுத்துச் சொல்வதென்பது தொன்மையான நம் மரபு. நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தில் அதற்காக கிராமங்கள் தோறும் பாரத மண்டபங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. மக்கள் ஆசிரியர்- மாணவர் மரபினூடாக நேரடியாகக் கேட்டுக் கற்று வந்தனர். அப்படிக் கற்பிக்கும் புலவர்களுக்குக் கிராமங்களில் மானியங்கள் இருந்தன. ஆங்கில ஆட்சிக்காலத்தில் உருவான பெரும் பஞ்சங்களால் அந்த முறை ஆதரவில்லாமலாகி அழிந்தது. நவீனக் கல்விமுறையும் அதை அழித்தது. அந்த வெறுமைக் காலகட்டத்தையே டிங்கினானே கதை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஆகவே நமக்குச் செவிப் பண்பாடும் இல்லாமலாயிற்று; எழுத்துப் பண்பாடும் கைவரவில்லை. அதன் விளைவாக ஒரு அறிவுத் தேக்கநிலை இங்கே உள்ளது. அந்த தேக்கநிலையில் இருந்துதான் இன்றைய நவீன டிங்கினானேக்கள் உருவாகி வந்து மேடைகளை ஆக்கிரமித்துள்ளனர். இவர்களுக்கும் வாசிப்பு கிடையாது. புதியன எதுவுமே தெரியாது. மேடைகளில் அந்த அரங்கை மகிழ்விக்கும்பொருட்டு கோமாளிவேடம் அணிவார்கள். வாய்க்குவந்ததை உளறுவார்கள். எந்த எல்லைக்கும் செல்வார்கள். அறியாமை மிக்கவர்களிடம் அறியாமையே செல்லுபடியாகும் என்பதே இதன் அடிப்படை விதி.

நான் பலமுறை சொல்லிவருவதுபோல, வெவ்வேறு தொழில்சார்ந்த பயிற்சிகள்தான் நவீனக் கல்விமுறையால் நமக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளன. இன்னமும்கூட கல்வி என்பது நிகழவில்லை. கல்வி என்பது நூல்களை வாசிப்பதற்கான பயிற்சி மட்டும்தான்; வேறெதுவுமே கல்வியல்ல. தன் துறைசார்ந்த நூல்களை தொடர்ந்து படிப்பவர் மட்டுமே அந்த துறையிலாவது கல்வி கொண்டவர். எந்த நூலையும் வாசிக்காத ஒருவர் கல்வியற்றவரே. அத்தகைய கல்வியற்ற ஒரு பெருங்கூட்டத்தின் முன்னர் உரையாற்றுபவர் வேறெப்படி இருக்கமுடியும்?

நமது பண்பாட்டிலிருந்து எதிர்காலத்தில் கல்விகொண்டஒரு தலைமுறை உருவாகி வரும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கலாம். அதுவரைக்கும் இந்த நிலைதான் நீடிக்கும். அதற்கு எதிராகப் போராடுவதே வாசிப்பையும் எழுத்தையும் முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஒவ்வொருவரின் கடமையாக இருக்கும்.

ஜெ

2026, செப்டம்பர் மாத கவிதைகள் இதழை வாசித்தேன். வழக்கம் போல கவிதைகளும் கவிதைகள் குறித்த விமர்சனங்களும் இருந்தன.  கூடவே மிக வித்தியாசமாக, கவிதைகள் குறித்த வேணு வேட்ராயனின்  நீண்ட நேர்காணலும் இருந்தது. கவிதை குறித்து என்ன நேர்காணல் செய்யமுடியும்?அதுவும் நீண்ட நேர்காணல் என்றுதான் வாசிக்கத் தொடங்கினேன். உண்மையில் இத்தனை செறிவான, தீவிரமான கவிதை குறித்த உரையாடலை இதுவரை நான் எங்கும் வாசித்ததில்லை. நண்பரும் கவிஞரும் மருத்துவருமான வேணுவை நான் அறிவேன் என்றாலும்  இந்த நேர்காணல் காட்டிய வேணு  எனக்கு மிக மிகப்  புதியவர்.

இந்த நீண்ட நேர்காணலில் அவர் கவிதையை வரையறுக்கிறாரா என்றால்  இல்லை முதல் கேள்வியிலேயே கவிதையை வரையறுக்க மடியாது என்றுதான் உரையாடலையே துவங்குகிறார். மிக தத்துவார்த்தாமான மிக மிகத் தீவிரமான மிகவும் உண்மையான ஒரு நேர்காணல் இது. கவிதைக்கான பொதுவான அணுகுமுறையை, கவிதைக்கு தேவையான தனித்தன்மையை, கவிதை முகிழ்க்கும் ஒரு மந்திரகணத்தையெல்லாம் வேணுவின் பார்வையில் அறிந்துகொள்ள இந்த நேர்காணல் மிக உதவியாக இருந்தது.  

மிக அருமையாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட நேர்காணல் இது. எந்தவிதத்திலோ இந்த நேர்காணல் மற்றவற்றை விட மிக நேர்த்தியாக, அந்த ஆளுமையின் முழுப்பரிமாணத்தையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஒரு நேர்காணலின் அடுத்த பகுதிக்காக காத்திருப்பதெல்லாம்  எனக்கு இதுதன் முதல் முறை, அத்தனை சுவாரஸ்யமாக கவிதையே எழுதாத  என்னைப் போன்றவர்களுக்கும்  அறிந்துகொள்ள, சிந்திக்கவென ஏராளமாக விஷயங்கள் கொண்டதாக இது அமைந்திருந்தது. வேணு சொல்லி இருந்த கவிதை எழுதியபின்னர் இருக்கும் அந்த aftermath மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கவிதைகள் இதழ் குழுவினருக்கு என் அன்பு.

முகுந்த் நாகராஜன் அவர்களின் கவிதைகளுக்கான ஓர் கூடுகை ஹோசூரில் 2025 செப்டம்பரில் நடந்தது. கவிஞரும் மருத்துவருமான வேணு வேட்ராயன் இந்தச் சந்திப்பை ஒருங்கிணைத்தார். 20 பேர் கலந்து கொண்டோம். ஒரு குறுங்காட்டுக்குள் ஏராளமான மரங்களும், நிழலும் நிறைந்திருந்த மழலையர் பள்ளியொன்றில் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது.   முகுந்த் நாகராஜன் பெங்களூருவிலிருந்து வந்திருந்தார். அவர் கவிதைகளின் வழியே எங்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமாயிருந்த கார்த்திகாவும் நேயமுகிலும் வரவில்லை எனினும் நேயமுகில் கவிதைவடிவில் அங்கேதான் ஓடியாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

இந்தச் சந்திப்பு உறுதியானதிலிருந்தே பங்கேற்பாளர்கள் அனைவரும் முகுந்த் நாகராஜனின் கவிதைதொகுப்பையும் அவாது வலைத்தளத்தையும் தொடர்ந்து வாசித்திருந்தோம்.நேயமுகில் எங்கள் எல்லோருடைய மகளுமாகியிருந்தாள்.

அவரது கவிதைகளின் எளிமையும் அதற்கு மாற்றாக அவை சுட்டும் தீவிரமானவைகளும், கல்லூரியின் இந்தப் பருவத்துக்கான கடைசி நாட்களில், அத்தனை வேலைகளையும் ஒத்தி வைத்துவிட்டு  என்னை இரண்டு நாட்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஹோசூர் செல்லவைத்தது.

முகுந்த் நாகராஜன் கவிதைகள் இழந்த பால்யத்தை, காதலை, குழந்தைமையை. மகளதிகாரத்தை. தனிமையை. இறப்பை, மொழியை, எண்களை, பெயர்களை, மழையை,சொந்த நிலத்தை, இயற்கையை,  பொருள் வயின் பிரிந்திருப்பதன் துயரை, தனிமையை,கனவுகளை,  நகர வாழ்வில் பொருந்திக் கொள்ள முடியாத சிக்கல்களைப் பேசுபவை.

ஒரேமுறைதான்

கலவரம்

பழக்கப்பட்டஊரின்

முகம்மாறிப்போயிற்று.

தினம்போகும், வரும்சாலையில்

டயர்களைஎரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்

கோஷம்போட்டபடி.

தற்காலிகஉற்சாகத்தில்,

பாதையின்குறுக்கேவிழ

மரத்தைஅறுத்ததுஒருகும்பல்.

அப்போதுதான்

முதல்தடவையாய்

அந்தமரத்தை

அங்குபார்த்தேன்.

முதல் தடவையே கடைசித்தடவையுமானதைச் சொல்லும் இந்தக்கவிதையும்  அதன் தலைப்பும்  அளிக்கும்  துயரம் எல்லோருக்குமானது.

அவர் கவிதைகள் காட்டும் ரயில் நிலையம், அதன் வாசலில் விற்கப்படும் பொம்மை, மால்கள், பூவிற்பவர்கள்,  தெருக்கள், தோசைகள், அளவுச்சாப்பாடு, குழந்தைகள் விளையாடும் பூங்காக்கள் மற்றும் கரப்பான்பூச்சிகளாலான அன்றாடமும் அனைவருக்குமானதுதான் என்றாலும் அதன் கவிதைத் தருணங்களைத் தவறவிட்டவர்கள் தான் அக்கவிதைகளின் வாசகர்களாயிருந்தோம் என்பதை ஒவ்வொரு கவிதையும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது.இனி எந்தப்பெயர் தெரியாத ஊரின் ஹோட்டலிலும் இருக்கும்  குள்ள வாஷ்பேசினும் எங்களுக்கு   மிகப்பிடித்தமான தொன்றாகத்தான்  இருக்கப் போகிறது.

காதலின் மகத்துவத்தை பேசிப்பேசித் தீர்க்கும் கவிதைகளுக்கு மத்தியில் இழந்த காதலும், இடம் மாறிப்போய்விட்ட சலவைக் கடையும் ஒன்றென்னும் இந்தக் கவிதை உண்மையில்  ஆசுவாசமளிக்கிறது.

ஒரேநாளில்

நீஎன்காதலைமறுத்த

அதேநாள்மாலை

எங்கள்தெருசலவைக்கடை

இடம்மாறி

வெகுதொலைவுக்குச்சென்றது.

இப்படி

ஒரேநாளில்

எல்லோரும்என்னைக்

கைவிட்டால்எப்படி?

சமீபத்தில் பெங்களூருவில் மகன் தங்கி இருக்கும் வீட்டுக்குப்போனபோது வீடு தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிந்து போனது எனக்கு பெரும் ஏமாற்றமளித்தது. காலெட்டி வைத்து நடக்கமுடியாவிட்டால் போகிறது கைவீசிக்கூட நடக்கமுடியாத இடத்தை எப்படி வீடென்பது என்று விசனப்பட்டேன். அங்கிருந்து விரைந்து ஊர் திரும்பினேன்.

 முகுந்தின் 

ஒருபெட்ரூம்ஹால்கிச்சன்அவ்வளவுதானா? v

என்னும் கவிதையும்,

தரைக்குமேலேபோய்விட்டதுவாழ்க்கை, தரைஇருக்கிறதாஇந்தவீட்டுக்குஎன்றுபார்க்ககுனிந்தேன்//

 போன்ற கவிதைகள் நகரங்களின் அடுக்கக வாழ்வை நினைவூட்டுபவை.

எப்போதும் எதையோ சொல்லவருவது போல முகம் கொண்டிருந்த ஒருத்தி கல்யாணத்துக்கு பிறகு   வைத்திருக்கும் ஊமை முகம் எனக்கு       அந்தரங்கமாக துயரளித்தது. கவிழ்த்துப் போடப்பட்ட   அளவுச் சாப்பாட்டின் வட்ட விளிம்பில் பிரதிபலிக்கும் தனிமையைப் பேசும் கவிதையும் அப்படித்தான்,

ஆனால் நேயமுகில்  வரும் கவிதைகள் எல்லாம் நிச்சயமாக மனதிலிருந்து புன்னகைக்க வைக்கின்றன.வெண்ணெய் தின்னும் கிருஷ்ணன் சிலையோடு  விளையாடுகையில் ’’வாயில் விரலை வைக்காதே கிருஷ்ணா’’ என்கிறாள் நேயமுகில் ’’சாரி நேயமுகில்’’ என்கிறான் கிருஷ்ணன்.  முகுந்த் நாகராஜன் பேசுகையில் ’’குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை, ஆனால் நாம் செய்வதை திருப்பிச் செய்கின்றன’’  என்றார்

வெகு காலத்துக்கு பேசப்படும் கவிதைகளை எழுதியவரும்,அமைதியே வடிவானவருமான முகுந்த் நாகராஜன் அந்த முழுநாளிலும்  மொத்தம் நூறு சொற்கள் கூட பேசி இருக்க மாட்டார். சில்லிட்டிருந்த  தரையில்  அந்த மழலையர்  பள்ளிக் குழந்தைகளின் குட்டிகுட்டிப் பாய்களைப் போட்டுக்கொண்டு நாங்களும்,  மாடிப்படியில் வேணுவும், ஒரு நாற்காலியில் முகுந்துமாக அமர்ந்து நாளெல்லாம் கவிதையை பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தது இனிய அனுபவமாக இருந்தது.

குழந்தைகளின் உலகில் நுழையமுடியாத, குழந்தைகளைப் புரிந்துகொள்ளாத பெற்றோர்களையும், குழந்தைமையை, குழந்தைகளின் தனித்தன்மையை காலடியில் தேய்த்து நசுக்கும் பள்ளிக்கூடங்களையும் அவரின் பல  கவிதைகள் பேசுகின்றன.

குறிப்பாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ரயிலுக்கு வழியனுப்ப அந்த குழந்தைகள் பெர்த்தில் படுத்து போர்த்திக் கொள்வதும் ஒரு குழந்தை அவர்களிடம் டிக்கெட் கேட்பதும் அவர்கள் பிரிந்து செல்லும் ரயிலும், பெரியவர்கள் அந்தப் பயணத்தை வெறும் பெரியவர்களுக்கானதாக்கி விட்டு ரயிலை பொருட்படுத்தாமலிருப்பதையும்  சொல்லும் கவிதை.

 ’சடுக்கு மடம்’ கவிதையும் அதைப்போலத்தான். அவன் சரியாக சறுக்குமரம் என்று உச்சரிக்கையில் அவனது கள்ளமற்ற அறியாமை விலகி அவன் முதிர்ந்து விடுகிறான். சொந்தமாக விழுந்து உடைந்த  கோப்பையைக் குறித்த கவிதையை வெகு நேரம் பேசினோம். முகுந்த் அப்போது ‘’fall on its own’’  குறித்து  விளக்கிப்  பேசுகையில்  அவரது கவிதைகளில் தெரியும் முகுந்த் நாகராஜன் என்னும் எளிய மனிதரல்லாத, ஒரு தீவிரமான ஆளுமையை பார்த்தோம்.

சரவணபவனில் தன்னால் சாப்பிட முடியாத பெரிய தோசையை வாங்கிய சின்னப்பெண்ணும்,ஒருத்தனுக்கு எதுக்கு முழுதர்பூசணிப்பழமும் போன்ற கவிதைகள் காட்டும் சப்டெக்ஸ்ட் அபாரமாயிருந்தது.அம்மாவும் பெண்ணும் கடல்பண்ணி, அதன் கரையில் சிப்பி எடுத்து விளையாடும் கவிதையும் அப்படித்தான். ரெட்பலூன் கொடு’  என்றதும் திடுக்கிடும் சாமியும். தினம் கட்டுபடியாகாததால் கிணற்றில் போடப்படும் கடவுளும் இருக்கிறார்கள் இவரது  கவிதைகளில்.

எனக்கு இந்தத் தொகுப்பில் மிகமிகப்பிடித்ததவை என்றால் பச்சைப்புன்னகை , அற்றைத்திங்கள் மற்றும்  நிலவில் மயங்குவது ஆகியவை.

ஹோசூரிலிருந்து திரும்புகையில்   ரயிலடிக்கு   வந்து  அழைத்துச்  சென்றதருணுடன் பொள்ளாச்சி வரும்வரைக்கும் நேயமுகிலின்  கின்மோர் விளையாடினோம்.தருண் நேயமுகிலாகி இருக்கிறான். இப்போது தினம் பெங்களுருவில் இருந்தும் கின்மோர் விளையாடுகிறோம்.

காட்டுயானை ஒன்று வீட்டுக்குள் நுழைந்து சமாளிக்க முடியாமல் போவதும், வேலைக்கும் காலைக்குமாய் ஒரு கடி கடிக்கும் மகளும்,    பஸ்நம்பர் கூட தெரியாத அந்தக் குட்டி கரப்பான் பூச்சியும் வாழ்க்கை அப்படியொன்றும்  சலித்துக் கொள்ளவேண்டிய ஒன்றல்ல  என்று  இவரது  கவிதைகள்  படிப்பிக்கின்றன. உலகமே பாலிஷ் போட்டது போல  மேலும் மெருகேறி இருக்கிறது இப்போது.

திரும்பும் ரயில் பயணத்தில் திண்பண்டங்கள் விற்பனைச் செய்வபர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு  தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு  சுக்குக்காபி சுக்குக்காபி , பிரட் ஆம்லேட் பிரட் ஆம்லேட் என்று தானும் விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு  குட்டிப்பெண் நேயமுகிலாகத் தெரிந்தாள்.

நிகழ்ச்சி முழுநாளும் உற்சாகமாக நடந்தது நேரத்துக்கு உணவு , தேநீர் சிற்றுண்டிகள் கிடைப்பதை சரண்யா உறுதிபடுத்தினாள்.   விஷ்ணுபுர நிகழ்வுகளில்  பங்கேற்பவர்களுக்கு இப்படியான  ஒருங்கிணைக்கும் இயல்புகள் எல்லாம் இயற்கையாகவே வந்து விடுகிறது என்று சரண்யாவை பார்க்கையில்  நினைத்துக் கொண்டேன். முழுமனதாக நிகழ்ச்சியிலும் பங்கேற்பாள், இடையிடையே வரும் போன் அழைப்புக்களைக் கேட்டு உணவு தேநீரை எல்லாம்   வாங்கிவைப்பாள்,  நிகழ்ச்சி முடிந்தபின்னர் அந்த இடத்தை தூய்மை செய்து குப்பைகள் வெளியே கொண்டுபோய் போடப்படுவது வரைக்குமேஅக்கறையாகக்  கவனித்தாள்.   சரண்யாவுக்கு எங்கள் அனைவரின் சார்பிலும் நன்றியும் அன்பும்.

நிகழ்ச்சியின் துவக்கத்திலும் முடிவிலும் சின்னஞ்சிறு கிளியேவை இனிமையாக பாடிய தீபாவுக்கும், வேணு வேட்ராயனுக்கு ஒருங்கிணைப்பில்  உதவிய செல்வஜெயபாரதிக்கும் நன்றி. வேணு வேட்ராயனைப் போல கண்டிப்பான ஒரு  கவிஞரை நான் இதுவரை சந்தித்ததில்லை. அத்தனை  பேரும் எல்லா கவிதைகளையும் வாசித்திருக்க வேண்டும், கவிதைகளை விரைவாக வாசிக்க கூடாது மெதுவாக அனுபவித்து வாசிக்க வேண்டும் என்ற கண்டிப்புடன் சொல்லி இருந்தார்.

 நிகழ்ச்சியின்   இடைவேளையில் என்னிடம் சிலர்   தாவரவியல் குறித்து பேசத் தலைப்பட்டபோது ‘’கவிதையைப் பத்தி பேச வந்தா அதை மட்டும்தான் செய்யனும் ‘’ என்று கடிந்துகொண்டார் (வேணும்னா தாவரவியலுக்கு  ஒரு அமர்வு வச்சுக்கலாம் இன்னொரு நாளைக்கு லோகமாதேவி!!!!) நல்லவேளை வேணு வேட்ராயன் பேராசிரியர் பணிக்கு வராமல்  மருத்துவராக இருக்கிறார் . மாலை ஒவ்வொருவராக விடைபெற்றுக் கொள்கையில் ராஜேஷ் என்னும் இளைஞர் வேணுவிடம் போய்  அவர் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு ’’ரொம்ப நல்லா இருந்தது  நிகழ்ச்சி, ரொம்ப சந்தோஷம். கவிதை முகாமுக்கு வந்ததும் லோகமாதேவியைச் சந்திச்சதும்’’ என்று சொல்லத் துவங்கினார். பதறிப்போன நான் தொலைவிலிருந்தே ராஜேஷ்க்கு சைகை செய்து அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளச்சொன்னேன் நிறுத்திக்கொண்டார் 🙂

நிகழ்ச்சியை மிகக்கச்சிதமாக ஒழுங்குடனும் சுவாரஸ்யமாகவும் ஒருங்கிணைத்த வேணுவேட்ராயனுக்கு  நன்றி.பிறக்கையிலேயே முகுந்த் நேயமுகில் அப்பாவாகப் பிறந்திருப்பார் என நினைத்துக்கொள்கிறேன். 

இந்தக் கவிதைகளின் நாயகி நேயமுகிலுக்கு கட்டிமுத்தம்.குழந்தைகளின் உலகின் கள்ளமின்மையையும்  பெரியவர்களின் உலகின் பொருளின்மையையும் காட்டும் கவிதைகளுக்கும் முகுந்த் நாகராஜனுக்கு உள்ளிருக்கும் இன்னும் முதிராத  அந்த சிறுவனுக்கும் என் அன்பு.

ஒரு முதிர்ந்த மரத்தின் வெட்டப்பட்ட அடிக்கட்டையைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? மரத்தின் நடுவிலிருந்து வெளி நோக்கிச் செல்லும் அடுக்கடுக்கான வட்டங்களை எண்ணிப்பார்த்தால், அந்த மரம் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தது என்று கணக்கிடலாம். இந்த ஆண்டு வளையக் காலக்கணக்கீடு நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான் அதற்கான பிரத்யேகத் துறைதான் டென்ரொக்ரோனாலஜி (Dendrochronology).

ஆனால் இந்த வளையங்கள் வயதை மட்டும் காட்டுவதில்லை. அந்த மரம் சுவாசித்த காற்றையும், அந்தந்த ஆண்டுகளில் அவற்றைச்சுற்றி காடுகளிலும், வானிலும் நடந்தவற்றையும் அதேவளையங்களில் பதித்து வைக்கிற்து. 

காட்டுத்தீ பரவும்போது, ஒரு பெரிய மரம் எரிந்து சாகாமல் தப்பினால், மரப்பட்டையில் ஒரு காயம் ஏற்படும். மரம் அந்தக் காயத்தை மெல்ல மெல்ல அதன் வளர்ச்சியால் மூடும். ஆனால் உள்ளே கரிந்த தழும்பு ஆண்டுவளையத்தில் அப்படியே இருக்கும். அந்தத் தழும்பு எந்த வளையத்தில் உள்ளது என்று பார்த்தால், தீ எந்த ஆண்டு ஏற்பட்டது என்று தெரியும். ஒரே காட்டின் பல மரங்களில் இதைக் கணக்கிட்டு, தீ எத்தனை ஆண்டுக்கு ஒருமுறை வந்தது என்றும் கண்டறியமுடியும்.

வெள்ளத்தில் அடித்து வரப்படும் கற்கள், மரத்துண்டுகளால் ஆற்றங்கரை மரங்கள், காயமடையும். அவற்றின் வளையங்களில் இந்தக் காயத்தின் தழும்புகள் தெரியும். 

சில மரங்கள் வெள்ளத்தில் சாய்ந்து பின் வளர்ந்தால் அதன்பிறகு உருவாகும் வளையங்களின் வளர்ச்சித் திசை மாறும். வெள்ளம் அதிக நேரம் நின்றால், சில இலையுதிர் மரங்களில் வளையத்தின் உள்ளமைப்பிலும் மாற்றம் தெரியும். புயலில் சாய்ந்து மீண்டும் நிமிர்ந்த மரங்கள், தன்னைத் தாங்கிக்கொள்ள ஒரு பக்கத்தில் மட்டும் அதிகமாக வளர்ந்து, வளையத்தை ஒரு பக்கம் தடிமனாக்கும். இந்த reaction wood  எனப்படும் கட்டைகளின் வளையங்களிலிருந்து புயலைக்குறித்த தகவல்களை அறியமுடியும். 

புயலில் அடுத்தடுத்துள்ள  மரங்கள் விழுந்துவிட்டால், மீதமுள்ள மரங்களுக்கு வெளிச்சமும் இடமும் கிடைக்கும். அதனால் அந்த ஆண்டுக்குப் பிறகு வளையங்கள் திடீரென அகலமாகியிருக்கும்.

குளிர்ச்சியான ஆண்டுகளில் வளையம் மெல்லியதாக இருக்கும். சில மரங்களில் உறைபனியால் சிதைந்த “உறைபனி வளையம்” (frost ring) காணப்படும். எரிமலை வெடிப்புக்குப் பிறகு உலகம் குளிர்ந்த ஆண்டுகளில் இப்படியான வளையங்கள்  மரங்களில் பதிவாகியுள்ளன.

மழை நன்றாகப் பெய்த ஆண்டுகளில் மரம் நன்றாக வளர்ந்து, அகலமான வளையத்தை உருவாக்கும். வறட்சியான ஆண்டுகளில் வளர்ச்சி குறைந்து, வளையம் மிக மெல்லியதாக இருக்கும். வரிசையாக மெல்லிய வளையங்கள் இருந்தால், அது பல ஆண்டு வறட்சியைக் குறிக்கிறது. இப்படிப் பல நூற்றாண்டுகளின் மழை, வறட்சி வரலாறு மரவளையங்களில் இருந்து மீட்டெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

இந்தியாவில் தேக்கு மரங்களின் வளையங்களைக் கொண்டு பருவமழையின்  வரலாறு ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளது. தேக்கு ஒரு இலையுதிர் மரம். வறண்ட காலத்தில் வளர்ச்சி நின்று, மழைக்காலத்தில் மீண்டும் தொடங்குவதால் தேக்கில் ஆண்டுக்கு ஒரு தெளிவான வளையம் உருவாகிறது. வளையத்தின் அகலம் அந்த ஆண்டின் பருவமழையின் அளவோடு நல்ல தொடர்பு காட்டுகிறது. 

புனேயிலுள்ள இந்திய வெப்பமண்டல வானிலையியல் நிறுவனத்தின் (IITM) ஆய்வாளர்கள் இந்த ஆய்வின்முன்னோடிகள். லக்னோவிலுள்ள பீர்பால் சாஹ்னி தொல்தாவரவியல் நிறுவனமும்  இந்த ஆய்வில் பங்களித்தது. இவர்கள் கேரளா, மகாராஷ்டிரா, மத்தியப் பிரதேசம் போன்ற இடங்களின் தேக்கு மரங்களை ஆய்வு செய்தனர். 

தென்மேற்கு தீபகற்ப இந்தியாவின் தேக்கு வளையத் தொடர்கள் சுமார் 500 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்வதையும், அவற்றில் தீவிர வறட்சி ஆண்டுகளும் எல்-நினோ தொடர்பான பருவமழைக் குறைவுகளும் இந்த ஆய்வில் பதிவாகியுள்ளன.   

நமது நாட்குறிப்பைப்போலவே மரங்களும் அவற்றின் ஆண்டு வளையங்களில் ஒவ்வொரு முக்கிய இயற்கை நிகழ்வுகளையும் ஆவணப்படுத்தி வைக்கின்றன.  திருத்தி எழுத முடியாத அந்தக்குறிப்புகளில் இருந்து இயற்கை வரலாற்றின் நிகழ்வுகளை நாம் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னாலும் கூட அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

  

வறட்சி, வெள்ளம், புயல், காட்டுத்தீ இவற்றோடு ஆண்டு வளையங்களில் மரங்கள் அந்த ஆண்டின் கார்பன்-14  அளவையும் பதிவு செய்கின்றன. கார்பன்-14 என்பது கார்பனின் ஒரு கதிரியக்க ஐசோடோப்பு, அதாவது எடை சற்றுக் கூடிய கார்பன். தொல்பொருட்களின் வயதைக் கணிக்கும் “கார்பன் டேட்டிங்” இதைக்கொண்டுதான் செய்யப்படுகிறது.

ஆயிரத்து இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு மரத்தின் ஆண்டு வளையத்தில் பதிந்த அப்படி ஒரு வான்நிகழ்வொன்றைக் குறித்த மிக முக்கியமான பதிவை ஒரு ஜப்பானிய மாணவி படித்தறிந்த போது, அறிவியலுக்குப் புதிய கதவொன்று  திறந்தது.

இயற்கையின் மொழியைக் கற்றுக்கொண்டு, ஆயிரத்து இருநூறு ஆண்டுகள் கழித்து, மரங்களின் ஆண்டு வளையத்தில் பதிவாகி இருந்த அந்த தகவலை முதலில் படித்தவர் ஃபுசா மியாகே. 

ஜப்பானின் நாகோயா பல்கலைக்கழகத்தின் ‘விண்வெளி-பூமி சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில்’ தற்போது பேராசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஃபுசா மியாகே (Fusa Miyake) இயற்பியல் துறையைச் சேர்ந்த ஒரு ஜப்பானிய விஞ்ஞானி. இவர் காஸ்மிக் கதிர் இயற்பியல் (Cosmic Ray Physics) மற்றும் விண்வெளி-பூமி சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் (Space-Earth Environmental Research) ஆகிய பிரிவுகளில் நிபுணத்துவம் கொண்டவர்.

இவரது ஆராய்ச்சிப் புலம் காஸ்மிக் கதிர்வீச்சு மற்றும் ஐசோடோப்புகள், விண்வெளியில் இருந்து வரும் அதிதீவிரக் கதிர்வீச்சுகள் பூமியின் வளிமண்டலத்தில் உண்டாக்கும் மாற்றங்கள், மர வளையக் காலக்கணக்கீட்டியல் ஆகியவை.

பழமையான மரங்களின் வளையங்களில் பதிவாகியுள்ள கார்பன்-14  அளவுகளை அளவிட்டு, கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த சூரியப் புயல்கள் மற்றும் பேரண்ட நிகழ்வுகளைக் கண்டறிவது இவரது ஆய்வில் முக்கியப்பகுதி.

இவர் 2012-ம் ஆண்டு தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வின் போது கி.பி. 774-775 -ம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட தீவிர கதிர்வீச்சுப் பாய்ச்சலை அக்காலத்தில் வளர்ந்த ஜப்பானிய செடார் மரங்களின் (Cryptomeria japonica) அடிக்கட்டைகளில் இருந்த  மர வளையங்கள் ஆவணப்படுத்தி இருப்பதை முதன்முதலில் கண்டுபிடித்தார். 2012-ல் Nature இதழில் தம் ஆய்வை வெளியிட்டார். 

இதற்கு முன்னோடியாக, 2008-ல் அண்டார்டிகாவின் பனிக்கட்டியில் பெரிலியம்-10 என்ற தனிமம் திடீரென உயர்ந்திருப்பது கண்டறியப்பட்டிருந்தது.

சூரியனிலிருந்து வரும் மிக ஆற்றல்மிக்க துகள்கள் வளிமண்டலத்தில் நைட்ரஜன், ஆக்சிஜன் அணுக்களுடன் மோதும்போது பெரிலியம்-10 உருவாகிறது. பின்னர் அது நுண்துகள்களுடன் இணைந்து பனிப்படலங்களில் படிகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகச் சேரும் பனியைத் துளையிட்டு எடுக்கும்போது, அந்தக் காலத்தில் வளிமண்டலத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களின் பதிவுகளைப் பெற முடிகிறது.

கார்பன்-14 மரங்களின் ஆண்டு வளையங்களில் பதிவாகிறது; பெரிலியம்-10 பனிக்கட்டி மையங்களில் பதிவாகிறது.

ஜப்பானின் ஹிரோசாகி பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த காசுஹோ ஹொரியுச்சி (Kazuho Horiuchi) தலைமையிலான ஆய்வுக் குழு அண்டார்டிகாவின் டோம் ஃபூஜி (Dome Fuji) நிலையத்தில் எடுக்கப்பட்ட பனிக்கட்டி மையத்தை (ice core) ஆய்வு செய்தனர். அதில் கி.பி. 775 ஆண்டை ஒட்டிய ஒரு பனியடுக்கில் பெரிலியம்-10த்தின் செறிவு அதன் அடிப்படை அளவைவிட சுமார் 80%  திடீரென அதிகரித்திருப்பதைக் கண்டறிந்தனர்.  2008-ல் வெளியான இந்த ஆய்வுமுடிவு முதலில் சூரிய செயல்பாட்டின் பதிவாகவும் பனி அடுக்குகளின் காலத்தை நிர்ணயிக்கும் கருவியாகவும்தான் பார்க்கப்பட்டது. அந்த உச்சத்தின் காரணம் அப்போது விளக்கப்படவில்லை.

பின்னர் நடந்த ஆய்வுகளில், மியாகே குழு மரவளையங்களில் கண்டறிந்த அதே கி.பி. 774-775 கார்பன்-14 உயர்வுடன் ஒப்பிட்டபோது, ஹொரியுச்சியின் பெரிலியம்-10 உச்சமும் அதே நிகழ்வின் தடயம் என்பது உறுதியானது. இரண்டு வெவ்வேறு ஊடகங்களில் (மரம், பனி) ஒரே ஆண்டில் பதிவான இந்த ஒத்திசைவுதான் இது ஒரு உலகளாவிய அண்டக்கதிர் நிகழ்வு என்பதை நிறுவியது. 

ஃபுசா மியாகே  குழு தெற்கு ஜப்பானின் யாகுஷிமா தீவில் வளர்ந்த, பழமையான இரண்டு சீடார் (யாகுசுகி) மரங்களை எடுத்துக்கொண்டு, கி.பி. 750 முதல் 820 வரையிலான வளையங்களில் கார்பன்-14-ஐ அளந்தபோது, 774-க்கும் 775-க்கும் இடையில் அது சுமார் 1.2% உயர்ந்திருந்தது. இது இயல்பான சூரிய மாற்றத்தால் ஏற்படுவதைவிட ஏறத்தாழ 20 மடங்கு அதிகம்.

பின்னர் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் உள்ள பழமையான மரங்களின் வளையங்களை ஆய்வு செய்தபோது, இந்தக் கார்பன் பாய்ச்சல் உலகளாவிய ரீதியில்  ஒரே மாதிரி நிகழ்ந்திருப்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. கி.பி. 774-775 காலத்தில் வளர்ந்த எல்லா மரங்களிலும் அந்த உச்சம் பதிந்திருந்தது.  ஜெர்மனி, ரஷ்யா, அமெரிக்கா, பின்லாந்து, நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளின் மரங்களிலும் அதே உச்சம் உறுதிசெய்யப்பட்டது. 

ஒரு நாட்டில் ஒரு மரத்தில் மட்டும் இப்படி கார்பன் 14-ன் உச்சம் இருந்தால், அது அந்த இடத்தின் மண், காற்று அல்லது மரத்தின் தனிப்பட்ட நிலையால் ஏற்பட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் வெவ்வேறு கண்டங்களின், வெவ்வேறு வகை மரங்களில் ஒரே ஆண்டில் ஒரே அடையாளம் தெரிந்தால்,அதற்கான காரணம் வளிமண்டலம் முழுவதற்குமான ஒன்று என்பது உறுதியானது.  

இந்த அதிகரித்த கார்பன் அளவு ஒட்டுமொத்த அளவில் பார்த்தால், மிக மிகச் சிறியது. அது மரங்களுக்கோ மனிதர்களுக்கோ விலங்குகளுக்கோ எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. அந்தக் காலத்தில் அது யாருக்கும் தெரியவும் இல்லை. ஆயிரத்து இருநூறு ஆண்டுகள் கழித்து, ஆண்டு வளையத்தை அளந்த பிறகே தெரியவந்தது.

கார்பன் 14 அதிகரித்தது ஒரு  மாசுபாட்டினால் அல்ல; வளிமண்டலக் கார்பன்-14 செறிவு 1.2% கூடியதன் விளைவு மட்டுமே.  இந்த அரிய திடீர் கார்பன் 14 உயர்வு என்னும் நிகழ்வு விண்வெளியில் இருந்து வந்த ஒரு தீவிரமான சூரியப் புயல் அல்லது காஸ்மிக் கதிர்வீச்சுப் பாய்ச்சலால் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். 

இந்த உச்சத்துக்குக் காரணம் என்ன? தொடக்கத்தில் சூப்பர்நோவா வெடிப்பு, காமா கதிர் வெடிப்பு போன்றவையும் காரணங்களாகக் கருதப்பட்டன. ஆனால் அவற்றுக்கான வானியல் தடயங்கள் கிடைக்கவில்லை. பின்னர் கிடைத்த பெரிலியம்-10, குளோரின்-36 சான்றுகள் மிகத் தீவிரமான சூரியத் துகள் நிகழ்வையே சுட்டுகின்றன. எனினும் அது எவ்வகை சூரிய நிகழ்வு என்பதில் விஞ்ஞானிகளிடையே விவாதம் தொடர்கிறது.

இந்தக் கதிரியக்கக் கார்பன் மரங்களுக்குள் எப்படி நுழைந்தது என்பதைப் பார்க்கலாம்.

மேல் வளிமண்டலத்தில் விண்வெளியிலிருந்து வரும் காஸ்மிக் கதிர்கள் உருவாக்கும் நியூட்ரான்கள் நைட்ரஜனுடன் மோதி, கார்பன்-14 என்ற கதிரியக்க கார்பனை உருவாக்குகின்றன. இது ஆக்சிஜனுடன் சேர்ந்து கார்பன் டை ஆக்சைடாகிறது.

வளிமண்டலத்தில் உள்ள கார்பன் டை ஆக்ஸைடில் கார்பன்-12, கார்பன்-13, கார்பன்-14 ஆகிய மூன்று ஐசோடோப்புகளும் உள்ளன. இவற்றில் கார்பன்-12 மிக அதிக அளவிலும், கார்பன்-13 குறைந்த அளவிலும், கதிரியக்கக் கார்பன்-14 மிகமிகக் குறைந்த அளவிலும் காணப்படுகின்றன. 

மரங்கள் (தாவரங்கள் அனைத்தும்) ஒளிச்சேர்க்கையின்போது வளிமண்டலத்திலிருந்து கார்பன் டை ஆக்ஸைடை எடுத்துக்கொண்டு, அதிலுள்ள கார்பனைச் சர்க்கரை உள்ளிட்ட கரிமப் பொருட்களாக மாற்றுகின்றன. இவ்வாறு கார்பன்-12, கார்பன்-13 ஆகியவற்றுடன் மிகச் சிறிய அளவிலான கார்பன்-14 -ம் மரத்தின் திசுக்களில், குறிப்பாக மரக் கட்டை எனப்படும் (Secondary Xylem) ஸைலத்தின் செல்லுலோஸ் இழைகளில் நிரந்தரமாகச் சேமிக்கின்றன.

அதனால் ஒவ்வோர் ஆண்டும் உருவாகும் வளையத்தில், அந்த ஆண்டின் கார்பன்-14 அளவு பதிந்துவிடுகிறது.  

கி.பி. 774–775 காலகட்டத்தில் வளிமண்டலத்தில் கதிரியக்கக் கார்பன்-14 அளவு திடீரென அதிகரித்தது. கார்பன்-14, ஆக்சிஜனுடன் இணைந்து கார்பன் டை ஆக்ஸைடில் இடம்பெற்று வளிமண்டலத்தில் பரவியது. அக்காலத்தில் ஒளிச்சேர்க்கை செய்துகொண்டிருந்த மரங்கள், வளிமண்டலத்திலிருந்து கார்பன் டை ஆக்ஸைடை எடுத்துக்கொண்டபோது, அதிலிருந்த கார்பன்-12, கார்பன்-13 ஆகியவற்றுடன் கார்பன்-14 ஐயும் தங்கள் திசுக்களில் பதிவு செய்துகொண்டன. 

வளிமண்டலத்தில் கார்பன்-14 அளவு திடீரென அதிகரித்ததால், மரங்களின் ஆண்டு வளையங்களிலும் அதன் அளவு வழக்கத்தைவிட அதிகமாகப் பதிவானது. இந்த அதிகரிப்பு ஜப்பான், ஜெர்மனி, ரஷ்யா, அமெரிக்கா, நியூசிலாந்து உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளின் மரங்களில் கண்டறியப்பட்டது. இருப்பினும், வடக்கு மற்றும் தெற்கு அரைக்கோளங்களில் மரங்களின் வளரும் பருவங்கள் வேறுபடுவதால், அந்த அதிகரிப்பு பதிவான ஆண்டு வளையத்தில் சிறிய வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். இதனால்தான் இந்த நிகழ்வு கி.பி. 774–775 நிகழ்வு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் மரங்கள் உருவாக்கும் புதிய வளையம் அந்தந்த ஆண்டின் வளிமண்டலத் தரவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு ‘உயிர் காலப்பெட்டியாக’ செயல்படுவதால், கி.பி. 774-ன் மர வளையச் செல்கள் இந்தக் கதிர்வீச்சின் தடயத்தை இன்றளவும் அழியாமல் தாங்கி நிற்கின்றன.

கார்பன் 14 ஐஅளவிடுதல்.

வீழ்ந்து இறந்த மரங்களிலும் உயிருடன் இருக்கும் மரங்களிலும் இந்த ஆண்டு வளையங்களை அளவிடமுடியும். உயிருள்ள மரங்களில் சிறு பென்சில் அளவுக்கான துளைப்பானால் துளையிட்டு வளையங்கள் நீளமான குச்சிபோல எடுக்கப்படுகின்றன. இதனால் அம்மரங்களுக்கு எந்தப்பாதிப்பும் இல்லை. அந்த சிறு காயம் விரைவில் ஆறிவிடுகிறது.

பெரு மரங்களின் ஒவ்வொரு ஆண்டு வளையமும் மெல்லிய துண்டாகத் தனியே செதுக்கி உரித்து எடுக்கப்படுகிறது. வளையங்களுடன் ஒட்டி இருக்கும் பிசின், சாறு போன்றவற்றை ரசாயனங்களால் நீக்கி, அந்த ஆண்டில் உருவான செல்லுலோஸை மட்டும் தூய்மையாக தனியே எடுக்கிறார்கள். அதை எரித்து கார்பன் டை ஆக்சைடாக்கி, பின்னர் கிராஃபைட் வடிவுக்கு மாற்றுகிறார்கள். அதன்பின் AMS (Accelerator Mass Spectrometer) என்ற கருவி, கார்பன் அணுக்களை எடைக்கேற்பப் பிரித்து எண்ணுகிறது. வளிமண்டலத்தில் ஒரு லட்சம் கோடி சாதாரண கார்பன் அணுக்களுக்கு ஒரே ஒரு கார்பன்-14 அணுதான் இருக்கும். அந்த ஒன்றின் எண்ணிக்கையைச் சாதாரண கார்பனுடன் ஒப்பிட்டு, ஆண்டுவாரியாக வரைபடம் போடுகிறார்கள். அந்த வரைபடத்தில்தான் கி.பி. 774-775-ல் ஒரு திடீர் உச்சம் தெரிந்தது.

இப்படியான ஆய்வுகளால் என்ன பயன்?

1.தொழில்நுட்ப உலகிற்கான எச்சரிக்கை: இன்றைய சமூகம் முழுக்க முழுக்க செயற்கைக்கோள்கள், மின் வலையமைப்புகள் மற்றும் இணையத் தொடர்புகளை நம்பியே இயங்குகிறது. கி.பி. 774-ல் நிகழ்ந்தது போன்ற ஒரு பேரலை இக்காலத்தில் மீண்டும் நிகழ்ந்தால், உலகளாவிய தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்புகள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படக்கூடும். இதை விஞ்ஞானிகள் ஓர் எச்சரிக்கையாகக் கருதுகின்றனர். 

1859-ல் ஏற்பட்ட கேரிங்டன் சூரியப் புயலில் தந்தி இணைப்புகள் செயலிழந்தன; 1989-ல் கனடாவின் கியூபெக் பகுதியில் ஒரு சூரியப் புயல் பல மணி நேர மின்தடையை ஏற்படுத்தியது.

கி.பி. 774-775-க்குப் பிறகு, இத்தகைய அண்டக்கதிர் உச்சங்கள் வேறு பல காலங்களிலும் நடந்திருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது:

  கி.பி. 993-994-ன் நிகழ்வை மியாகே குழுவினரே 2013-ல் மரவளையங்களில் கண்டறிந்தனர். கி.மு. 660 நிகழ்வு 2019-ல் அடையாளம் காணப்பட்டது. கி.மு. 5259, கி.மு. 7176 நிகழ்வுகள் 2022-ல் ஐரோப்பா, ரஷ்யா, அமெரிக்கா ஆகியவற்றின் மரவளையங்களில் கண்டறியப்பட்டன. 

இதுதவிர, கி.பி. 1052, கி.மு. 5410, கி.மு. 5480 ஆகிய காலகட்டங்களிலும் கார்பன்-14 அளவில் அதிகரிப்புகள் ஏற்பட்டதற்கான சான்றுகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்றால், எதிர்காலத்திலும் இத்தகைய அதிதீவிர சூரியத் துகள்கள் நிகழ்வுகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. அவற்றின் சாத்தியமான தாக்கங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், செயற்கைக்கோள்கள், தகவல் தொடர்பு அமைப்புகள், மின்சாரக் கட்டமைப்புகள் போன்ற நவீன தொழில்நுட்பங்கள் எதிர்கொள்ளக்கூடிய அபாயங்களை மதிப்பிடுவதற்கும் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் முக்கியமானவை. மரங்களின் ஆண்டு வளையங்களில் பதிவாகியிருக்கும் கார்பன்-14 தடயங்கள், கடந்த காலத்தை அறிந்துகொள்வதற்கான சான்றுகள் மட்டுமல்ல; எதிர்காலத்தில் நாம் எதிர்கொள்ளக்கூடிய விண்வெளி நிகழ்வுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான திறவுகோல்களும்கூட.

 2. துல்லியமான காலக்கணிப்பு: கி.பி. 993-இல் ஏற்பட்ட கார்பன்-14 உச்சம் பல நாடுகளின் மரங்களில் கண்டறியப்பட்டு, காலத்தால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, ஒரு மரத்தின் ஆண்டு வளையங்களில் இந்த உச்சத்தைக் கண்டறிந்தால், அந்த வளையம் உருவான ஆண்டைத் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியும். இதற்கு அடுத்தடுத்த வளையங்களை எண்ணிப் பார்த்து மரம் வெட்டப்பட்ட ஆண்டையும் அறியலாம். இதே முறையில், கனடாவில் கிடைத்த மரத்துண்டுகள் கி.பி. 1021-ம் ஆண்டில் வெட்டப்பட்டவை என்பதை, 2021-ல் Nature இதழில் வெளியான ஆய்வு உறுதிப்படுத்தியது.

3.பிற துறைகளுக்குப் பயன்: தொல்லியல் மற்றும் வரலாற்றுத் தடங்களை மிகத் துல்லியமாக ஒரே ஆண்டில் பொருத்த (Absolute Dating) இந்த மர வளையத் தரவுகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. நவீன அறிவியல் கருவிகளால் கண்டறிய முடியாத பல பூமி-வான்சார் ரகசியங்களை மரங்களும் பாதுகாத்துள்ளன என்ற உண்மை அறிவியல் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

ஃபுசா மியாகேயின் இந்தக் கண்டுபிடிப்பினால்   விண்வெளி சார்ந்த அதிதீவிரக் கதிர்வீச்சு நிகழ்வுகள் அறிவியல் உலகில் “மியாகே நிகழ்வுகள்” (Miyake Events) என்று அவரது பெயராலேயே அழைக்கப்படுகின்றன.

பூமியின் வரலாறு என்பது மனிதர்களின் வரலாறு மட்டுமல்ல. நாம் எழுதத் தொடங்குவதற்கு பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, மரங்களும் பாறைகளும் பனிக்கட்டிகளும் தங்களுக்குள் காலத்தின் தடயங்களைப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கின்றன. மரத்தின் ஓர் ஆண்டு வளையத்தில் பதிந்திருக்கும் தகவல், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த அண்டவெளி நிகழ்வை இன்று நமக்குச் சொல்கிறது. மனிதர்கள் விட்டுச்செல்லும் ஆவணங்களைப் போலவே, இயற்கையும் தனக்கான ஆவணங்களைப் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறது. அவற்றை வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்வதில் தான் அறிவியலின் பங்கிருக்கிறது. பூமியின் வரலாற்றை மனிதர்கள் மட்டும் எழுதவில்லை; இயற்கையும் அதைத் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது.

_________________________________________________________________________________________ 

மேலும் தகவல்களுக்கு:

1. முதன்மை ஆய்வு — 2012

Fusa Miyake et al. · Nature · 2012

A signature of cosmic-ray increase in AD 774–775 from tree rings in Japan

ஜப்பானிய சிடார் மரங்களின் ஆண்டு வளையங்களில் கி.பி. 774–775 காலத்தில் கார்பன்-14 அளவு திடீரென அதிகரித்ததை முதன்முதலில் அறிவித்த ஆய்வு. ஓராண்டில் சுமார் 12‰ அதிகரிப்பு பதிவானது.

ஆய்வுக் கட்டுரையைப் படிக்கவும் — Nature

2. பல நாடுகளின் மரங்களில் உறுதிப்படுத்துதல் — 2014

Jull et al. · Geophysical Research Letters

Excursions in the ¹⁴C record at A.D. 774–775 in tree rings from Russia and America

ரஷ்யா, அமெரிக்கா உள்ளிட்ட இடங்களின் மர வளையங்களிலும் இதே அதிகரிப்பு கண்டறியப்பட்டது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் நிகழ்ந்த மாற்றமல்ல என்பதற்கு முக்கிய ஆதாரம்.

ஆய்வைப் படிக்கவும் — AGU

3. பனிக்கட்டிகளில் கிடைத்த சான்று — 2015

Miyake et al. · Geophysical Research Letters

Cosmic ray event of A.D. 774–775 shown in quasi-annual ¹⁰Be data from the Antarctic Dome Fuji ice core

அண்டார்டிகாவின் பனிக்கட்டி மாதிரிகளில் பெரிலியம்-10 (Be-10) அளவிலும் தொடர்புடைய அதிகரிப்பு கண்டறியப்பட்டது. இது மர வளையங்களில் கிடைத்த கார்பன்-14 சான்றுக்கு தனித்துவமான ஆதாரத்தை வழங்குகிறது.

ஆய்வைப் படிக்கவும் — Wiley

4. நிகழ்வின் காரணம் குறித்த ஆய்வு — 2018

Büntgen et al. · Nature Communications

Solar superstorm of AD 774 recorded subannually by Arctic tree rings

ஆர்க்டிக் பகுதிகளின் மர வளையங்களை ஆய்வு செய்த இந்தப் படைப்பு, நிகழ்வு சூரியனுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்றும், அது கி.பி. 774-ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்றும் ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கிறது.

ஆய்வைப் படிக்கவும் — Nature Communications

5. சூரியத் தோற்றத்துக்கான பல்வேறு ஐசோடோப்பு ஆதாரங்கள் — 2015

Nature Communications

Multiradionuclide evidence for the solar origin of the cosmic-ray events of AD 774/5 and 993/4

கார்பன்-14 மட்டுமன்றி பிற கதிரியக்க ஐசோடோப்புகளின் பதிவுகளையும் இணைத்து, 774–775 மற்றும் 993–994 நிகழ்வுகளுக்கு சூரியனே காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்ற கருத்தை ஆராய்கிறது.ஆய்வைப் படிக்கவும் — Nature Communications

ஃபிஜி தீவின் ஒரு சிறு கிராமத்தில் அந்தி நேரம். கடற்கரையில் நெருக்கமாக வளர்ந்திருந்த ஆற்றுப்பூவரசு மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது அந்தப் பனையோலைக் கூரையிடப்பட்ட, ‘பூர்’ (Bure) குடிசை. வெளியிலிருந்து வந்த கடற்காற்றுடன் வேர்களின் ஈர மணமும் மண் வாசமும் குடிசைக்குள் நிறைந்திருந்தன.

குடிசையின் தரையில் விரித்திருந்த , தாழம்பூ இலையால் பின்னப்பட்ட ‘இபே’ (Ibe) பாய்களில் ஆணும் பெண்ணுமாகப் பலர் குழுமி அமர்ந்திருந்தனர்.

குடிசையின் நடுவே ‘வெசி’ மரத்திலிருந்து கைவேலையாக உருவாக்கப்பட்டு, ஃபிஜி கலாச்சாரத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பொக்கிஷமாகப் பாதுகாக்கப்படும் கால்கள் கொண்ட பெரிய மரக்கிண்ணமான ‘தநோவா’ (Tanoa) வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருக்கும் கிராமத்து மூத்த தலைவரான ‘துகா’ கடற்கரையோர ஆற்றுப்பூவரசு மரத்தின் பட்டையிலிருந்து உரிக்கப்பட்ட ‘வாவு’ (Vau) நார்களைத் தன் கைகளில் சுற்றிக்கொள்கிறார்.

மேலும் சில ஆண்கள் ஆற்றுப்பூவரசு, பெரணி மற்றும் சில நறுமண மூலிகை இலைகளை நாரில் கட்டி கைகளிலும் கழுத்திலும் அணிந்துகொண்டு சடங்கிற்குத் தயாராகிறார்கள். இடுப்பில் ‘வாவு’   மரப்பட்டை நாராலான இடையாடையை ஆண்கள் அனைவரும் அணிந்திருக்கிறார்கள்.

ஃபிஜியக் கலாச்சாரத்தில் “நிலம், அதில் வாழும் மக்கள், மற்றும் தாவரங்கள் அனைத்தும் பிரிக்க முடியாத ஒரே உயிரமைப்பு” என்னும் ‘வானுவா’ என்றொரு முதன்மையான கோட்பாடு உண்டு. எனவே தாவரங்கள் அவர்களின் அன்றாட வாழ்விலும் சடங்குகளிலும் விழாக்களிலும் மிக முக்கியமான இடம் பெற்றிருக்கின்றன. 

ஃபிஜி நாட்டின் பாரம்பரிய முறைப்படி கவா தயாரித்துப் பரிமாறும் ஒட்டுமொத்தக் கலாச்சாரச் சடங்கான  இந்த ‘யாக்கோனா வாகாவிடி’யின் போது, இயற்கைக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாகவும், தங்களது பாரம்பரியத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாகவும் மரப்பட்டைகள், குரோட்டன் இலைகள் மற்றும் நார்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் இந்த ஆடைகளை ஃபிஜி மக்கள் உடுத்துகிறார்கள்.  தேங்காய்ச்சிரட்டையை எரித்துக் கிடைக்கும் கருஞ்சாம்பலைக் குழைத்து அனைவரும் முகத்தில் வரிகளையும் பொட்டுகளையும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்,

அந்த அமைதியான அந்திப் பொழுதில், சடங்கின் தொடக்கமாக கிராமத்தின் மூத்த தலைவரான  ‘துகா’ வின்  குரலில் ஃபிஜிய மொழியின் பாரம்பரியப் பாடல் எழுகிறது.

“Bula vinaka, bula re…

Yaqona tabu, yaqona tabu…

Vaka turaga na nodada Vanua…”

உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துகள், இனிய நல்வாழ்வு உரித்தாகட்டும்…

 இது புனிதமான கவா, இது தூய்மையானது…

 அரச மாண்பும் பெருமையும் மிக்கது நமது தாய் நிலம் …

அந்த நீண்ட பாடலின் இறுதியில் “இந்த மண்ணின் தெய்வங்களே, எங்களின் தலைவரே, இந்தத் தூய வேர்ப்பானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று இயற்கையையும் மூதாதையர்களையும் வாழ்த்திப் பாடும் வரிகள்  ஒலித்ததும், சுற்றிலும் வட்டமாக அமர்ந்திருக்கும் மூத்தவர்கள் அனைவரும் தங்கள் உள்ளங்கைகளைக் கிண்ணம் போலக் குவித்துத் தாளம் எழுப்புகிறார்கள். சாதாரணக் கைதட்டல் போலல்லாமல், ஆழமான  ஒலியாக எழும் அந்த ‘கொபோ’ (Cobo) கைத்தாளம் மூதாதையர்களின் ஆன்மாவை வணங்கி, இயற்கையிடம் அமைதியைக் கோரும் ஃபிஜித்தீவின் பிரத்யேகப் பண்பாட்டுத்தாளம்.

அந்த தாளத்தோடு தநோவா மரக்கிண்ணத்தின் குழிவில் கவா வேர்ப்பொடியும் தண்ணீரும் கலக்கப்பட்டு,  வாவு நார்ச்சல்லடையில் சாறு பிழியபடுகிறது. சாறு  இறங்கும் சலசலப்பும் கொபோ கூட்டுத்தாளமுமாக கவா என்னும் அந்தத் தூய வேர்ப்பானம் தயாராகிறது.

பசிபிக் மொழியின் தொன்மரபுச் சொல்லான ‘கவா’ (kawa) என்பதற்கு “கசப்பு”  என்று பொருள். இந்தப் பெயர் இந்த வேர்ப்பானத்தின் தீவிரமான கசப்புச் சுவையைக் குறிக்கிறது

ஃபிஜி மொழியில் இதற்கு நாக்கை மரத்துபோகச்செய்யும் கசப்புவேர் என்னும் பொருள் கொண்ட  ‘யாகோனா’ (Yaqona) என்று தனிப்பெயர் இருந்தாலும், கவா தான் பரவலான பசிபிக் வட்டாரப் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. 

கவா என்ற பொதுப்பெயர் தென் பசிபிக் மொழிகளின் பழைய சொல்வடிவங்களுடன் தொடர்புடையதாக மொழியியல் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. மொழியியலாளர் ஜான் டி. லிஞ்ச் (John D. Lynch) 2002-ம் ஆண்டு வெளியிட்ட ஆய்வில், kava என்ற சொல் பண்டைய பெருங்கடலிய மொழியில் இருந்திருக்கக்கூடிய kawari என்ற சொல்லிலிருந்து உருவாகியிருக்கலாம் என்று குறிப்பிடுகிறார். அந்தச் சொல், தனித்துவமான நரம்பியல் அல்லது சடங்குசார் பண்புகளைக் கொண்ட வேரைக் குறித்திருக்கலாம் அல்லது அது காட்டுக் கவாவையோ வேறு தாவரங்களையோ குறித்திருக்கவும் வாய்ப்புள்ளது என்கிறார் ஜான்

ஃபிஜியின் தேசிய பானமான கவா அவர்களின் சமூக உறவுகள், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள், விருந்தோம்பல், பொருளாதாரம் ஆகியவற்றோடு மிக நெருக்கமாகப் பிணைந்திருக்கிறது. 

தென் பசிபிக் தீவுகளில் ஒன்றான வனுவாட்டுவைத் தாயகமாகக் கொண்ட Piper methysticum என்னும் கவா தாவரத்தின் வேர் மற்றும் வேர்க்கிழங்குகளிலிருந்து இந்தப் பாரம்பரியப் பானம் தயாரிக்கப்படுகிறது. மிளகுக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இந்தத் தாவரத்தின் வேர்ச்சாறு, மனிதர்களின் மனநிலை மற்றும் நரம்பு மண்டலத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வேதிப்பொருட்களைக் கொண்டுள்ளது. இதன் காரணமாகவே இது பசிபிக் தீவுகளின் பாரம்பரியச் சடங்குகளிலும் சமூகக் கூடுகைகளிலும் தனித்த சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.

இந்தப்பானம் சமோவா தீவில் ஆவா (Ava), ஹவாயில் ஆவா (ʻAwa) எனப் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. 

கவாவை அறிந்துகொள்ள, அதன் தாவரவியல் அடையாளத்திலிருந்து அதன் பெயரின் பொருள், காட்டு மூதாதை, மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கலப்பின வளர்ப்பு, தொன்மக் கதைகள், பண்பாட்டு முக்கியத்துவம், வேதிப்பொருட்கள், பயன்பாடுகள் மற்றும் பக்கவிளைவுகள் எனப் பல தளங்களுக்குள் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

கவா ஒரு மெதுவாக வளரும், பல ஆண்டுகள் உயிர்வாழக்கூடிய வெப்பமண்டலச் செடி. இதன் இலைகள் அகலமாகவும் இதய வடிவிலும் இருக்கும். இலைகளில் நரம்பமைப்பு தெளிவாக அமைந்திருக்கும். 

கவா செடியில் அதன் தடிமனான வேர்களும் வேர் அடிக்கிழங்கும், முக்கியமானவை. வேரில் இருக்கும் வேதிப்பொருள்களே பானத்தின் நரம்பு மண்டலத் தாக்கங்களுக்குக் காரணமாக இருக்ன்றன.

Piper methysticum என்னும் மனிதர்களின் மனநிலை மற்றும் உணர்வுகளில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வைக்கப்பட்ட இதன் அறிவியல் பெயரை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்துப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

Piper என்பது  மிளகைக் குறிக்கும் லத்தீன் பெயர். (கருமிளகான Piper nigrum இதே பேரினத்தைச் சேர்ந்தது.) methysticum என்னும் சிற்றினப்பெயர் கிரேக்க மொழியின்  “போதையை ஏற்படுத்தக்கூடியது” என்று பொருள் படும்  methystikos என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டது.  

ஜெர்மானிய இயற்கையியலாளர் ஜார்ஜ் ஃபோர்ஸ்டர் (Georg Forster), 18-ம் நூற்றாண்டில் (ஜேம்ஸ் குக் உடன் தனது இரண்டாம் உலகப் பயணத்தின் போது) இந்தத் தாவரத்தை அறிவியல் உலகிற்கு முறையாக அறிமுகப்படுத்தியவர்களில் முக்கியமானவர். இது 1786- ம் ஆண்டு அதிகாரப்பூர்வமாக  அறிவியல் பெயரிடப்பட்டது.

“போதையுணர்வை ஏற்படுத்தும் மிளகுத் தாவரம்” என்று  கவா பொருள் கொண்டிருந்தாலும், காவாவின் தாக்கம் மதுவின் தாக்கத்திலிருந்து வேறுபட்டது. 

இன்று பசிபிக் தீவுகளில் பயிரிடப்படும் கவா எங்கிருந்து தோன்றியது?

இப்போது  பயிரிடப்படும் Piper methysticum தாவரம், அதன் காட்டு மூதாதையான Piper wichmannii -லிருந்து உருவாக்கப்பட்டது.

Piper wichmannii என்பது நியூ கினியா, சாலமன் தீவுகள், வனுவாட்டு உள்ளிட்ட மெலனேசியப் பகுதிகளுடன் தொடர்புடைய காட்டுத் தாவரம். இதன் சிற்றினப்பெயர் ஹென்ரிச் விச்மேன் (Heinrich Wichmann) என்னும் ஜெர்மன் நாட்டுப் புவியியலாளர் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளரை சிறப்பிக்கும் பொருட்டு வைக்கப்பட்டது.*

20 ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பசிபிக் தீவுகளில்  மேற்கொண்ட அறிவியல் ஆய்வுகளின் போது, கவா தாவரத்தின் காட்டு இன மாதிரிகளை (Wild specimens) முதன் முதலில் சேகரித்து வகைப்படுத்தியவர் இவரே. புகழ்பெற்ற தாவரவியலாளர் கசிமிர் தே காண்டோல் (Casimir de Candolle), விச்மேன் சேகரித்து அனுப்பிய அந்தத் தாவர மாதிரிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான், இந்த காட்டு இனத்திற்கு Piper wichmannii என்று முறையான அறிவியல் பெயரிட்டு ஆவணப்படுத்தினார்.

Piper methysticum காட்டுமூதாதையிலிருந்து பெறப்பட்ட”கலப்பினப்” பயிர் அல்ல, மாறாக, மனிதர்களின் தேர்ந்தெடுத்த வளர்ப்பு முறை -Selective Cultivation மூலம் உருவானது. 

கவா பானம் வனுவாட்டு பழங்குடியினரால் கி.மு. 1000 அளவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. தாவரவியல் மற்றும் தொல்லியல் ஆய்வுகளின்படி (குறிப்பாக தாவரவியலாளர் டாக்டர் வின்சென்ட் லெபோட் போன்றோரின் ஆய்வுகள்). சுமார் 3,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதியில் குறிப்பாக வனுவாட்டு தீவுகளில், காட்டுக் கவாத் தாவரமான Piper wichmannii-ல் சில இயற்கை மரபணு மாற்றங்கள்  ஏற்பட்டன.  இந்த மாற்றமடைந்த தாவரங்களிலிருந்து கிடைத்த பானம்  மனிதர்களுக்கு அதிக அமைதியையும், நல்ல உணர்வையும் தருவதை பசிபிக் தீவு மக்கள் கண்டறிந்தனர். அதனால், அந்த குறிப்பிட்ட செடிகளின் தண்டுப் பகுதிகளை மட்டும் வெட்டி எடுத்து, தொடர்ந்து பயிரிட்டு வளர்த்தனர்.

பசிபிக் பெருங்கடலில் ஆயிரக்கணக்கான தீவுகள் பரவிக் கிடக்கின்றன. அவற்றுக்கிடையே மக்கள் மேற்கொண்ட கடற்பயணங்கள், குடியேற்றங்கள், உணவுப் பயிர்கள் மற்றும் பயனுள்ள தாவரங்களின் பரிமாற்றங்கள் ஆகியவை அப்பகுதியின் உயிரியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாற்றை வடிவமைத்தன.

தாவரவியல் மற்றும் மொழியியல் ஆய்வுகள், வடக்கு வனுவாட்டுவிலிருந்து மனிதர்களின் கடற்பயணங்கள், குடியேற்றங்கள், தாவரப் பரிமாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக கவா பசிபிக் தீவுகளின் பல பகுதிகளுக்குப் பரவியிருக்கலாம் என்கின்றன.   பிஜி, டோங்கா, சமோவா, வனுவாட்டு, ஹவாய் உள்ளிட்ட பல பசிபிக் சமூகங்களில் கவா சாகுபடியும் அதனுடன் தொடர்புடைய பான மரபுகளும் இப்படித்தான்  பரவி வளர்ந்தன. 

ஆனால் எல்லாத்தீவுகளிலும் கவாவின் பெயர், தயாரிப்பு முறை, சடங்குகள், சமூகப் பயன்பாடுகள் ஒரே மாதிரியாக இல்லை.

காவாவைப் பற்றிய தொன்மக் கதைகளும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. ஒவ்வொரு தீவுச் சமூகத்திலும் உள்ளூர் மரபுகள், கடவுள்கள், மூதாதையர் பற்றிய நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கவாவின் கதைகளும் மாறுபடுகின்றன. 

பிஜியப் பண்பாட்டில், தேகெய் (Degei) என்ற தெய்வம் தொடர்பான பிரபலமான  தொன்மக்கதை இருக்கிறது. 

உலகின் உயர்ந்த படைப்பாளி மற்றும் ஆதிப் பெருநாகக் கடவுளான தேகெய்  மனிதர்களுக்கு வழங்கிய தெய்வீகப் பரிசுதான் கவா செடி. காடுகளிலும் மலைகளிலும் தொடர் போர்களால் தொல்குடிமக்கள் அடித்துக்கொண்டு அழிந்த காலகட்டத்தில், மனிதர்களின் மனக்கசப்பையும் வன்முறையையும் தணித்து அவர்களை அமைதிப்படுத்தவும், தெய்வங்களுடன் தொடர்பில் வைத்திருக்கவும் இந்தச் செடியைத் தேகெய்  பூமிக்கு அளித்தார் என்கிறது அந்தத் தொன்மம்.

மனிதர்கள் தங்களிடையே உள்ள பகையை மறந்து ஒரே வட்டமாக அமர்ந்து கவாவைச் சுவைப்பதன் மூலம், கடவுளின் அருளும் அமைதியும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் என்பது அங்கே நிலைத்துவிட்டிருக்கும் ஒரு மரபு.

பிஜியில் காவா ஒரு பானம் மட்டுமல்ல; அது சமூக உறவுகளை உருவாக்கும் ஒரு பண்பாட்டுக் கருவி. பாரம்பரிய நிகழ்வுகள், விருந்தோம்பல், பேச்சுவார்த்தைகள், குடும்பக் கூடுகைகள், கிராமக் கூட்டங்கள் போன்ற பல சூழல்களில் அது இடம் பெறுகிறது.

பிஜியில் செவுசெவு (Sevusevu) என்பது ஒரு கிராமத்திற்கோ சமூகத்திற்கோ வருகை தரும் விருந்தினர்கள், அங்குள்ள தலைவர்களிடம் அல்லது சமூகப் பிரதிநிதிகளிடம் மரியாதையுடன் தங்களை அறிமுகப்படுத்தும் பாரம்பரிய நிகழ்வு. இதன் ஒரு பகுதியாக கவா வேர்கள் பரிசாக வழங்கப்படுகின்றன.

இந்தப் பரிசு விருந்தினர்கள் அந்தச் சமூகத்தின் மரபுகளை மதிக்கிறார்கள் என்பதையும், அங்குள்ளவர்களுடன் நல்லுறவை ஏற்படுத்த விரும்புகிறார்கள் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஃபிஜியில் கவா அருந்துவது ஒரு சமூகக் கூட்டமைப்பின் வெளிப்பாடு. வட்டமாக அமர்ந்து கவாவை அருந்திக்கொண்டே நாட்டின் அரசியல், சமூகப் பிரச்சினைகள் முதல் குடும்ப நிகழ்வுகள் வரை கலந்துரையாடும் பண்பாட்டிற்கு ‘தலனோவா’ என்று பெயர்.

கருத்து வேறுபாடுகளைத் தீர்ப்பதற்கும், உறவுகளைப் பலப்படுத்துவதற்கும் இந்தத் தலனோவா நிகழ்வுகளே முதன்மையான களமாக அமைகின்றன.

ஃபிஜி கலாச்சாரத்தில் ஏதேனும் ஒரு தவறு நடந்து, இரண்டு குடும்பங்கள் அல்லது கிராமங்களுக்கு இடையே பிணக்கு ஏற்பட்டால், தவறு செய்தவர் கவா செடியின் காய்ந்த வேர்களைக் கொண்டு சென்று மன்னிப்பு கேட்பார். இந்தச் சடங்கிற்கு ‘சொரு’ என்று பெயர். கவா வேரை ஏற்றுக்கொண்டால், தவறு முழுமையாக மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டதாகப் பொருள்.

கவா சடங்கின் தொடக்கத்தில் பழங்குடித் தலைவர்களுக்கு  முதல் கவா கோப்பை வழங்கி மரியாதை செய்யப்பட்டாலும், அந்த வட்டத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அனைவருக்கும் ஒரே பாத்திரத்தில் இருந்துதான் கவா பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது. இது சமூகத்தில் உள்ள அனைவரையும் சமமாக மதிக்கும் உணர்வை வளர்க்கிறது.

கவாவில் உள்ள ‘கவாலக்டோன்கள்’  மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, உடலையும் மனதையும் அமைதிப்படுத்தும் இயல்புடையவை. மது அல்லது பிற போதைப்பொருட்களைப் போல இது மூளையின் தெளிவைக் கெடுப்பதில்லை. இதனால், நாள் முழுவதும் உழைத்த மக்கள் மாலையில் உடற்சோர்வைப் போக்கவும், நிம்மதியான உறக்கத்தைப் பெறவும் கவாவை நாடுகிறார்கள்.

ஃபிஜியர்களின் ‘வானுவா’ தத்துவத்தின்படி, நிலமும் அதில் உள்ள தாவரங்களும் மூதாதையர்களின் ஆன்மாக்கள் வாழும் இடங்கள். எனவே, கவா செடியை வெட்டி எடுப்பதற்கு முன், அந்தத் தோட்டத்தின் அல்லது காட்டின் மூதாதையர்களிடம் மனதார அனுமதி கேட்பார்கள்.

“இந்தத் தூய வேரைக் கொண்டு நாங்கள் மனிதர்களின் அமைதிக்காகவும் நல்லுறவுக்காகவும் சடங்கு செய்யப் போகிறோம்; இந்தத் தாவரத்தை அறுவடை செய்ய எங்களுக்கு அனுமதி தாருங்கள்” என்று அமைதியான முறையில் வேண்டிக்கொள்வார்கள்.

அறுவடைக்காக  ஒரு கவா தோட்டத்திற்குள் நுழையும்போது, கைவசம் இருக்கும் கவா வேர்ப்பொதியையோ அல்லது புகையிலை இலையையோ ஒரு சிறிய காணிக்கையாக  அந்த நிலத்திற்குச் செலுத்துவது அவர்களின் வழக்கம். “நிலத்திடம் இருந்து எதை எடுக்கிறோமோ, அதற்குப் பதிலாக மரியாதையைக் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்” என்ற தொல்மரபின் அடிப்படையில் இந்தச் சடங்கு செய்யப்படுகிறது. கவா செடியின் வேர்கள் முழு முதிர்ச்சி அடைந்திருந்தால் மட்டுமே மிகுந்த கவனத்துடன் வெட்டி எடுப்பார்கள்.  

கழுவிச் சுத்தமாகப்பட்ட கவா வேர்கள் வெட்டி,  நசுக்கப்பட்டு உலர்த்தி  அரைக்கப்பட்டு  பொடியாக்கி, வெசி (Intsia bijuga) மரத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட  தநோவா மரக்கிண்ணத்தில் குழியிலிடப்பட்டு தண்ணீருடன் கலக்கப்படுகின்றன. பின்னர்  வாவு மரப்பட்டை நார்த்துணியால் வடிகட்டப்பட்ட  சாம்பல்-மஞ்சள் நிறப் பானம்  தநோவாவில் சேகரிக்கப்படுகிறது. சிறிய தேங்காய்ச் சிரட்டைக் கிண்ணமான பிலோ (bilo) மூலம் அது பரிமாறப்படுகிறது.

இந்தத் தயாரிப்பு முறை வெறும் சமையல் முறையாக அல்லாமல்   இயற்கையோடு இணைந்து செய்யப்படும் ஒரு புனிதச் சடங்காகச் செய்யப்படுகிறது. இந்த காவு பானச்சடங்கு பெரும்பாலும் மாலை சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகுதான் நடைபெறும்.

கவாவுக்கு உடலைத் தளர்த்தி, அமைதிப்படுத்தும் இயல்பு உண்டு என்பதால்  மக்கள் தங்கள் அன்றாட விவசாய வேலைகளை முடித்துவிட்டு, மாலை வேளையில் மன அழுத்தத்தைப் போக்கவும் நிம்மதியாக உறங்கவும் கவாவைப் பருகுகிறார்கள்.

அரசு விழாக்கள், புதிய விருந்தினர்களை வரவேற்கும் அல்லது பழங்குடித் தலைவர்களின் முக்கியமான கூட்டங்கள் நடைபெறுகையில் பகல் நேரத்திலும் கவா தயாரிக்கப்படுகிறது.

சடங்குகளில் கவா பாத்திரத்தைச் சுற்றி அமர்ந்து பிழிந்து தரும் பணிகளை ஆண்களே முதன்மையாகச் செய்வார்கள். பெண்கள் கவாவை விருந்தினர்களுக்குக் கோப்பைகளில்  ஊற்றி உபசரிப்பதில்  ஈடுபடுகிறார்கள். கவா அருந்தும் நிகழ்வுகளில் பங்கேற்பாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கில் அமர்வதும், பேசுவதும், பானத்தைப் பரிமாறுவதும் முக்கியமானதாக இருக்கிறது.

கவா முழுக்க முழுக்க இயற்கையான வேர்ப்பொடியைத் தண்ணீரில் கலந்து வடிகட்டப்படும் ஒரு சாறு  மட்டுமே. இதில் ஆல்கஹால் இல்லை எனவே இது ஒரு மதுபானம் அல்ல, மனநிலை மற்றும் உடல் செயல்பாடுகளை மாற்றக்கூடிய உளச்செயல்பாட்டுத் தாவரப் பானம்தான் கவா.

கவா பொதுவாகத் தயாரிக்கப்பட்ட சில மணி நேரங்களுக்குள்  பருகப்பட்டுவிடும். இதில் இயற்கையான நொதித்தல் இல்லாததால், புளிக்கவைக்கும் பாக்டீரியாக்களோ அல்லது ஈஸ்ட்களோ இதில் பங்காற்றுவதில்லை. இது தாவரச் சாற்றின் நேரடிப்பானம். தண்ணீரில் கரைக்கப்பட்ட கவா சாற்றை நீண்ட காலத்திற்குப் பாதுகாக்க முடியாது. சில மணி நேரங்களுக்கு மேல் வைத்தால் அது கெட்டுப்போய்விடும், அதன் சுவையும் தன்மையும் மாறிவிடும்.

வெயிலில் உலர்த்திய வேர்த்துண்டுகளையும் வேர்ப்பொடியையும்   பல ஆண்டுகளுக்குச்  சேமித்து வைத்துப் பயன்படுத்தலாம்.  

கவா (Piper methysticum) தாவரத்தின் வேர்களில் காணப்படும் முக்கிய வேதிச்சேர்மங்கள் ஆறு வகையான  கவாலாக்டோன்கள். மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தும் கவாவின் பண்புகளுக்கு இந்த கவாலாக்டோன்களே காரணம்.  

• முதன்மைச் சேர்மமான கவைன் (Kavain), மத்திய நரம்பு மண்டலத்தின் செயல்பாடுகளை அமைதிப்படுத்தி, தசைத் தளர்வைத்  தூண்டுகிறது.

• இதன் துணைச் சேர்மமான டைஹைட்ரோகவைன் (Dihydrokavain), மூளையின் நரம்பியல் செயல்பாடுகளைச் சீரமைப்பதுடன், கவாவின் அமைதியளிக்கும் பண்புகளை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது.

• மெத்திஸ்டிசின் (Methysticin) மற்றும் டைஹைட்ரோமெத்திஸ்டிசின் (Dihydromethysticin) ஆகிய இரண்டு சேர்மங்களும் நரம்பு மண்டலத்தில் ஏற்படும் பதற்றத்தைக் குறைத்து, நரம்பணுக்களின் மிதமிஞ்சிய தூண்டுதல்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

• யாங்கோனின் (Yangonin)  உடலின் நரம்பியல் சமிக்ஞை அமைப்புகளுடனும், மனநிலையை முறைப்படுத்தும் ஏற்பிகளுடனும் (Receptors) நேரடியாக வினையாற்றி, மனதிற்கு  அமைதி உணர்வைத் தருகிறது. 

• இதனுடன் இணைந்து செயல்படும் டெஸ்மெத்தாக்ஸி யாங்கோனின் (Desmethoxy yangonin), மூளையில் டோபமைன் போன்ற நரம்புக்கடத்திகளின் அளவைச் சீராகப் பராமரிக்கிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த ஆறு கவாலாக்டோன்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டு மனித உடலுக்கு தசை மற்றும் நரம்புத் தளர்வையும் அளிக்கும் மருத்துவப் பானமாகிறது.

கவா அருந்துகையில் வாயில் தற்காலிக மரத்துப்போதல் அல்லது கூச்ச உணர்வும் உண்டாகும். கவாவை அதிகமாக எடுத்துக்கொண்டால் தலைச்சுற்றல், மயக்கம், செரிமானக் கோளாறு அல்லது உடல் ஒருங்கிணைப்பில் குறைபாடு ஆகியவை உண்டாகக்கூடும். அதிக அளவில், நீண்டகாலம் பயன்படுத்தும்போது தோல் வறட்சி, செதில் போன்ற தோல் மாற்றங்கள் கல்லீரல் பாதிப்பு ஆகியவை உண்டாகலாம்..

மதுபானம் அல்லது மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும் மருந்துகளுடன் கவாவைச் சேர்த்துப் பயன்படுத்தக்கூடாது. கல்லீரல் நோய் உள்ளவர்கள், கர்ப்பிணிகள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள் மற்றும் மருந்துகளை உட்கொள்பவர்கள் மருத்துவ ஆலோசனையின்றிக் கவாவை அருந்தக்கூடாது. 

கவாவின் காட்டுமூதாதையிலும்  காவாலாக்டோன்கள் காணப்படுகின்றன. எனினும், அதன் வேதியியல் அமைப்பு வளர்ப்புக் காவாவிலிருந்து வேறுபடுகிறது எனவே, இரண்டையும் ஒரே தாவரமாகவோ ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுத்தக் கூடியவையாகவோ கருதக்கூடாது

கவா பசிபிக் தீவுகளின் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமல்லாமல், பொருளாதாரத்திலும் முக்கிய இடம் பெற்றுள்ளது. 

கவாவை வெறும் கலாச்சாரத்தோடு நிறுத்தாமல், அதன் உலகளாவிய தரம் மற்றும் பெயரைப் பாதுகாப்பதற்காக, உருவாக்கப்பட்ட  ‘ஃபிஜி கவா மசோதா’ (Fiji Kava Bill) தற்போது ஃபிஜி நாடாளுமன்றத்தில் பரிசீலனையில் உள்ளது. இது பிஜியின் பல மில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள கவா தொழில்துறையை முறைப்படுத்தவும், பாதுகாக்கவும், வர்த்தக ரீதியாக மேம்படுத்தவும் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு முக்கியமான சட்ட முன் வடிவம்.  

கவா தொழில்துறையை நிர்வகிக்கவும், விவசாயிகள், பதப்படுத்துபவர்கள் மற்றும் ஏற்றுமதியாளர்களுக்கு உரிமங்கள் வழங்கவும், தரம் மற்றும் பாதுகாப்பு விதிகளை நடைமுறைப்படுத்தவும் ஒரு பிரத்யேக அமைப்பை  உருவாக்குவது இதன் முதன்மையான நோக்கம்.

கவா சாகுபடி, வேர் பதப்படுத்துதல், உள்நாட்டு விற்பனை முதல் சர்வதேச ஏற்றுமதி வரை முழு உற்பத்திச் சங்கிலியிலும் கட்டாய உரிம முறை, தயாரிப்பு கண்காணிப்பு மற்றும் கடுமையான தரக் கட்டுப்பாட்டு முறைகளையும் இம்மசோதா அறிமுகப்படுத்துகிறது

வெளிநாடுகளில் போலியான அல்லது தரமற்ற பானத்தை ‘ஃபிஜி கவா’ என்ற பெயரில் விற்பதைத் தடுப்பதற்கான பிரத்யேக தரக்கட்டுப்பாடுகளும், ‘ஃபியூஜி யாகோனா கவுன்சில்’ (Fiji Yaqona Council) அமைப்பதற்கான சட்ட நடவடிக்கைகளும்  இதன் மூலம் எடுக்கப்படும்

இன்று அக்டோபர் 10-ம் தேதி  பிஜி நாடு தனது சுதந்திரத்தைப் பெற்ற நாளாகவும் (1970), பிரிட்டிஷ் ஒப்பந்த நாளாக மாறிய வரலாற்று நாளாகவும் (1874) போற்றப்படும்  ‘பிஜி நாள்’ (Fiji Day) ஆக கொண்டாடப்படுகிறது. இந்நாளில், வழக்கத்துக்கு அதிகமாக கவா அருந்தும் நிகழ்வுகளும், நட்புறவு உரையாடல்களும், தேசியக் கொண்டாட்டங்களின் முக்கியப் பகுதியாக விமரிசையாக நடைபெறும்.

PC-தற்போது ஃபிஜியில் இருக்கும் ஜெ

மேலதிக வாசிப்புக்கான நம்பகமான ஆதாரங்கள்

1. National Center for Complementary and Integrative Health — கவாவின் பயன்பாடுகள், மருத்துவ ஆதாரங்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு: Kava: Usefulness and Safety.

2. Museum of Archaeology and Anthropology, University of Cambridge — பிஜியின் யகோனா மரபு, தானோவா மற்றும் சடங்குகள்: Yaqona.

3. John D. Lynch (2002) — Potent roots and the origin of kava, Oceanic Linguistics: ஆய்வின் சுருக்கம்.

4. Dan F. Orcherton (2012) — Forging Fijian Camaraderie: The Cultural Significance and Social Uses of Kava (Yaqona): முழு ஆய்வுக் கட்டுரை.

5. US National Library of Medicine — தாவரத்தின் வேதிப்பொருள்கள், உருவவியல் மற்றும் பயன்பாடு தொடர்பான ஆய்வுத் தகவல்கள்: Kava: Botanical and exposure information.

* தாவரவியல் வரலாற்றில் வழக்கமாக, இயற்கையில் இருக்கும் காட்டுத் தாவரத்தைககண்டுபிடித்துப் பெயரிட்ட பிறகே, அதிலிருந்து மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பயிர் வகைகளுக்குப் பெயரிடுவார்கள். ஆனால், கவா பெயரிடுதலில் இது தலைகீழாக நடந்தது.

18-ம் நூற்றாண்டில் (1770-களில்) கேப்டன் ஜேம்ஸ் குக்கின் இரண்டாவது உலகப் பயணத்தின் போது, அவருடன் வந்த ஜெர்மனியத் தாவரவியலாளர் Georg Forster பசிபிக் தீவுகளில் மக்கள் வளர்த்து வந்த கவா செடியை முதன்முதலில் சேகரித்து 1786- ல் அறிவியல் ரீதியாக Piper methysticum எனப் பெயரிட்டார். தீவுவாசிகளால் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, நறுக்கிய தண்டு மூலம் இனப்பெருக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு வளர்ப்புப் பயிரைத்தான் (Domesticated Cultigen) ஐரோப்பிய தாவரவியலாளர்கள் முதலில் சந்தித்தனர்.

கவாவின் பிறப்பிடமான மெலனீசியக் தீவுகளின் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிகளுக்கு 20ம் நூற்றாண்டில்தான் (1903-ல்) சுவிஸ் தாவரவியலாளர் காசிமிர் டி கண்டோல் (Casimir de Candolle) போன்றவர்கள் சென்று ஆய்வு செய்தனர். அங்கிருந்த காடுகளில் இயற்கை முறையில் விதைகள் மூலம் இனப்பெருக்கம் செய்து தானாக வளர்ந்த அதன் காட்டுமூதாதையைக் கண்டறிந்து, 19.-ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில்தான் அதற்கு ‘பைப்பர் விச்மானி’ (Piper wichmannii) எனப் பெயரிட்டனர்.

குளித்தலை ஷண்முகம் அவர் வயலிலிருந்து மெய்யாகவே தூயதான, நஞ்சில்லாமல் விளைவித்த தூயமல்லி கைக்குத்தல் அரிசியைக் கொடுத்திருந்தார். பாண்டிச்சேரியிலிருந்து குளித்தலை வந்து, அவரது பிரம்மாண்டமான மாளிகை வீட்டிலிருந்து அரிசியை எடுத்துக்கொண்டுதான் வீடு வந்தேன். இன்றுதான் இந்த அரிசியைச் சமைத்தேன். கைக்குத்தல் அரிசியின் சுவையே அலாதிதான்; அதுவும் நஞ்சற்றது என்பதால் இன்னும் சிறப்பு.

இதற்கு முன்பு ஒரு நண்பர் ஒரு மூட்டை கைக்குத்தல் அரிசி கொடுத்தனுப்பி இருந்தார், கோவிட் முடிந்த சமயம் என்று நினைக்கிறேன். அச்சமயத்தில் பெல்ஜியம் நண்பர் ஒருவர் வீட்டுக்கு வருவதாகத் தகவல் சொன்னபோது நான் கல்லூரியில் இருந்தேன். மதியம் விடுப்பெடுத்துக்கொண்டு வந்து, அன்று சனிக்கிழமை என்பதால் கொள்ளுப்பருப்பு கடைந்து, ரசம், பீட்ரூட் பொரியல் செய்து, கைக்குத்தல் அரிசியைக் கஞ்சி வடித்துச் சமைத்திருந்தேன். சனிக்கிழமை எப்போதும் கொங்குப் பகுதியில் கொள்ளுப்பருப்பு செய்வது வழக்கம்.

நண்பருடன் அவரது நண்பருமாக இருவரும் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் இந்தியா வரும்போதெல்லாம் பொள்ளாச்சியின் பிரபல நிறுவனமொன்றிலிருந்து அவர்களுக்குக் கார் கொடுத்தனுப்புவார்கள். அன்றும் அப்படித்தான்; ஓட்டுநர் வெள்ளைச் சீருடையில் இருந்தார். அவரும் மதியம் சாப்பிட்டிருக்கவில்லை. எனினும் எத்தனை அழைத்தும் உள்ளே விருந்தினர்களுடன் அமர்ந்து சாப்பிட மறுத்துவிட்டார். எனவே  திண்ணையில் இருக்கும், நான் காபி குடிக்கும் எனது பிரியத்துக்குரிய வட்ட கிரானைட் மேசையில், இலை போட்டு ஒரே சமயத்தில் அவருக்கும் பரிமாறி உள்ளும் புறமுமாக நடந்துகொண்டிருந்தேன்.

மறுசாப்பாடு போட வெளியே வந்தபோது அந்த ஓட்டுநர் தோளில் அரட்டை அரங்கம் விசு போலச் சின்ன டவல் போட்டிருந்ததை எடுத்துக் கண்ணையும் மூக்கையும் துடைத்துக்கொண்டே, “அம்மா,” என்று குரல் கமற, “நீங்களாம்மா கொள்ளுப்பருப்பு கடைஞ்சீங்க?” என்றார். “ஆமாங்க, இங்கே வீட்டில் எப்போதும் சமையல் நான்தான்” என்றேன். மீண்டும் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு, “அப்படியே இந்தக் கைக்குத்தல் அரிசிக்குக் கொள்ளுப்பருப்புமா எங்கம்மா கைப்பக்குவம்மாதிரியே இருக்குங்க, இப்படித்தான்; இப்படியேதான் எங்கம்மா கொள்ளு சமைச்சுப் பக்கத்திலேயே நின்னுட்டு பரிமாறுவாங்க. அவங்க போனதுக்கப்புறம் அதே மாதிரி இன்னிக்குத்தான் சாப்பிடறேன்” என்றார். 

நான் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றிருந்தேன். பின்னர் சமாளித்துக்கொண்டு, “இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பாடு வைச்சு ரசம் ஊத்தட்டுமா?” என்றேன். “சாப்பாடு போடுங்க, கொள்ளு இருக்காம்மா?” என்றார். “இருக்குங்க, நிறையவே கடைஞ்சிருக்கேன்” என்றேன். “ரசம் வேண்டாம்மா, கொள்ளுப்பருப்பே ஊத்துங்க” என்றார். மீண்டும் கண்ணையும் மூக்கையும் துடைத்துக்கொண்டே சாப்பிட்டார்; மறுமுறையும் சாப்பாடு வாங்கி, கொள்ளுப்பருப்பையே வாங்கிக்கொண்டார். சுத்தமாக சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் ஏதோ யோசித்துவிட்டு இலையை மடக்கி எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குப் போனார். 

என்னவோ எனக்கு நெஞ்சில் கனமாக அடைத்துக்கொண்டதுபோலவே இருந்தது. பின்னர் விருந்தினர்கள் மாலை 5 மணிவாக்கில் புறப்படும்வரை அரப்பு மரத்தடி மரப் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்து, கையைக் கட்டிக்கொண்டு எதிரில் இருந்த தென்னை மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 

புறப்படுகையில் என்னைப் பார்த்து,  கைகூப்பி வணங்கி “அம்மா வரட்டுங்களா! மறக்கவே மாட்டேன் உங்களையும் இந்தச் சாப்பாட்டையும்” என்றார். நானும் கைகூப்பி விடைகொடுத்தேன். 

இப்போது சில வருடங்களாக, மகன்களை விமான நிலையத்திலும் ரயிலடியிலும் பேருந்து நிலையத்திலும் அனுப்பிவைத்துவிட்டுத் திரும்புகையில், அவரது அடிபட்டதுபோல் சிவந்து கன்றிய முகத்தையும் கண்ணீர் தளும்பிய கண்களையும் நினைத்துக்கலங்குகிறேன்.